എന്റെ യാത്രകള്‍

മീന്‍‌മുട്ടി - കല്ലാര്‍

2011-03-07T20:30:00.001+05:30

കല്ലാര്‍ നദി - പൊന്‍‌മുടി മലനിരകളിലെ ചെമ്മുഞ്ചി മൊട്ടയില്‍ ഏകദേശം 1860 മീറ്റര്‍ മുകളില്‍ നിന്നും ഉദ്ഭവിച്ച് കാളിപ്പാറയാര്‍, പന്നിവാസല്‍ ആര്‍, മഞ്ഞപ്പാറയാര്‍, ചിറ്റാര്‍, കിളിമാനൂര്‍ നദി ഇവയോടൊപ്പം ചേര്‍ന്ന് അവസാനം വാമനപുരം നദിയായി ചിറയിന്‍‌കീഴിനു സമീപത്തെ അഞ്ചുതെങ്ങുല്‍ വച്ച് അറബിക്കടലില്‍ ചേരുന്നു. എത്ര ദീര്‍ഘവും സുന്ദരവുമായ ജീവിതയാത്ര.

പൊന്‍മുടിയിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രാവഴിയിലായി വിതുര കഴിഞ്ഞു കുറെ ദൂരം പോകുമ്പോള്‍ ഇടതുവശത്തുകൂടി വെള്ളാരം കല്ലുകള്‍ പാകി കല്ലാര്‍ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. അകലെയായി മഞ്ഞുമൂടിക്കിടക്കുന്ന പൊന്‍‌മുടിയിലെ മലനിരകള്‍ കാണാം.

കുറച്ചു കൂടി മുന്നിലേയ്ക്ക് സഞ്ചരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ പാത നദി മുറിച്ചു കടന്നു പോകുന്നു. ഇവിടെ നിന്നും നദിയുടെ കരയിലൂടെ വനത്തിലൂടെ ഉദേശം രണ്ടു കിലോമീറ്റര്‍ നടന്നുപോയാല്‍ മീന്‍‌മുട്ടി വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലെത്തിച്ചേരാം. പ്രധാന ഗേറ്റില്‍ നിന്നും യാത്രികര്‍ക്കും വാഹനത്തിനുമുള്ള പാസ് വാങ്ങി യാത്ര പിന്നെയും തുടരാം. വാഹനം അരകിലോമീറ്ററോളം കൂടി വനത്തിലൂടെ കടന്നു പോകും. അവിടെ നിന്നും കാട്ടരുവികളോടും, വനമരങ്ങളോടും, കുഞ്ഞു പക്ഷികളോടു, ശലഭങ്ങളോടും ഒക്കെ സംവദിച്ച് പതിയെ ഒരു നടത്തം...

“കാട്ടിലേയ്ക്ക് കടക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ കാടത്തം ദയവായി ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചാലും. എന്നിട്ടു ചുറ്റും കണ്ണോടിയ്ക്കൂ. കിളികളുടെ കൊഞ്ചലും, കാറ്റിന്റെ കിന്നാരവും, അരുവികളുടെ കളകളാരവവും, ഇലകളുടെ മര്‍മ്മര താളവും, ചീവീടിന്റെ ശബ്ദവും, ഒക്കെ കേള്‍ക്കാന്‍ കാതോര്‍ക്കുക. കാട്ടുപൂവിന്റെ മാദകത്വവും, കരിമണ്ണിന്റെ മണവും നിങ്ങളെ ഉന്മത്തരാക്കട്ടെ! പ്രകൃതിയുടെ മനോഹാരിതയും, ചെടികളുടെ വൈവിധ്യവും ഒക്കെ കാണാന്‍ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു പിടിയ്ക്കുക. പൊയ്‌മുഖമില്ലാതെ തുറന്ന മനസ്സോടെ, വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളിലൂടെ, കൂര്‍ത്ത കാതുകളിലൂടെ പ്രകൃതിയെ ആസ്വദിയ്ക്കുക - സ്നേഹിയ്ക്കുക. തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ കണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ അയവിറക്കുമല്ലോ. ഇവിടുത്തെ സന്ദര്‍ശനം നിങ്ങള്‍ക്കൊരു അനുഭവമായിരുന്നെങ്കില്‍ അത് മറ്റുള്ളവരോടും പറയുക. അവരും ഇവിടെ വരട്ടെ! ഈ പ്രകൃതിഭംഗി കാണട്ടെ - ആസ്വദിയ്ക്കട്ടെ.”

“മനുഷ്യനോളം പ്രകൃതിയ്ക്ക് കോട്ടം വരുത്തിയ മറ്റൊരു ജീവി ഭൂമിയിലെ ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയാം. മുന്നൂറുകോടി വര്‍ഷങ്ങളോളം ദീര്‍ഘമായ ജൈവവികാസ പരിണാമചരിത്രത്തില്‍ ഏറിയാല്‍ ഇരുപതുലക്ഷം വര്‍ഷങ്ങളുടെ മാത്രം പാരമ്പര്യമുള്ള മനുഷ്യന്‍ കഴിഞ്ഞ രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടുകളായി അനുവര്‍ത്തിച്ച അശാസ്ത്രീയമായ വികസനപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഭൂമിയുടെ നിലനില്‍പ്പിനെ അപകടത്തിലാക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു.”

“പതിനാറു വൃക്ഷങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്നുല്പാദിപ്പിയ്ക്കുന ഓക്സിജന്‍ മതി, ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സു മുഴുവന്‍ ശ്വസിയ്ക്കാന്‍.”

വഴിയരികിലെ ഈ കുറിപ്പുകള്‍ വായിച്ച് മനസ്സിലാക്കി യാത്ര തുടരാം, പ്രകൃതിയോടൊപ്പം ചേര്‍ന്ന്...

ഈറക്കാടുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ, വളഞ്ഞു തിരിഞ്ഞുപോകുന്ന കയറ്റിറക്കങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ, മലയിറങ്ങി വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റുമേറ്റ്, വനമരങ്ങളുടെ കൂറ്റന്‍ വേരുകളില്‍ ചവിട്ടി അങ്ങനെ നടക്കാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക സുഖം തന്നെയുണ്ട്.

വഴിയില്‍ തന്നെ ഒരു കൂറ്റന്‍ ഗുഹാമുഖമുണ്ട്. ആകാശത്തെ മറച്ച് നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കൂറ്റന്‍ പാറ. അരികിലൂടെ ചെറിയ വഴി. തെന്നിപ്പോകാതിരിയ്ക്കാനായി മരത്തടികള്‍ കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച് പാറക്കഷണങ്ങള്‍ക്ക് മുകളിലായി വച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ഇനി കുറേ ദൂരം വെയില്‍ തീരെ വീഴാത്ത ഇരുണ്ട പ്രദേശമാണ്, വാള്‍ട്ട് ഡിസ്നിയുടെ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ സിനിമയിലെ കാടുകളെ അനിസ്മരിപ്പിയ്ക്കുന്ന തരത്തിലെ ചെടികളും വള്ളികളും ഒക്കെയായി ഒരു അത്ഭുതലോകം.

ഈറക്കാടുകളിലൂടെ ഒഴുകിവരുന്ന ചെറിയ അരുവികള്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ നടപ്പാതയെ മുറിച്ചു ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

മരങ്ങളില്‍ നിന്നും മരങ്ങളിലേയ്ക്ക് പടര്‍ന്നു കയറിപ്പോകുന്ന കൂറ്റന്‍ വള്ളിച്ചെടികള്‍.

അത്യപൂര്‍വ ശലഭമായ ബ്ലൂ നവാബിനെ ഒരു വര്‍ഷം മുമ്പ് കണ്ടെത്തിയത് ഈ വനമേഘലയില്‍ നിന്നുമായിരുന്നു. കാനനറോസ്, വനദേവത, പുള്ളിവാലന്‍, സുവര്‍ണ്ണശലഭം, മരോട്ടിശലഭം, ബുദ്ധമയൂരി, വെള്ളിവാലന്‍, നീലരാജന്‍, നീര്‍മാതള ശലഭം, ഗരുഡശലഭം ഇവയുടെ സുലഭത വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു ബോര്‍ഡ് വഴിയരികിലായി കാണാം.

ശീതളിമയില്‍ മുങ്ങി നിവരാന്‍ അപകടരഹിതമായ സ്നാനഘട്ടങ്ങള്‍ കല്ലാറില്‍ അനവധിയുണ്ട്, അതോടൊപ്പം തന്നെ അപകടകരമായ കയങ്ങളും വഴുക്കന്‍ പാറകളും. വിവിധതരം മത്സ്യങ്ങളാല്‍ സമ്പന്നമാണ് ഈ വനനദി.

മഴക്കാലമായതിനാല്‍ കടപുഴകി വീണുകിടക്കുന്ന കൂറ്റന്‍ മരങ്ങള്‍ അവിടമാകെ കാണാമായിരുന്നു.

ഇപ്പോള്‍ കയറ്റം ദുഷ്കരമായി. മുന്നില്‍ അകലെയായി ഉയരങ്ങളില്‍ നിന്നും വെള്ളം താഴേയ്ക്ക് പതിയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം. ഒടുവില്‍ കുത്തനെ കയറ്റമിറങ്ങി വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനരികിലെത്തി.

തികച്ചും വന്യമായ വെള്ളച്ചാട്ടം. മുന്നിലായി കടപുഴകി വീണുകിടക്കുന്ന കൂറ്റന്‍ മരം, അതിനു മുന്നിലായി കയം, അതിനുമപ്പുറത്തായി മലമുകളില്‍ നിന്നും ചിതറിത്തെറിച്ച് ഭയനകമായ ശബ്ദത്തോടെ കയത്തിലേയ്ക്ക് പതിയ്ക്കുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടം.

കല്ലാറിന്റെ തീരം ചേര്‍ന്ന് ഈറക്കാടുകളുടെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് ഒരു യാത്ര ഇവിടെ അവസാനിയ്ക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ പൊന്‍‌മുടിയിലെ മലനിരകളിലേയ്ക്കുള്ള വഴി വളഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്... അതിലേ മുന്നോട്ട്..

ബാലമുരുക ക്ഷേത്രം - തിരുച്ചെന്തൂര്‍

2010-12-10T22:56:00.001+05:30

സുബ്രഹ്മണ്യന്റെ ആറുപടവീടുകളില്‍ രണ്ടാമത്തേത് ആണ് തിരുച്ചെന്തൂരിലെ ബാലമുരുകക്ഷേത്രം. ശൂരപദ്മാസുരനെ നിഗ്രഹിയ്ക്കാനിറങ്ങി പുറപ്പെട്ട മുരുകഭഗവാന്‍ തന്റെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം തമ്പടിച്ച 6 സ്ഥലങ്ങളാണ് അറുപടവീടുകള്‍ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. സമുദത്തില്‍ സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്നുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന വീരമഹേന്ദ്രപുരം എന്ന കോട്ടയില്‍ അധിവസിച്ച്, ശൂരപദ്മനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരങ്ങളായ സിംഹമുഖനെയും താരകനേയും ഇവിടെവച്ചായിരുന്നു മുരുകഭഗവാന്‍ നിഗ്രഹിച്ചത്.

ചതുര്‍ബാഹു സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ കിഴക്ക് സമുദ്രത്തിന്റെ നേര്‍ക്ക് ദര്‍ശനമേകുന്ന രീതിയിലാണ് ഇവിടെ കുടികൊള്ളുന്നത്. സമുദ്രതീരത്തിനും താഴെയായാണ് ശ്രീകോവില്‍. കടലിന്റെ മുഴക്കം ഇവിടെ നിന്നാല്‍ വ്യക്തമായി കേള്‍ക്കാം. അറുപടവീടുകളില്‍ തിരുച്ചെന്തൂരിലെ ബാലമുരുകക്ഷേത്രം സമുദ്രതീരത്തായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു, ബാക്കി അഞ്ചെണ്ണവും മലമുകളുകളിലാണ്.

കുലശൈയില്‍ നിന്നും തിരുച്ചെന്തൂര്‍ എത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും രാത്രിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തൊട്ടുമുന്നില്‍ കണ്ട വൃത്തി തോന്നിച്ച ഒരു ലോഡ്ജില്‍ ഞങ്ങള്‍ മുറിയെടുത്തു. രാത്രിയില്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ അമ്പലദര്‍ശനത്തിനു പോയി. ഗിരിപ്രാകാരത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ചുറ്റും അഗ്രഹാരങ്ങളും ചെറിയ ചെറിയ കച്ചവടസ്ഥാപനങ്ങളും. ദര്‍ശനത്തിനു മുമ്പ് സമുദ്രസ്നാനം നിര്‍ബന്ധം.

ദര്‍ശനത്തിനുശേഷം ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും കടല്‍തീരത്തേയ്ക്കു പോയി. തീരം തിരക്കായിരുന്നു. തണുത്ത ഉപ്പുകാറ്റ് ഞങ്ങളെ തൊട്ട് കടന്നുപോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാത്രിയിലും ഭക്തര്‍ കടല്‍‌വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങിക്കുളിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അധികവും തലമുണ്ഡനം ചെയ്തവര്‍. ഞങ്ങള്‍ക്കു ചുറ്റും രാത്രി വൈകുകയായിരുന്നു. തീരം പതിയെ വിജനമാകാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. തിരകള്‍ പോലും ഒച്ച കുറച്ച് തീരത്ത് വന്നും പോയ്ക്കൊണ്ടുമിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയി. ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സുനിറയെ വരാനിരിയ്ക്കുന്ന പ്രഭാതമായിരുന്നു.

അതിരാവിലെ തന്നെ ഉണര്‍ന്ന് ഞങ്ങള്‍ ദരശനത്തിനുപോകാന്‍ തയ്യാറായി. ഗിരിപ്രാകാരത്തില്‍ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു. ഗോപുരമുകളുകളില്‍ മയിലുകള്‍ വിശ്രമിയ്ക്കുന്നു, അവയുടെ കരച്ചില്‍ ശബ്ദം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഉയര്‍ന്നു കേള്‍ക്കാം.

നേരം പുലരുന്നതേയുള്ളൂ. തിരുച്ചെന്തൂരിലെ സോര്യോദയം കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹത്താല്‍ അവിടെ കണ്ട തമിഴ്നാട്ടുകാരനാണെന്ന് തോന്നിയ ഒരാളോട് കിഴക്ക് ദിശ ഏതാണെന്നു ചോദിച്ചു. എന്തിനാണെന്ന് തിരിച്ച് ശുദ്ധമലയാളത്തിലൊരു മറുചോദ്യം. ഉദയം കാണാനാണെന്ന് ഞങ്ങള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഉടന്‍ മറുപടി വന്നു, “ഉദയം കന്യാകുമാരിയില്‍ മാത്രമേ ഉള്ളൂ, അതുകൊണ്ടല്ലേ വിദേശികളൊക്കെ കന്യാകുമാരിയില്‍ വന്നുപോകുന്നത്.” ഞങ്ങള്‍ക്ക് തൃപ്തിയായി. ഇയാള്‍ ഒരു ചാലക്കുടിക്കാരനാണെന്ന് തുടര്‍ന്നുള്ള സംഭാഷണത്തില്‍ നിന്നും മനസ്സിലായി.

ഞങ്ങള്‍ വടക്കുഭാഗത്തുള്ള വള്ളിയുടെ ഗുഹാക്ഷേത്രത്തിലേയ്ക്ക് പോയി.

പ്രധാന പ്രവേശന കവാടം 124 തൂണുകളിന്‍‌മേല്‍ പണിതുയര്‍ത്തിയ ഷണ്‍മുഖവിലാസ മണ്ഡപമാണ്.

രണ്ട് കുട്ടിയാനകള്‍ ഇവിടുത്തെ പ്രധാന ആകര്‍ഷണമാണ്. ഒരോ ദിവസവും ഓരോരുത്താര്‍ക്കാണ് ഡ്യൂട്ടി. ഇന്ന് ഇവന് വിശ്രമം. മറ്റേയാള്‍ ഷവ്വറില്‍ കുളിയ്ക്കുന്ന ദൃശ്യം മനോഹരമാണ്. അത് ഞാന്‍ വീഡിയോയായി മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ റെക്കോഡ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഫോണ്‍ ഇപ്പോള്‍ സര്‍വ്വീസ് സെന്ററിലാണ്. വൈകാതെ അത് അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യാം.

അഗ്രഹാരങ്ങള്‍ക്ക് മീതെ നടന്നു പോകുന്ന മയിലുകള്‍ നല്ലൊരു കാഴ്ചയാണ്.

ഗിരിപ്രാകാരത്തിലെ സന്യാസിമാര്‍. അവരുടെ കയ്യിലെ വെള്ളി കെട്ടിയ വലിയ ശംഖുകള്‍ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്പലച്ചുവരുകളില്‍ ശങ്കരാചാര്യര്‍ രചിച്ച സുബ്രഹ്മണ്യ ഭുജംഗത്തിലെ വരികള്‍ ആലേഖനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

ഒമ്പതു നിലകളുള്ള രാജഗോപുരം പടിഞ്ഞാരു ദിക്കിലായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. ഇതിനുമുകളിലായി രാത്രികാലങ്ങളില്‍ പ്രകാശിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന വേല്‍ അകലെ നിന്നുതന്നെ കാണാനാകും.

സുബ്രഹ്മണ്യ ഭക്തരായിരുന്ന പാഞ്ചാലംകുറിച്ചിയിലെ രാജാവായിരുന്ന വീരപാണ്ഡ്യകട്ടബ്ബൊമ്മന്റെ പൂജാവിഗ്രഹങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവായ ദിഗ്‌വിജയ കട്ടബ്ബൊമ്മന്‍ സമ്മാനിച്ച 100 കിലോഗ്രാം ഭാരം വരുന്ന വെങ്കലമണിയും ഇവിടെ സംരക്ഷിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ഏഴാം നിലയിലാണ് ഈ മണി സ്ഥാപിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ വര്‍ഷങ്ങളായി ഇതു പ്രവര്‍ത്തനരഹിതമാണ്. ഇതിനെ വീണ്ടും പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കാനുള്ള നടപടികള്‍ പൂര്‍ത്തിയായി വരുന്നു.

വീരപാണ്ഡ്യകട്ടബ്ബൊമ്മനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവായ ദിഗ്‌വിയകട്ടബ്ബൊമ്മനും പാഞ്ചാലംകുറിച്ചിയിലെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ ദേവീക്ഷേത്രത്തിലെ ഉച്ചപൂജയില്‍ പങ്കെടുക്കുമായിരുന്നു. തിരുച്ചെന്തൂരിലെ അമ്പലത്തിലെ മണിമുഴങ്ങിയതിനു ശേഷമായിരുന്നു പാഞ്ചാലംകുറിച്ചിയിലെ ഉച്ചപൂജ. ഏകദേശം 65 കിലോമീറ്റര്‍ അകലമുണ്ട് തിരുച്ചെന്തൂരും പാഞ്ചാലംകുറിച്ചിയും തമ്മില്‍. ഇതിനായി ദിഗ്‌വിയകട്ടബ്ബൊമ്മന്‍ തിരിച്ചെന്തൂരിനും പാഞ്ചാലംകുറിച്ചിയ്ക്കുമിടയില്‍ 40 മണിമണ്ഡപങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ചു. തിരുച്ചെന്തൂരില്‍ ഉച്ചപൂജാമണി മുഴങ്ങുന്നത് ആദ്യത്തെ മണിമണ്ഡപം വരെ കേള്‍ക്കും, അതുകേട്ട് അവിടുത്തെ പരിചാരകന്‍ മണി മുഴക്കും, ഇത് അടുത്ത മണിമണ്ഡപത്തില്‍ കേള്‍ക്കും, അങ്ങനെ ഒടുവില്‍ പാഞ്ചാലംകുറിച്ചിവരേയ്ക്കും.

ഐരാവതമണ്ഡപവും പ്രധാന ആകര്‍ഷണമാണ്.

ഇന്ന് ഡ്യൂട്ടിയിലുള്ള കുട്ടിയാന ഭക്തരെ അനുഗ്രഹിയ്ക്കുന്ന ദൃശ്യം.

ഇനി ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ചിത്രം, ഈ യാത്രയില്‍ പങ്കെടുത്തവര്‍.

നാഴിക്കിണറിലേക്കു ക്ഷേത്രനടയില്‍ നിന്നും ഒരു നടപ്പാതയുണ്ട്. സമുദ്രത്തില്‍ കുളിച്ചെത്തുന്ന ഭക്തര്‍ നാഴിക്കിണറിലെ വെള്ളം തലയിലൊഴിച്ചായിരുക്കും ദര്‍ശനത്തിനെത്തുക. ഈ നാഴിക്കിണര്‍ സ്‌കന്ദപുഷ്‌കരണിയെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.

മുരുകഭഗവാന് ശിവഭഗവാനെ പൂജിയ്ക്കാനായി മയന്‍ (ഭഗവാന്‍ വിശ്വകര്‍മ്മാവിന് ഗായത്രീദേവിയില്‍ ജനിച്ച രണ്ടാമത്തെ പുത്രനാണ് മയന്‍. ഓര്‍മ്മയില്ലേ, പുഷ്പകവിമാനം നിര്‍മ്മിച്ച അതേ ആള്‍.) പണിതതാണ് ചെന്തൂരമ്പലം.

പുലര്‍ന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും തീരം തിരക്കായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിവിധ നേര്‍ച്ചകള്‍ക്കായി തീരത്തെത്തിയവര്‍. മുണ്ഡിതശിരസ്കരായിരുന്നു അധികവും. വിവിധനിറങ്ങളിലെ പലഹാരങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്നവരെ തീരത്ത് അവിടവിടെയായി കാണാം.

കുലശൈ പോലെ വൃത്തിയില്ലായ്മയും ദാരിദ്ര്യവും ചെന്തൂരിന്റെയും കാഴ്ചകളിലൊന്നാണ്.

വഴിയോരത്ത് നിന്നും വാങ്ങിയ പനങ്കിഴങ്ങും (മൂത്തു പാകമായി പഴുത്തുതുടങ്ങുന്ന നൊങ്ക് പനങ്ങയെന്ന് അറിയപ്പെടും. മണ്ണില്‍ കുഴിച്ചിടും. അവ മുളയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ആദ്യവേരാണ് പനങ്കിഴങ്ങെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. ) ചവച്ചുതുപ്പി ഞങ്ങള്‍ തിരികെ മുറിയിലേയ്ക്ക് നടന്നു.

ഇത് ഞങ്ങള്‍ താമസിച്ച ലോഡ്ജ്. ബാലമുരുകന്റെ പേരില്‍...

ആത്മവിശ്വാസമാണ് ചെന്തൂരമ്പലദര്‍ശനപുണ്യം.

ഒരു യാത്രകൂടി ഇവിടെ അവസാനിയ്ക്കുന്നു...

അറുപടവീടുകളില്‍ അവസാനത്തേതായ പഴമുതിര്‍ചോലയിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര ഇവിടെ വായിയ്ക്കാം...

നവരാത്രിക്കാലം (ദസറക്കാലം) - കുലശേഖരപ്പട്ടണം (കുലശൈ)

2010-12-05T20:39:00.003+05:30

കുലശേഖരപാണ്ഡ്യന്റെ നാമത്തില്‍ നാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു തീരദേശപട്ടണമാണ് കുലശേഖരപ്പട്ടണം (കുലശൈ). കുലശേഖരപട്ടണത്തെ നവരാത്രിക്കാലം (ദസറക്കാലം) ലക്ഷക്കണക്കിന് ഭക്തരെ ഇവിടേയ്ക്ക് ആകര്‍ഷിയ്ക്കുന്നു. ചിക്കാട്ടം, ചിലമ്പാട്ടം,തപ്പാട്ടം,കരകാട്ടം, വില്ലുപ്പാട്ട്, കുമ്മിയടി, ഒപ്പാരി, ഒയിലാട്ടം, ദേവരാട്ടം എന്നിവയുടെ അകമ്പടിയോടെ മുത്താരമ്മയുടെ നവരാത്രിവേഷങ്ങളും മഹിഷാസുരവേഷവും കെട്ടിയാടി ഇവിടെയെത്തുന്ന ദസറാസഘങ്ങള്‍ ഭക്തിപൂരിതമായ ഒരു കാഴ്ചയാണ്. മഹിഷാസുരനിഗ്രഹത്തിനുശേഷം കാളീദേവി മുത്താരമ്മയായി കുലശേഖരപട്ടണത്ത് കുടികൊണ്ടു എന്നാണ് ഐതിഹ്യം.

കുലശൈയിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയിലെല്ലാം തന്നെ ദസറാസംഘങ്ങളെ കാണാമായിരുന്നു. ആടിയും പാടിയും നടന്നുപോകുന്ന ഈ ചെറുസംഘങ്ങള്‍ നവരാത്രിക്കാലത്തെ അവസാനരാത്രിയാകും കുലശൈ മുത്താരമ്മന്റെ അരികിലെത്തുക. പിന്നെ കലാശക്കൊട്ട്....

വഴിയോരത്ത് തദ്ദേശീയരായ യുവാക്കളുടെ സംഘങ്ങളുണ്ടാകും ഇവരെ സ്വീകരിയ്ക്കാന്‍... ഓരോരുത്തരും തങ്ങള്‍ ആരാധിയ്ക്കുന്ന മൂര്‍ത്തിയുടെ വേഷമാകും കെട്ടുക. 41 ദിവസത്തെ കഠിനവ്രതം. കാളീദേവിയുടെ വേഷം കെട്ടിയാടുന്നവര്‍ വ്രതാനുഷ്ഠാനങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിയ്ക്കണമെന്ന് ഇവര്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ദസറ ഉത്സവത്തിന്റെ ഐതിഹ്യം: ഒരിയ്ക്കല്‍ അഗസ്ത്യര്‍ മുനിയുടെ ശാപത്താല്‍ വരമുനി പോത്തിന്റെ തലയുള്ള മഹിഷാസുരനായി മാറി. മഹിഷാസുരന്‍ കഠിനവ്രതത്താലും തപസ്സാലും കൂടുതല്‍ ശക്തി നേടുകയും ലോകം അടക്കി ഭരിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. മഹിഷാസുരന്‍ മുനിമാരെ ശല്യപ്പെടുത്താനാണ് തന്റെ ശക്തി ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയത്. ഇതില്‍ വിഷമതയിലായ സന്യാസിമാര്‍ കാളീദേവിയെക്കണ്ട് അവരുടെ വിഷമം അറിയിച്ചു. അപ്പോള്‍ ദേവിയുടെ എല്ലാ ശക്തിയോടുകൂടിയും ഒരു ചെറിയ പെണ്‍‌കുട്ടി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ലളിതാംബികൈ എന്ന് ആ പെണ്‍‌കുട്ടി നാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. 9 ദിവസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ആ പെണ്‍‌കുട്ടി വളരുകയും പത്താമത്തെ ദിവസം അന്നൈ പരാശക്തി ലളിതാംബികൈ (മുത്താരമ്മ) എന്ന തന്റെ രൌദ്രഭാവം കൈവരിയ്ക്കുകയും അന്നേ ദിവസം മഹിഷാസുരനെ വധിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു, അതിനാല്‍ പത്താമത്തെ ദിവസം ദസറയായി ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു.

അന്നൈ പരാശക്തി ലളിതാംബികയുടെ 9 ദിവസങ്ങളിലെ വളര്‍ച്ചയെ നവരാത്രിക്കാലം എന്ന പേരില്‍ ആഘോഷിച്ചുപോരുന്നു. ആദ്യ മൂന്നുനാളുകളില്‍ മലൈമകള്‍ എന്നും, അടുത്ത മൂന്നുനാളുകളില്‍ അലൈമകള്‍ എന്നും, അവസാനത്തെ മൂന്നുനാളുകളില്‍ കലൈമകള്‍ എന്നീ പേരുകളില്‍ ദേവി അറിയപ്പെടുന്നു. മഹിഷാസുരന്റെ വധത്തിനുശേഷം ദേവി, മഹിഷാസുരമര്‍ദിനിയെന്നും അറിയപ്പെട്ടു.

ഒരു ഐതിഹ്യം കൂടി: കുലശൈ മുത്താരമ്മന്റെ വിവാഹാഘോഷമാണ് ദസറക്കാലം. ദസറാനാളില്‍ ഭക്തര്‍ ദേവതയ്ക്ക് താലി സമര്‍പ്പിക്കുന്നത് അതിനു തെളിവായി കരുതുന്നു.

പുരാതനമായ കെട്ടിടങ്ങളാണ് ഇന്നത്തെ കുലശൈയുടെ മുഖം. ഇവയെല്ലാം തന്നെ ജീര്‍ണ്ണാവസ്ഥയിലാണ്.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിലായി. കുലശേഖരപാണ്ട്യന്റെ ഒരു പ്രജയായി ഞാനും തെരുവിലൂടെ നടന്നു. കുടമണി കിലുക്കി കുതിരവണ്ടികള്‍ എന്നെ കടന്നുപോയി. തെരുവുകള്‍ ജനനിബിഢവും ശബ്ദായമാനവുമായിരുന്നു. പെരുമ്പറകളുടെ മുഴക്കവും രാജശാസനങ്ങളുടെ വിളംബരങ്ങളും എനിക്കു ചുറ്റും നിറഞ്ഞു.

ഒരു കാലത്ത് സമ്പന്നമായിരുന്ന കുലശൈയിലെ തെരുവുകള്‍ ഇന്ന് തികഞ്ഞ ദാരിദ്ര്യത്തിലാണ് . വാഹനത്തില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ അവര്‍ കൈനീട്ടി നമ്മുടെ അരികിലെത്തും, കുട്ടികള്‍ മുതല്‍ വൃദ്ധര്‍ വരെ. വൃത്തിഹീനമായ തെരുവുകളില്‍ ചപ്പുചവര്‍കൂനകള്‍ക്കിടയിലൂടെ മേഞ്ഞുനടക്കുന്ന പന്നിക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം കളിച്ചുനടക്കുന്ന ബാല്യങ്ങള്‍ ഞങ്ങളെ വിഷമിപ്പിച്ചു.

കുലശൈയുടെ തീരത്ത് വിവിധനാടുകളില്‍ നിന്നെത്തിയ ചെറുസംഘങ്ങള്‍ തമ്പടിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. മാലകളും പിന്നെ ദേവവേഷങ്ങളും വില്‍ക്കുന്നവരായിരുന്നു അധികവും. ഞങ്ങളില്‍ നേരിയ ഒരു വിഷാദം പരത്തി സൂര്യന്‍ പതിയെ മറയാന്‍ തുടങ്ങി... ഞങ്ങള്‍ യാത്രയാകുന്നു... ഇനിയും ദസറാക്കാലങ്ങളില്‍ ഇവിടെയുണ്ടാകും എന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ച്...

സമീപപട്ടണമായ ഉദംകുടിയിലെത്തി (5 കിലോമീറ്റര്‍ അകലെ, കുലശൈയില്‍ നിന്നും തിരിഞ്ഞു പോകണം) ആഹാരവും കഴിച്ച് ഞങ്ങള്‍ ചെന്തൂരിലേയ്ക്ക് യാത്രയായി...

ഹോളി ക്രോസ് ചര്‍ച്ച് - മണപ്പാട്

2010-12-03T14:30:00.000+05:30

ഉവരി വരേയ്ക്കും വിജനമായിരുന്ന പനമരക്കാടുകള്‍ക്കിടയിലെ ചെമ്മണ്‍‌പ്രദേശങ്ങളില്‍ ഇപ്പോള്‍ അവിടവിടെയായി കുടിലുകള്‍ കാണാം. പാത ഇപ്പോള്‍ കുത്തനെയുള്ള കയറ്റങ്ങളും ഇറക്കങ്ങളുമായി മാറിയിരിയ്ക്കുന്നു. മുന്നില്‍ അകലെയായി വീടുകളുടെ ഒരു കൂട്ടവും അവയ്ക്കെല്ലാം ഉപരിയായി മണല്‍ക്കുന്നിനു മേലെ ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന വെള്ളച്ചായം പൂശിയ ഒരു പള്ളിയും അതിനു പിന്നിലായി ഒരു ലൈറ്റ് ഹൌസും കാണാം. ജറുസലേമിലെ വിശുദ്ധകുരിശിന്റെ ഒരുഭാഗം ഈ പള്ളിയില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ ഫ്രാന്‍സിസ് സേവ്യറിന്റെ പാദസ്പര്‍ശത്താല്‍ വിശുദ്ധീകരിയ്ക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥലമാണ് ഇത്. എന്നാല്‍ അതിനും മുമ്പ് നടന്ന ഒരു സംഭവമാണ് മണപ്പാടിന് ദിവ്യപരിവേഷം നല്‍കിയത്. 1540 - കളില്‍ മണപ്പാടിന്റെ ഉള്‍ക്കടലിലൂടെ കന്യാകുമരിയിലേയ്ക്കു സഞ്ചരിയ്ക്കുകയായിരുന്ന ഒരു പായ്ക്കപ്പല്‍ കൊടുങ്കാറ്റിലകപ്പെടുകയും അതിന്റെ പായയും അതു വലിച്ചുകെട്ടിയിരുന്ന അനുബന്ധഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് കേടുപാടുകള്‍ സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തു. വിശുദ്ധകുരിശിന്റെ ആരാധകനായിരുന്ന കപ്പിത്താന്‍ കപ്പലിന്റെയും കപ്പലിലെ സഹയാത്രികരുടെയും സുരക്ഷ ക്രിസ്തുവില്‍ അര്‍പ്പിച്ചു. തകര്‍ന്ന പായയുടെ കഷണത്തില്‍ ഒരു കുരിശ് ഉണ്ടാക്കി തങ്ങള്‍ തീരത്ത് എത്തുകയാണെങ്കില്‍ അവിടെ സ്ഥാപിയ്ക്കാമെന്ന് പ്രതിജ്ഞയെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ദിവസങ്ങളോളം ദിശയറിയാതെ ഒഴുകിനടന്ന പായ്ക്കപ്പല്‍ കുലശേഖരപട്ടണം തുറമുഖത്തേയ്ക്ക് ഒഴികി തീരമണയുകയും ചെയ്തു.

ഇപ്പോഴും പായയെ ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന തടിയുടെ രൂപത്തില്‍ തീരത്ത് അടിഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു കപ്പിത്താന്‍ നിര്‍മ്മിച്ച കുരിശ്. തീരത്തെ ഒരാള്‍ കാലിലെ അഴുക്ക് കഴുകിക്കളയുമ്പോള്‍ ചവിട്ടാനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് ഈ തടിക്കഷണമായിരുന്നു. അതില്‍ നിന്നും കാല്‍ എടുക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ അതിയായ വേദനയും വീക്കവും അനിഭവപ്പെട്ടു. അന്ന് രാത്രി അയാള്‍ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു, “വിശുദ്ധമായ ഒരു ആവശ്യത്തിനായുള്ള ആ മരക്കഷണം അയാള്‍ മലിനപ്പെടുത്തിയിരിയ്ക്കുന്നു. ആ മരക്കഷണം എണ്ണ തടവി വൃത്തിയാക്കുകയും അതിനുശേഷം ആ എണ്ണ കാലില്‍ പുരട്ടിയാല്‍ ഭേദമാവുകയും ചെയ്യും.” അടുത്തദിവസം രാവിലെ ഒരു ജനാവലി അയാളെയും എടുത്ത് ആ മരക്കഷണത്തിനടുത്തെത്തി അങ്ങനെ പ്രവര്‍ത്തിയ്ക്കുകയും അയാള്‍ ഭേദപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ആ കപ്പിത്താന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ആ കുരിശ് അവിടെ ഉഅര്‍ത്തുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം കിഴക്കന്‍ തീരമാകെ കപ്പിത്താന്റെ കുരിശ് അറിയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

വൃത്തിയും സുന്ദരവുമായ തീരമായിരുന്നു മണപ്പാടിലേത്. വിവിധ തരത്തിലും നിറത്തിലുമുള്ള കക്കത്തോടുകള്‍ തീരത്ത് സുലഭം. കുരിശിന്റെ വഴിയ്ക്കായി മണല്‍ക്കുന്നില്‍ വലിയ കുരിശുകള്‍ സ്ഥാപിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.

വലിയ മണല്‍ക്കുന്ന് അവസാനിയ്ക്കുന്നത് കടലിന്റെ തീരത്താണ്. മണല്‍ക്കുന്നിന്റെ അറ്റത്ത് ഒരു ഗുഹയുണ്ട്. 1542 ഒക്ടോബര്‍ മാസം ഈ തീരത്ത് മിഷനറി പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കായെത്തിയ വിശുദ്ധ ഫ്രാന്‍സിസ് സേവ്യര്‍ താമസിക്കാനായി തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഈ ഗുഹയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതിനും മുമ്പ് ഈ ഗുഹ വള്ളിഗുഹ എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. തിരിച്ചെന്തൂരിലെ സുബ്രഹ്മണ്യക്ഷേത്രത്തിലെ വള്ളിഗുഹയ്ക്ക് സമാനമായായിരുന്നു ഈ തീരത്ത് ക്രിസ്തുമതം പ്രചരിയ്ക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഇതിനെ കരുതിപ്പോന്നിരുന്നത്. ഗുഹാകവാടത്തില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരിയ്ക്കുന്നു, “ഒരു ശൈവസന്യാസിയുടെ താമസസ്ഥലമായിരുന്ന ഈ ഗുഹ വിശുദ്ധ ഫ്രാന്‍സിസ് സേവ്യറിന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥനയാല്‍ പരിശുദ്ധമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” വിശുദ്ധ ഫ്രാന്‍സിസ് സേവ്യര്‍ കപ്പിത്താന്റെ കുരിശ് ഉപയോഗപ്പെടുത്തി ഗോവയിലേയ്ക്ക് തിരികെപ്പോകുന്നതുവരെ ഒരു വര്‍ഷക്കാലം ഇവിടെ ദിവസപ്രാര്‍ത്ഥന നടത്തിപ്പോന്നിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഗുഹയെ മൂടി ഒരു ചാപ്പല്‍ നിര്‍മ്മിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ പാറയില്‍ നിന്നും ഒഴുകിവരുന്ന ശുദ്ധജലം അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ആ ഉറവ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.

വിശുദ്ധ ഫ്രാന്‍സിസ് സേവ്യര്‍ തന്റെ മിഷണറി പ്രവര്‍ത്തനസമയത്ത് ചില അത്ഭുതങ്ങള്‍ ഇവിടെ നടത്തിയിരുന്നു. ഒടുവില്‍ 1581 - ല്‍ മണല്‍ക്കുന്നിനു മീതെ ഒരു പള്ളി സ്ഥാപിതമായി, കപ്പിത്താന്റെ കുരിശ് അതിനകത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. 1583 - ല്‍ ജെറുസലേമിലെ വിശുദ്ധകുരിശിന്റെ ഒരു ചെറിയ കഷണം ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തു.

വൈകുന്നേരമാകാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അകലെയായി കാണുന്ന കുലശേഖരപട്ടണം ലക്ഷ്യമാക്കി ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നു.

കപ്പല്‍ മാതാ പള്ളി - ഉവരി

2010-11-22T10:02:00.000+05:30

തണുത്ത പ്രഭാതം പനമരക്കാടുകളെയും ഉടമുള്‍പ്പടര്‍പ്പുകളെയും കൂടുതല്‍ ശോഭയുള്ളതാക്കി. നോക്കെത്താദൂരത്തോളം ചെമ്മണ്‍‌പ്രദേശങ്ങള്‍. ഉവരിയിലേയ്ക്കുള്ള ടാര്‍ ചെയ്ത പാതയിലൂടെ സഞ്ചരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ അപ്പോള്‍. ചെമ്മണ്‍‌പ്രദേശങ്ങള്‍ കടന്നുവരുന്ന തണുത്ത കാറ്റ് ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞങ്ങളെ കടന്ന് പനമരക്കാടുകള്‍ക്കിടയിലേയ്ക്ക് പോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ബംഗാള്‍ ഉള്‍ക്കടലിന്റെ തീരത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന നിശ്ശബ്ദമായൊരു ഗ്രാമമാണ് ഉവരി. ഗ്രാമവാസികളെല്ലാം തന്നെ കടലിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്നവര്‍. സെന്റ്. ആന്റണിയുടെ അനുഗ്രഹം സിദ്ധിച്ച ഒരു ജനത.

ഉവരി അത്ഭുതങ്ങളുടെ ഉവരിയെന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവിടുത്തെ ഓരോ മണല്‍തരികള്‍ക്കും നമ്മോട് പറയാനുള്ളത് ഒത്തിരി അത്ഭുതങ്ങളുടെ കഥയാണ്. ഒരുപക്ഷെ നിങ്ങള്‍ ഒരു അവിശ്വാസിയായിരിക്കാം, എന്നാലും ഒരു നാള്‍ ഇവിടം സന്ദര്‍ശിക്കൂ, നിങ്ങളും തീര്‍ച്ചയായും ഈ കഥകളൊക്കെ വിശ്വസിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാകും.

ഏകദേശം 400 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് ഉവരി ചെറിയ കപ്പലുകള്‍ വന്നുപോകുന്ന ഒരു തുറമുഖമായിരുന്നു. ആ നാളുകളിലൊന്നില്‍ ഉവരിയുടെ ഉള്‍‌ക്കടലിലൂടെ സഞ്ചരിയ്ക്കുകയായിരുന്ന ഒരു പോര്‍ച്ചുഗീസ് കപ്പലിലെ എല്ലാവര്‍ക്കും കോളറ പിടിപെടുകയുണ്ടായി. അവര്‍ മരിച്ചുപോയേയ്ക്കാമെന്ന് വല്ലാതെ ഭയപ്പെട്ടു. അന്നേരം കപ്പലിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ശില്പി ഒരു മരക്കഷണത്തില്‍ വിശുദ്ധ ആന്റണിയുടെ രൂപം കൊത്തിയുണ്ടാക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ശില്പം പൂര്‍ത്തിയായപ്പോഴേയ്ക്കും അവര്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും കോളറയില്‍ നിന്ന് മുക്തരാകുകയും ചെയ്തു. അവര്‍ കപ്പല്‍ ഉവരിയില്‍ അടുപ്പിക്കുകയും സമീപത്ത് ഒരു പാറയില്‍ ആ ശില്പം പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെയും 60 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം അവിടെ ഒരു പള്ളി നിര്‍മ്മിക്കുകയുണ്ടായി. ഉണ്ണിയ്യേശുവിനെ കയ്യില്‍ എടുത്തു വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന വിശുദ്ധ ആന്റണിയുടെ ശില്പം അവിടെ അള്‍ത്താരയില്‍ സ്ഥിരമാക്കി വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

കുറച്ചു കൂടി മുന്നിലേയ്ക്ക് പോയാല്‍ ഇപ്പോള്‍ സ്ഥാപിച്ച പുതിയ പള്ളിയുടെ അടുത്തെ എത്തിച്ചേരാം. 1974 - ലാണ് ഇത് പണിതത്. ഇതിനു മുമ്പ് ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പള്ളി കടലെടുത്ത് പോയിരുന്നു. തീരത്തോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു കപ്പലിന്റെ മുകളില്‍ വിമാനം കയറ്റി വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന മാതൃകയിലാണ് ഇത് നിര്‍മ്മിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്. തികച്ചും കൌതുകം തരുന്ന ഒരു കാഴ്ചയാണ് ഇത്. ഇപ്പോള്‍ ഇത് കപ്പല്‍ മാതാ പള്ളി എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. ഉള്‍‌വശത്തെ ചുവരുകളില്‍ വ്യത്യസ്ത രാജ്യങ്ങളുടെ പതാകകള്‍ വരച്ചു ചേര്‍ത്തിരിയ്ക്കുന്നു.

വിചിത്രമായ ഒരാചാരം കൂടി ഇവിടെ നിലനിന്നു പോരുന്നു. എല്ലാ വര്‍ഷവും സെപ്റ്റംബര്‍ 1 -ന് ഗ്രാമത്തിലെ കന്യകമാര്‍ ഇവിടുത്തെ കോണ്‍‌വെന്റില്‍ കന്യാസ്ത്രീകളോടൊപ്പം ഒരു രാത്രി കഴിയാറുണ്ട്. അതിന് കാരണം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഒരു ദിവസം രാത്രിയിലെ ഇരുട്ടില്‍ മാതാവിന്റെ സ്വരൂപത്തിനു ചുറ്റും ദിവ്യമായ പ്രകാശവലയം ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറോളം ഗ്രാമവാസികള്‍ക്ക് ദൃശ്യമായിരുന്നു.

തീരെ വൃത്തിയില്ലാത്ത കടല്‍‌ത്തീരമാണ് ഉവരിയുടേത്. പഴയകാല സിനിമാനടന്മാരുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചുവച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ബോട്ടുകള്‍ മാത്രമേ ഉവരിയുടെ തീരത്ത് കാണാനുള്ളൂ.

കടല്‍‌തീരത്തുകൂടി നടന്നാല്‍ കുറച്ചു മുന്നിലായി തകര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു പഴയ ശിവക്ഷേത്രം കാണാം.

ഉവരിയിലെ ഉടമുള്‍ക്കാടുകള്‍ നീലമയിലുകളാല്‍ സമ്പന്നമാണ്. ചെമ്മണ്‍‌പ്രദേശങ്ങളില്‍ അവ കൂട്ടമായി നിര്‍ഭയം മേഞ്ഞു നടക്കുന്നു.

ഇപ്പോഴും ധാരാളം അത്ഭുതങ്ങള്‍ നടക്കുന്ന ഉവരി, വിശ്വാസികളുടെ പ്രധാന തീര്‍ത്ഥാടന കേന്ദ്രമായി മാറിയിരിയ്ക്കുന്നു. ശ്രീലങ്കന്‍ തീര്‍ത്ഥാടകരാണ് അധികവും.

ഉവരി ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലും അത്ഭുതങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നു.

ഉപ്പുപാടങ്ങള്‍ - മണക്കുടി

2010-11-07T13:33:00.000+05:30

ആയിരംകാല്‍ പൊഴിമുഖവും പിന്നിട്ട് ഏറെയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മണക്കുടിയിലെ ഉപ്പുപാടങ്ങളായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത ലക്ഷ്യം. തെങ്ങിന്‍‌തോപ്പുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ടാര്‍ ചെയ്ത വീതികുറഞ്ഞ തണല്‍‌റോഡിലൂടെയും മുള്‍ക്കാടുകള്‍ക്കിടയിലൂടെയുള്ള മണല്‍‌വഴികളിലൂടെയുമൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ സഞ്ചരിച്ചു.

പഴയാര്‍ നദി മണക്കുടിയെ കീഴേമണക്കുടിയെന്നും മേലേമണക്കുടിയെന്നും രണ്ടായി പകുത്തിരിയ്ക്കുന്നു. അവയെ ബന്ധിപ്പിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന വലിയ പാലം സുനാമിത്തിരകളില്‍ നാലു വലിയ കഷണങ്ങളായി ഒലിച്ചുപോയി. ആയിരംകാല്‍ പൊഴിമുഖത്ത് ഒരു ജനതയെ പൂര്‍ണ്ണമായും നശിപ്പിച്ച സുനാമിത്തിരകള്‍ മണക്കുടിയില്‍ ഒരു ജനതയെ രണ്ടായി പകുത്ത് കടന്നുപോയിരിയ്ക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ചെറിയവാഹനങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രം കടന്നുപോകാനായി ഒരു ഉരുക്കുപാലം നിര്‍മ്മിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.

ഞങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ ആ പാലത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. ഈ ചിത്രം കാറിനുള്ളില്‍ നിന്നും എടുത്തത്. പാലത്തിന്റെ അടിത്തട്ടും ഉരുക്കു തന്നെ. വാഹനം കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ ചെറിയൊരു മുഴക്കം അനുഭവിക്കാനാകും.

ഇടത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയാല്‍ പുതിയ പാലം പണിയുന്നത് കാണാം. ഈ പ്രദേശമാകെ കണ്ടല്‍ ചെടികള്‍ വളര്‍ത്താനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ് അധികൃതര്‍.

പാലം അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് (T ആകൃതിയില്‍ ആണ് മുന്നിലെ റോഡ്) തീരത്തേയ്ക്കുള്ള റോഡിനോട് ചേര്‍ന്ന് വലിയൊരു പള്ളി. വലത്തേയ്ക്ക് പോയാല്‍ തീരം. ഇടത്തേയ്ക്ക് ഉപ്പ് പാടങ്ങള്‍. വഴിയോരത്ത് തൊണ്ടു ചതച്ച് ചകിരിയെടുക്കുന്ന നിരവധി ചെറിയ ഫാക്ടറികള്‍ കാണാം.

എന്റെ സങ്കല്പത്തിലെ ഉപ്പുപാടത്തിനോട് കുറച്ചൊക്കെ സാമ്യമുണ്ടായിരുന്നു മുന്നിലെ ഉപ്പുപാടങ്ങള്‍ക്ക്. കടല്‍‌വെള്ളം സൂര്യതാപത്തില്‍ വറ്റിച്ചാണ് ഉപ്പുണ്ടാക്കുന്നതെന്ന് മുമ്പ് സ്കൂള്‍ ക്ലാസില്‍ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഹിമാചലില്‍ ഉപ്പുപാറകളുണ്ടെന്ന് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞുതന്നതും ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു.

അവിടവിടെയായി ഉപ്പുകൂനകള്‍. വെള്ളം അടിച്ചുകയറ്റാനുള്ള ചില യന്ത്രങ്ങള്‍ അവിടെ കണ്ടു. ഒരു വശത്ത് ഒരു വൃദ്ധന്‍ ഉപ്പ് കോരിയൊതുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ദേശാടനപ്പക്ഷികളുടെ ആവാസകേന്ദ്രം കൂ‍ടിയാണിവിടം. ദേശാടനക്കൊക്കുകള്‍ (ഫ്ലെമിങ്ങോ) അവശേഷിപ്പിച്ചു പോയ കാല്‍‌പ്പാടുകള്‍. കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പായിരുന്നെങ്കില്‍ അവയെയും കാണാമായിരുന്നു.

ഉപ്പുപാടങ്ങള്‍ക്ക് നടുവിലെ ചെറിയ വരമ്പുകളിലൂടെ നടന്നാല്‍ ഉപ്പുവെള്ളം പരലായി രൂപപ്പെടുന്നതിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കഴിയും. കടലില്‍ നിന്നും ചെറിയ കൈത്തോടുകളിലൂടെ കടല്‍ വെള്ളം ഒഴുക്കുകൊണ്ടുവരും. തട്ടുതട്ടായിട്ടാണ് ഉപ്പുപാടങ്ങള്‍ പകുത്തിരിയ്ക്കുന്നത്. സൂര്യതാപത്തിന്റെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള്‍ അനുസരിച്ച് ചിലപ്പോള്‍ മാസങ്ങള്‍ തന്നെ വേണ്ടി വരും ഉപ്പുപരലുകള്‍ ഉണ്ടായി വരാന്‍. ഉപ്പുപരലുകളുടെ രൂപീകരണം എളുപ്പമാക്കാന്‍ വെള്ളം കയറ്റി ചില നാളുകള്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ പാടത്തേയ്ക്ക് ചെറിയ ഉപ്പുതരികള്‍ വിതറിക്കൊടുക്കും. അപ്പോള്‍ അതിനെ ചുറ്റി ഉപ്പ് കട്ടിയാകാന്‍ തുടങ്ങും. അങ്ങനെ വളരെ പെട്ടെന്ന് വലിയ ഉപ്പുപരലുകള്‍ രൂപപ്പെടും. ഉപ്പുപാടങ്ങളില്‍ നിന്നും കോരിയെടുക്കുന്ന ഉപ്പുപരലുകള്‍ ഇനിയും ചില ശുചീകരണഘട്ടങ്ങള്‍ കടന്നാണ് നമ്മുടെ കയ്യിലെത്തുക.

ഉപ്പുപാടങ്ങള്‍ക്ക് നടുവിലായി ഒരു അമ്പലം. വര്‍ഷത്തില്‍ ഏറിയ പങ്കും ഈ അമ്പലത്തിനു ചുറ്റും വെള്ളമായിരിക്കുമെന്ന് ഉപ്പുപാടത്തെ വൃദ്ധനില്‍ നിന്നും അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ആ നാളുകളില്‍ വള്ളങ്ങളില്‍ കയറിയാകും ഭക്തര്‍ അവിടെയെത്തുക.

ഉപ്പുപാടങ്ങളെ ഉറങ്ങാനനുവദിച്ച് സൂര്യന്‍ പശ്ചിമാംബരത്തിനു പിന്നില്‍ മറയാന്‍ തുടങ്ങി.

വിശാലമായ ഉപ്പുപാടങ്ങള്‍ക്കുപരി 2009 ജൂണ്‍ മാസത്തില്‍ നടന്ന ഒരു രക്ഷാപ്രവര്‍ത്തനം മണക്കുടിയ്ക്ക് പുതിയൊരു പരിവേഷം കൂടി നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. മണക്കുടി പാലത്തിന്റെ തൂണുകളിലൊന്നില്‍ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന നിലയില്‍ ഒരു കൂറ്റന്‍ ആമയെ (Leatherback Turtle) ഒരു സഞ്ചാരി കാണുകയും ചിത്രങ്ങളെടുക്കുകയും ചെയ്തു. കെട്ടിയിട്ടിരുന്നതിനു പുറമെ ആമയുടെ പുറത്ത് കൂറ്റന്‍ മണല്‍ചാക്കും കല്ലും എടുത്ത് വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ നാഗപട്ടണത്തെ ദേശാടനപ്പക്ഷികളെക്കുറിച്ചു ഗവേഷണം നടത്തുന്ന സംഘത്തിലെ അംഗമായിരുന്നു. ആ ഫോട്ടോഗ്രാഫുകള്‍ പരിശോധിച്ച സംഘം ആമയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആമവര്‍ഗത്തിലെ വംശനാശഭീഷണി നേരിടുന്ന ആമയായിരുന്നു അത്. അവര്‍ അധികാരികളെ അറിയിക്കുകയും ആമയെ രക്ഷപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. വലിയ കയറില്‍ കെട്ടിവലിച്ച് ആമയെ ഉള്‍ക്കടലില്‍ മോചിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമം വിജയകരമായിരുന്നു. ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകളിലും പത്രമാധ്യമങ്ങളിലും അത് വലിയൊരു വാര്‍ത്തയായിരുന്നു. പിന്നെയുള്ള ഗവേഷണങ്ങള്‍ പല പുതിയ വിവരങ്ങളും പുറത്തു കൊണ്ടുവന്നു. സുനാമിയ്ക്ക് ശേഷം നട്ടുവളര്‍ത്തിയ കണ്ടല്ക്കാടുകളാണ് മണക്കുടിയെ അവയുടെ ആവാസകേന്ദ്രമാക്കിയത്. പരമ്പരാഗത മത്സ്യത്തൊഴിലാളികള്‍ വലയില്‍ കുടുങ്ങുന്ന ഇവയെ ഈ ജീവിവര്‍ഗത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം അറിയാഞ്ഞതിനാല്‍ കശാപ്പുചെയ്യുകയായിരുന്നു പതിവ് (അവര്‍ അതിനെ പന്നിയാമ എന്ന് പേരിടുകയും ചെയ്തു). എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്ന ബോധവല്‍‌ക്കരണപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഇവയെ പൂര്‍ണ്ണമായും സുരക്ഷിതരാക്കിയിരിയ്ക്കുന്നു.

വൈകാതെ രാത്രിയാകും... ഒരു വിശ്രമം അനിവാര്യമായിരുന്നു... തീരദേശത്തെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ റോഡിലൂടെ ആ രാത്രി കൂടുകൂട്ടാനൊരിടം തേടി ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് പോയി...

ആയിരംകാല്‍ പൊഴിമുഖം - ഗണപതിപുരം

2010-10-31T18:35:00.000+05:30

സമുദ്രതീരങ്ങള്‍ എന്നെ ഒരിയ്ക്കലും ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്നില്ല. മഞ്ഞിറങ്ങുന്ന മലനിരകളും കാടുകളും ആയിരുന്നു എന്നും എനിക്ക് പ്രിയതരം. എന്നാല്‍ ഈ നാളുകളില്‍ സമുദ്രതീരങ്ങളും ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു.

വളരെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം ഒരു തീരദേശയാത്ര, അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്തുനിന്നും ഇന്‍ഡ്യന്‍ മഹാസമുദ്ര തീരത്തുകൂടി ബംഗാള്‍ ഉള്‍ക്കടലിന്റെ തീരം വരേയ്ക്കും...

നാഗര്‍കോവില്‍ നിന്നും രാജയ്ക്കാമംഗലം വഴി അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്തെ ആയിരംകാല്‍ പൊഴിമുഖം എന്ന മനോഹരതീരത്തേയ്ക്കായിരുന്നു ആദ്യം പോയത്. 2004 ഡിസംബര്‍ 26 -ലെ സുനാമി പൂര്‍ണമായും തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞ ഒരു തീരദേശഗ്രാമമാണ് ഇത്. രാജയ്ക്കാമംഗലം കവല കഴിഞ്ഞാല്‍ തീരത്തേയ്ക്ക് പോകുന്ന തെങ്ങിന്‍‌തോപ്പുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ വളഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു പോകുന്ന ടാര്‍ ചെയ്ത ഒറ്റവരിപ്പാത. ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ അകലെ മുള്‍ക്കാടുകളില്‍ മയിലുകള്‍ കരയുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം.

തീരം തികച്ചും വിജനം. സഞ്ചാരികള്‍ ആരും തന്നെയില്ല. തീരത്തിനടുത്ത് വാഹനം പാര്‍ക്ക് ചെയ്യുന്നതിനരികിലായി സുനാമിയില്‍ രൂപപ്പെട്ട ഒരു തടാകവും അതിലേയ്ക്ക് മറിഞ്ഞു വീണുകിടക്കുന്ന ഒരു അമ്പലവും കാണാം. ഒരു ജനതയോടൊപ്പം അതും നശിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു.

പേച്ചിപ്പാറ അണക്കെട്ടില്‍ നിന്നും ഒഴുകിയെത്തുന്ന വെള്ളം കടലുമായി ചേര്‍ന്ന് പൊഴിയുണ്ടാകുന്നയിടം. വര്‍ഷത്തില്‍ ഏറിയപങ്കും ഈ പൊഴി അടഞ്ഞുതന്നെയാകും കിടക്കുക.

സഞ്ചാരികള്‍ക്കായി നിര്‍മ്മിച്ച ഒരു പാര്‍ക്ക് ഇവിടെ തകര്‍ന്നു കിടപ്പുണ്ട്. നടപ്പാതകളും പൂര്‍ണ്ണമായും തകര്‍ന്നു പോയിരിക്കുന്നു. നദിയ്ക്കു കുറുകെ നടന്നു പോകാന്‍ പനമരത്തടികള്‍ കൊണ്ട് നിര്‍മ്മിച്ച നടപ്പാലവും ഏറെക്കുറെ നാമാവശേഷമായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആനപ്പുല്ലുകള്‍ ഇത്രയും വളര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന മറ്റൊരു നദിയോരം ഞാന്‍ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. കാറ്റ് അവയ്ക്കിടയിലൂടെ ഓളങ്ങളുണ്ടാക്കി ചിലപ്പോഴൊക്കെ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

സുനാമിയ്ക്കു ശേഷം നട്ടുപിടിപ്പിച്ച കാറ്റാടിമരങ്ങള്‍ ഏറെക്കുറെ വളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. കാറ്റാടിമരങ്ങള്‍ അവസാനിയ്ക്കുന്നിടത്ത് പുനരധിവാസത്തിനായി നിര്‍മ്മിച്ച വീടുകള്‍, അവയിലൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടവരെയോര്‍ത്ത് തേങ്ങുന്ന കുറെ ഹൃദയങ്ങളുണ്ടാകാം.

കാറ്റാടിമരങ്ങള്‍ക്കും തെങ്ങിന്‍‌തോപ്പുകള്‍ക്കും ഇടയിലൂടെ ഒരു ചെറിയ കൈത്തോട്, അവയില്‍ നീന്തിക്കളിയ്ക്കുന്ന ചെറുമീനുകള്‍, കൈത്തോടിന്റെ കരകളില്‍ പൂത്തു നില്‍ക്കുന്ന ആനപ്പുല്ലുകള്‍...

പൂത്തു നില്‍ക്കുന്ന ആനപ്പുല്ലുകള്‍ മനോഹരമായ കാഴ്ചയാണ്.

അവയ്ക്കിടയിലൂടെയും തീരത്തെ മുള്‍ക്കാടുകളിലൂടെയും അനേകം ചെറിയ പക്ഷികള്‍ ചാടിനടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരിയ്ക്കല്‍ സജീവമായിരുന്ന തീരം ഇപ്പോള്‍ നോക്കെത്താദൂരത്തോളം വിജനമാണ്.

ഏതോ കൂറ്റന്‍ കടല്‍‌ജീവിയുടെ അവശിഷ്ടം. അതില്‍ മുറുക്കികെട്ടിയിരിയ്ക്കുന്ന ചരടും കൂടി കണ്ടപ്പോള്‍ ഏണസ്റ്റ് ഹെമിങ് വേയുടെ “കിഴവനും കടലും” ഓര്‍മ്മ വന്നു. ഇവിടെയും വള്ളവും മീനും ഉപേക്ഷിച്ച് തീരത്തെ കുടിലുകളിലൊന്നില്‍ ഒരു വൃദ്ധമുക്കുവന്‍ ക്ഷീണിച്ച് ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകുമോ?

തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ കടല്‍ ശാന്തമായി തീരത്ത് വന്നും പോയുമിരുന്നു. ഈ തിരമാലകളാണ് ഒരിക്കല്‍ രാക്ഷസരൂപം പൂണ്ട് അനേകം ജീവനുകളെ വിഴുങ്ങിയതെന്ന് സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ തന്നെ പ്രയാസം. തിരമാലകളില്‍ നിന്നുയരുന്ന ശബ്ദം ഇപ്പോള്‍ ആര്‍ത്തനാദങ്ങളായ് എനിക്ക് തോന്നി.

കടലെടുത്ത ആത്മാക്കളുടെ കഥകളും ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച് തിരമാലകള്‍ അലയുന്ന തീരത്തു നിന്നും ഞങ്ങള്‍ യാത്രയാവുന്നു, കഥകളുറങ്ങുന്ന മറ്റൊരു തീരത്തേയ്ക്ക്...

ഉലക്കൈ അരുവി - അഴകിയപാണ്ഡ്യപുരം

2010-10-15T21:00:00.000+05:30

പശ്ചിമഘട്ടത്താഴ്വരകളിലെ ട്യൂബ് റോസ് പാടങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ അഴകിയപാണ്ഡ്യപുരം ഗ്രാമം. ചുറ്റും പച്ചപ്പും പാറക്കെട്ടുകളും നിറഞ്ഞ മലനിരകള്‍. സുന്ദരമായ ഈ പൂപ്പാടങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്ത്, ഗ്രാമാതിര്‍ത്തിയിലെ വനത്തില്‍, മലനിരകള്‍ക്കിടയിലായ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നൊരു വെള്ളച്ചാട്ടം (അരുവി).

എത്രയോ നാളുകള്‍ ഇതിനു മുമ്പും ഈ ഗ്രാമത്തിലൂടെ ഞാന്‍ വണ്ടിയോടിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴൊരിയ്ക്കലും ഈ വെള്ളച്ചാട്ടത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കേട്ടറിവുപോലും എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് ഒരു സംഭാഷണത്തിനിടയ്ക്കാണ് സുഹൃത്തായ പാട്രിക്കില്‍ നിന്നും ആ ഭാഗത്ത് ഇങ്ങനെയൊരു വെള്ളച്ചാട്ടമുണ്ടെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞത്.

ബ്ലോഗര്‍ സുഹൃത്തായ സനാതനന്‍, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് അജിത്, പാട്രിക്ക്, പിന്നെ ഞാന്‍ ഇങ്ങനെയൊരു ചെറിയ സംഘം ഒരു നാള്‍ മല കയറി..... താഴ്വരയില്‍ നിന്നും നോക്കുമ്പോള്‍ അകലെ നൂല്‍ പോലെ കാണുന്ന ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനരികിലേയ്ക്ക്.....

താഴ്വരയിലെ ചെറിയ പുഴ മുറിച്ച്, സുഗന്ധമുള്ള പുല്‍ക്കാടുകള്‍ക്ക് നടുവിലൂടെയുള്ള മണ്‍‌പാതയിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ നടന്നു തുടങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും അകലെയായി വെള്ളം താഴേയ്ക്ക് പതിയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.

തെല്ലൊരു ദൂരത്തിനൊടുവില്‍ മണ്‍‌പാത അവസാനിച്ചു. ഇനി യാത്ര വനപാതകളിലൂടെ... കരിങ്കല്ലുകള്‍ പാകിയുണ്ടാക്കിയ വീതി കുറഞ്ഞ നിരപ്പായ പാതയിലൂടെയായി നടത്തം. കല്‍പ്പാതയ്ക്കിരുവശവും നെല്ലിമരക്കാടുകളായിരുന്നു. അവയ്ക്കിടയില്‍ സമൃദ്ധമായി വളരുന്ന സുഗന്ധപ്പുല്ലുകളുടെ അടിക്കാടിന് ഏറെ മനോഹാരിത തോന്നി.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ കല്‍പ്പാത വളഞ്ഞു കയറിപ്പോകുന്ന കുത്തനെയുള്ള കയറ്റങ്ങളായി മാറും. വെള്ളവും ആഹാരവും ചുമന്നുള്ള ആ നടത്തം ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് ആയാസകരമായിത്തോന്നി.

എന്നാലും നെല്ലിമരക്കാടുകളുടെ നേരിയ തണുപ്പും പച്ചപ്പും ആശ്വാസകരമായിരുന്നു.

നെല്ലിമരത്തണലുകളുടെ നേരിയ തണുപ്പിലും ഞങ്ങള്‍ നന്നായി വിയര്‍ത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സമീപത്തെ പാറയില്‍ കയറിയിരുന്ന് കുറച്ചു സമയം വിശ്രമിച്ച ശേഷം പിന്നെയും നടന്നു തുടങ്ങി.

വഴി പിന്നെയും അനന്തമായ് നീളുന്നതായ് തോന്നി.

ഓട് പാകിയതുപോലുള്ള തോലുകളുള്ള കൂറ്റന്‍ മരങ്ങള്‍ അങ്ങിങ്ങായി കാണാമായിരുന്നു. എത്ര ഋതുക്കളെ, സംവത്സരങ്ങളെ അതിജീവിച്ചവയാകണം ഈ മരങ്ങള്‍....

ഒടുവില്‍ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ഒച്ച അരികിലായി കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. വഴി നിരപ്പായി. തകര്‍ന്നു തുടങ്ങിയ ചെറിയൊരു അമ്പലത്തിനു സമീപം ഞങ്ങളെത്തി.

ഞങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഒരു കൂറ്റന്‍ മരത്തിനടുത്ത് ആ വഴി അവസാനിച്ചു.

ഇപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഉയരെ നിന്നും പാറകളില്‍ തട്ടിച്ചിതറി അഗാധതയിലേയ്ക്ക് ഒഴുകിപ്പോകുന്ന സുന്ദരമായ വെള്ളച്ചാട്ടം. അകലെ നിന്ന് കാണുമ്പോള്‍ അടുത്തെത്തി കാണാനും അടുത്തെത്തുമ്പോള്‍ അതിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനും മനസ്സ് ആഗ്രഹിച്ചുപോകും.

എന്നാലും തെല്ല് അകലം പാലിച്ചു. ഉള്‍വനത്തില്‍ എപ്പോഴാണ് മഴ പെയ്യുന്നത് എന്ന് അറിയാന്‍ കഴിയില്ല. അപ്രതീക്ഷിതമായി വനത്തില്‍ പെയ്യുന്ന മഴ ഈ വെള്ളച്ചാട്ടത്തെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഭീകരമാക്കാറുണ്ട്. അങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന കുത്തൊഴുക്കില്‍പ്പെട്ട് കുറെ ജീവനുകള്‍ ഇവിടെ പൊലിഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ട്.

ഒരു മഴക്കാലം സഞ്ചാരികളുടെ സുരക്ഷയ്ക്കായ് സ്ഥാപിച്ച കമ്പിവേലികളെ പിഴുതെറിഞ്ഞാണ് കടന്നുപോയത്.

അഗാധതയിലേയ്ക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന വെള്ളം.

യാത്രികര്‍ കൊക്കയില്‍ വീഴാതിരിയ്ക്കാനായി മലയെ ചുറ്റി കമ്പി വേലികള്‍ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ മലമുകളിലെ സുന്ദരമായ കാഴ്ചകള്‍ ഒരുനാളും എന്റെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് മാഞ്ഞു പോവില്ല.

ഒടുവില്‍ ഞങ്ങള്‍ മലയിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും എവിടെ നിന്നോ ഒരു കാറ്റ് മഴമേഘങ്ങളെയും ചുമന്ന് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മലകളെ ഇരുട്ടിലാക്കി മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. വനമരങ്ങള്‍ക്കു മീതെ പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ആരവം ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഭീതിജനകമായിരുന്നു.

മുന്നില്‍ താഴ്വരകള്‍ക്കുമപ്പുറത്തെ മലനിരകളില്‍ അപ്പോഴും വെയില്‍ വീണു കിടക്കുന്നു... ജീവിതത്തിലൊരിയ്ക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു നിമിഷമായിരുന്നു അത്. വാക്കുകളായോ ചിത്രങ്ങളായോ പകര്‍ത്താന്‍ കഴിയുന്നതിനും അതീതമായിരുന്നു ആ കാഴ്ച.

കുറച്ചു സമയം ഒരു പാറയുടെ ചുവട്ടില്‍ അഭയം തേടി. മഴ ഇങ്ങനെ തുടര്‍ന്നാല്‍ അടിവാരത്തെ പുഴയില്‍ വെള്ളം കൂടും. പിന്നെ അതു മുറിച്ചു കടക്കുക എളുപ്പമല്ല. ഞങ്ങള്‍ മഴ നനഞ്ഞ് നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. തെല്ല് താഴെയിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മഴ കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

നെല്ലിക്കാടുകളില്‍ നിന്ന് കുറെ നെല്ലിക്കളും ശേഖരിച്ച് ഞങ്ങള്‍ അടിവാരത്തെത്തി. പുഴയില്‍ വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് കൂടിയിട്ടുണ്ട്. പുഴയ്ക്ക് മറുകരയില്‍ മഴ ചില തുള്ളികളെ മാത്രം വീഴ്ത്തി കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു.

ഇത് അവിടുത്തെ വനത്തില്‍ മാത്രം കാണുന്ന അപൂര്‍വ്വ വര്‍ഗത്തില്‍ പെട്ട കായയൊന്നുമല്ല. എന്തെന്നു പറയാമോ?

ഉള്‍ക്കാടുകളില്‍ ഇപ്പോള്‍ മഴയ്ക്ക് ശക്തി ഏറിയിട്ടുണ്ടാകും..... പിന്നിലെ മഴയുപേക്ഷിച്ച് മുന്നിലെ വെയില്‍ വഴികളിലേയ്ക്ക് ഞങ്ങള്‍ യാത്രയായ്.....

പുളിയറ - ചെങ്കോട്ട

2010-10-03T09:51:00.022+05:30

ചെങ്കോട്ടയ്ക്ക് സമീപമുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമമാണ് പുളിയറ. കുളത്തൂപ്പുഴ, തെന്മല, കഴുതുരുട്ടി എന്നിങ്ങനെ സുന്ദരമായ പ്രദേശങ്ങള്‍ കടന്നു ചെല്ലുമ്പോള്‍ നാലുവശവും മലകളാല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട, വയലേലകള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമം. ഗ്രാമവാസികളിലേറിയ പങ്കും കര്‍ഷകരും കച്ചവടക്കാരും.

തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്നും പാലോട് വഴി കുളത്തൂപ്പുഴയിലെത്താം. പരശുരാമന്‍ പ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന ധര്‍മശാസ്താക്ഷേത്രം കൊണ്ട് പ്രശസ്തമാണ് കുളത്തൂപ്പുഴ. കുളത്തൂപ്പുഴയാറ്റിലെ ക്ഷേത്രക്കടവിലെ മീനുകളെ ഊട്ടാതെ ഇതുവഴി കടന്നുപോകുന്നര്‍ വിരളം. നിലക്കടലയും പൊരിയും വില്‍ക്കാനായി പാലത്തിനുമുകളില്‍ കച്ചവടക്കാരുടെ മത്സരമായിരിക്കും. അവരില്‍ നിന്നും എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് വാങ്ങി കടവിറങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും ജലപ്പരപ്പില്‍ എത്തിനോക്കി നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന കൂറ്റന്‍ മീനുകളെ കാണാം. ഈ മീനുകള്‍ കുളത്തൂപ്പുഴ ധര്‍മശാസ്താവിന്റെ തിരുമക്കള്‍ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. തന്നെ വശീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ജലകന്യകയെ മത്സ്യത്തിന്റെ രൂപത്തില്‍ ആ കടവില്‍ കിടന്നുകൊള്ളാന്‍ ധര്‍മശാസ്താവ് അനുവദിച്ചുവെന്നാണ് വിശ്വാസം.

പുളിയറയിലേയ്ക്കൂള്ള യാത്രാവഴിയിലെ അടുത്ത കാഴ്ചയാണ് മലകളുടെ നാടായ തെന്മല പഞ്ചായത്തില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജലസേചനപദ്ധതിയായ കല്ലട അണക്കെട്ട് .

തേന്‍ മല ലോപിച്ചാണ് തെന്മല എന്ന പേര് ഉണ്ടായതെന്നും ഇവിടുത്തെ മലകളില്‍ നിന്നും സംഭരിക്കപ്പെടുന്ന തേനിന് പ്രത്യേകതകളുണ്ടെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. കല്ലട ഹൈഡ്രോ ഇലക്ട്രിക് പ്രോജക്ടും ശെന്തുരണി വന്യമൃഗ സംരക്ഷണ കേന്ദ്രവും ഇന്‍ഡ്യയിലെ ആദ്യത്തെ പ്ലാന്‍‌ഡ് എക്കോ ടൂറിസം പ്രോജക്ടും ഉള്‍പ്പെടുന്നതാണ് ഈ പ്രദേശം.

സാഹസികവും വിനോദകരവുമായ റൈഡുകളാണ് തെന്‍മല എക്കോ ടൂറിസം പ്രോജക്ട് സഞ്ചാരികള്‍ക്കായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. ഇവയെ പ്രധാനമായും ലെഷര്‍ സോണ്‍, കള്‍ച്ചര്‍ സോണ്‍, അഡ്വഞ്ചര്‍ സോണ്‍ എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് സോണുകളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു.

കവാടത്തിനുള്ളിലെ കടയില്‍ ലഘുഭക്ഷണത്തിനും ചെറിയ ഷോപ്പിംഗിനും സൌകര്യമുണ്ട്. തേന്‍, നെല്ലിക്കാ വൈന്‍ എന്നിവ ഇവിടെ സുലഭമാണ്.

ശില്പങ്ങളാണ് ലെഷര്‍ സോണിലെ പ്രധാന ആകര്‍ഷണം. മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും എന്ന ആശയം ആണ് ഇവിടെ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. സുന്ദരമായ നടപ്പാതകള്‍ ഈ സോണിനെ ഏറെ രസകരമാക്കുന്നു. കൂടാതെ ഒരു മ്യൂസിക്കല്‍ ഡാന്‍സിങ്ങ് ഫൌണ്ടനും ഇവിടെയുണ്ട്.

തൂക്കുപാലത്തിലൂടെ നടന്ന് അക്കരെയെത്തിയാല്‍ കല്ലട അണക്കെട്ട് സന്ദര്‍ശിക്കാം.

കള്‍ച്ചര്‍ സോണിന്റെ പ്രധാന ആകര്‍ഷണം നക്ഷത്രവനം ആണ്. 27 ജന്മനക്ഷത്രങ്ങളെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന 27 വൃക്ഷങ്ങള്‍ ഇവിടെ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവിടുത്തെ ചിത്രശലഭ പാര്‍ക്കും സഞ്ചാരികളെ ആകര്‍ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു മ്യൂസിക്കല്‍ ഡാന്‍സിങ്ങ് ഫൌണ്ടനും ഇവിടെയുണ്ട്.

അഡ്വഞ്ചര്‍ സോണിലെ കനോപ്പി വാക്കിങ് ഏറെ ഹൃദ്യമായ അനുഭവമാണ്. വൃക്ഷത്തലപ്പുകളെ തൊട്ടുരുമ്മി കാടിന്റെ തണുപ്പറിഞ്ഞു ഒരു നടത്തം. മൌണ്ടന്‍ ബൈക്കിങ്ങ്, അമ്പെയ്ത്ത്, റോക്ക് ക്ലൈംബിങ്ങ്, ട്രെക്കിങ്ങ്, ഇങ്ങനെ വിവിധ റൈഡുകള്‍ ഈ സോണിനെ ആകര്‍ഷകമാക്കുന്നു.

തൊട്ടടുത്തായി ഒരു മാന്‍ പാര്‍ക്കും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. പുള്ളിമാനുകളെ എല്ലായ്പ്പോഴും തികച്ചും പ്രകൃദിദത്തമായ ചുറ്റുപാടില്‍ ഇവിടെ കാണാന്‍ കഴിയും.

ചുരുക്കത്തില്‍ ഇതൊക്കെ ആസ്വദിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു ദിവസമോ അതില്‍ കൂടുതലോ ചിലവഴിക്കാനുള്ള വക ഇവിടെയുണ്ട്.

ദേശീയപാത 208 ലൂടെ പിന്നെയും മുന്നോട്ട് പോകണം. തേക്ക് മരങ്ങള്‍ നിരനിരയായ് നില്‍ക്കുന്ന ഈ വഴിയിലെങ്ങും നല്ല തണുപ്പാണ്.
കഴുതുരുട്ടിയിലെത്തുമ്പോള്‍ നനഞ്ഞ പാറകളും, ഇത്തിരി നനവില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചു വളരുന്ന പുല്ലുകളും നല്ലൊരു കാഴ്ചയാണ്. പാതയുടെ മറുവശത്തു കൂടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് ഒഴുകിപ്പോകുന്ന കഴുതുരുട്ടിയാറ്.

ഇതാണ് പുനലൂര്‍ - ചെങ്കോട്ട മീറ്റര്‍ ഗേജ് റയില്‍പ്പാതയിലെ പ്രശസ്തമായ 13 കണ്ണറ പാലം. മഴക്കാലത്ത് വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോകാനും വന്യമൃഗങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പുറത്തെത്തി നദിയില്‍ നിന്ന് വെള്ളം കുടിക്കാനുമായി ഉണ്ടാക്കിയ 13 വലിയ ദ്വാരങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതാണ് ഈ പാലം.

ഇനിയീ റെയില്‍പ്പാതകള്‍ നിശബ്ദമാണ്. ഏകദേശം 106 വര്‍ഷങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മകളുമായ് ഒരു മീറ്റര്‍ഗേജ് തീവണ്ടി ചരിത്രത്തിന്റെ വിസ്മൃതിയിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

വയ്ക്കോല്‍ കയറ്റിയ ലോറികള്‍ ഈ റൂട്ടിലെ സാധാരണ കാഴ്ചയാണ്.

സുന്ദരമായ പാലരുവി വെള്ളച്ചാട്ടമായിരുന്നു വഴിയിലെ അടുത്ത കാഴ്ച. പാറമുകളില്‍ നിന്നും ഏകദേശം 90 മീറ്റര്‍ താഴേയ്ക്ക് പാല്‍ പോലെ ഒഴുകുന്നതുകൊണ്ടാവാം ഈ പേര് കിട്ടിയത്. സഹ്യപര്‍വ്വതത്തിലെ രാജക്കൂപ്പ് മലനിരകളാണ് ഈ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ഉത്ഭവസ്ഥാനം.

ഓര്‍മ്മയില്ലേ ആ ഗാനം, പാലരുവിക്കരയില്‍..... പഞ്ചമി വിടരും പടവില്‍..... പറന്നു വരൂ വരൂ‍..... പനിനീരുതിരും രാവില്‍..... കുരുവീ ഇണക്കുരുവീ.....

പാലരുവിയും കടന്ന് മുന്നോട്ട് ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഉയരം കൂടിയ മുളങ്കാടുകള്‍ നിറഞ്ഞ ആര്യങ്കാവ് ചുരം.

ഒരു വശത്ത് നിബിഡ വനം.

പിന്നെയും മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോള്‍ s ആകൃതിയിലുള്ള ഒരു വളവിലെത്തും. അതു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ സമതലപ്രദേശമാണ്.

s ആകൃതിയിലുള്ള വളവിനടുത്തു നിന്നും പുളിയറ ഗ്രാമം തുടങ്ങുകയാണ്. വെള്ള മേഘങ്ങള്‍ പറന്നു നടക്കുന്ന ആകാശം. മലകള്‍ അതിരിടുന്ന ഗ്രാമം. എങ്ങും പച്ചപ്പ്. കാറ്റ് വീശിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

s വളവിനു മുകളിലൂടെ കടന്നു പോകുന്ന മീറ്റര്‍ ഗേജ് പാത. ഈ പച്ചപ്പിനിടയിലൂടെ ചൂളം വിളിയുമായ് ഇഴഞ്ഞു പോകാന്‍ ഒരു മീറ്റര്‍ഗേജ് തീവണ്ടി ഇനി വരില്ല.

പനനൊങ്കുകളുമായി കാത്തിരിക്കുന്ന വഴിയോരക്കച്ചവടക്കാര്‍. വേനല്‍ എരിക്കുന്ന തമിഴ്നാടിന്റെ പതിവു കാഴ്ചകളിലൊന്ന്. ചുരമിറങ്ങി സമതലങ്ങളിലേക്കെത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും തമിഴ്നാടിന്റെ ചൂട് നമ്മളെ പൊതിഞ്ഞു തുടങ്ങും. ഇവിടെ കാറ്റിനു പോലും ചൂടാണ്.

മുന്നോട്ട് വരുമ്പോള്‍ വേനലിനെ ചെറുക്കാന്‍ ഒരു തടയണ, കേരളത്തിലെ മലനിരകളില്‍ പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഴയെ തടവിലാക്കാന്‍ തമിഴ്നാട്ടുകാര്‍ നിര്‍മ്മിച്ചത്.

ചുറ്റും പച്ചയുടെ വിവിധ സമന്വയങ്ങളുമായ് പ്രകൃതി‍. പുല്‍മേടുകളുടെ പച്ചയും വൃക്ഷക്കൂട്ടങ്ങളുടെ പച്ചയും ജലത്തിന്റെ പച്ചയും, എല്ലാം ഒന്നിന്റെ തന്നെ വിവിധ നിറക്കൂട്ടുകള്‍....

ഒടുവില്‍ ഞങ്ങള്‍ പുളിയറയിലെ കവലയിലെത്തി. വരി വരിയായി കെട്ടിയുയര്‍ത്തിയ ചെറിയ ഹോട്ടലുകള്‍ പുളിയറയുടെ മുഖമുദ്രയാണ്. രുചികരമായ ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്നതായിരുന്നു ഓരോ ഹോട്ടലും. ചുരം കയറുന്നതിനു മുമ്പ് ചരക്കുലോറികള്‍ക്കുള്ള ഇടത്താവളമാണിവിടം.

വലത്തേയ്ക്ക് ഏകദേശം 1 കിലോമീറ്റര്‍ പോയാല്‍ ഗ്രാമത്തിലെത്താം. പഴമയില്‍ തന്നെ ഗ്രാമം ഇന്നും.

പഴമ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഈ വീടുകളിലൊന്നിലാണ് ഇന്നു രാത്രി ഞങ്ങളുടെ താമസം.

രാത്രിയായപ്പോഴേയ്ക്കും ചുരമിറങ്ങി വരുന്ന കാറ്റിന് തണുപ്പും ശക്തിയുമേറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നിലാവില്ലാത്ത ആ രാത്രി തണുപ്പിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ കവലയിലേയ്ക്ക് നടന്നു വന്നു. രാത്രി ഹോട്ടലുകള്‍ക്ക് വല്ലാത്ത തിരക്കായിരുന്നു. കസേരകള്‍ ഒഴിയുന്നതും കാത്ത് ഞങ്ങള്‍ പുറത്ത് കാത്തു നിന്നു. ഒരു ചാറ്റല്‍ മഴ ഞങ്ങളെ നനയിച്ചു കടന്നു പോയി. ഒടുവില്‍ തിരക്കൊഴിഞ്ഞു. രുചികരമായ ദോശയായിരുന്നു അവര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കായ് വിളമ്പിയത്. ഇപ്പോഴും ആ സ്വാദ് നാവിന്‍ തുമ്പത്ത് തോന്നുന്നു.

തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍ വിചിത്രമായ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു. ഒരു മെഡിക്കല്‍ സ്റ്റോറിനു മുന്നിലെ ക്യൂ. അവിടുത്തെ ഫാര്‍മസിസ്റ്റ് തന്നെ രോഗികളെ പരിശോധിക്കുന്നു. മുറിവുകള്‍ ഡ്രെസ്സ് ചെയ്യുന്നു. ഇഞ്ചക്ഷന്‍ കൊടുക്കുന്നു. പിന്നെയാണ് മനസ്സിലായത് ഗ്രാമത്തില്‍ ആശുപത്രി സൌകര്യം ഇല്ല.

വല്ലാത്ത തണുപ്പുള്ള രാത്രിയായിരുന്നു അത്. ഫാനിന്റെ ഒച്ചയില്ലാതെ സുഖകരമായി ഉറങ്ങിയ ഒരു രാത്രി.

രാവിലെ ഉണരുമ്പോള്‍ വൈകിയിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ഗ്രാമം ചുറ്റിക്കാണാന്‍ പോയി. കാലികളെ തെളിച്ചുപോകുന്നവരൊപ്പം ഞങ്ങളും നടന്നു പോയി. വയലേലകളുടെ നടുവിലെ വലിയൊരു കുളത്തിനരികില്‍ ആ യാത്ര അവസാനിച്ചു. കാലിക്കാര്‍ കാലികളെ കുളത്തിലിറക്കി കുളിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

ഞങ്ങള്‍ പിന്നെയും നടന്ന് വനത്തിന്റെ ഭാഗത്തേയ്ക്കു പോയി. മണല്‍ കുഴിച്ചെടുക്കുന്ന വിശാലമായൊരു പ്രദേശം കണ്ടു. വയലേലകളില്‍ ഏതോ ചെടികള്‍ പാകി മുളപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

അകലെയായി ചുരം കയറിപ്പോകുന്ന വാഹനങ്ങളെ ചെറുതായി കാണാം. സമീപത്തെ ഉയരം കുറഞ്ഞ ഒരു മലയുടെ മുകളില്‍ ഞങ്ങള്‍ കയറി. നനഞ്ഞ പുല്‍മേടുകള്‍ക്കു മുകളിലൂടെ നടന്നു. കിളിയൊച്ച കേള്‍ക്കുന്ന കാട്ടുവഴികളിലൂടെ നടന്നു.

പുളിയറ പോലെ സുന്ദരമായ എത്രയോ ഗ്രാമങ്ങള്‍ നമുക്ക് ചുറ്റും ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാകും..... ഇപ്പോല്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്നു നഗരങ്ങളില്ലാതെ എല്ലാം സുന്ദരമായ ഗ്രാമങ്ങള്‍ മാത്രം ആയിരുന്നെങ്കില്‍.....

പനഗുഡി - തിരുനെല്‍‌വേലി

2010-05-18T13:28:00.024+05:30

തിരുനെല്‍‌വേലി ജില്ലയിലെ ഒരു കാര്‍ഷികഗ്രാമമാണ് പനഗുഡി. മുന്‍പൊരിയ്ക്കല്‍ തിരുനെല്‍‌വേലിയിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രാമധ്യേ വഴിയരികിലെ ദിശാസൂചിയിലെ പനഗുഡി (പനകളുടെ ഗ്രാമം) എന്ന വാക്കിലെ കൌതുകമാണ് ഞങ്ങളെ ഇപ്പോള്‍ ഈ ഗ്രാമത്തിലെത്തിച്ചത്. അന്നത്തെ തിരുനെല്‍‌വേലി യാത്രയ്ക്കു ശേഷം പലപ്പോഴും എന്റെ ചിന്തകളിലേയ്ക്ക് പനഗുഡി എന്ന വാക്ക് കടന്നുവന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ പനകള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു സുന്ദരമായ ഗ്രാമം ഞാന്‍ സങ്കല്‍പ്പിച്ചെടുക്കുമായിരുന്നു.

പിന്നീട് ഒരു നാള്‍ തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഞങ്ങള്‍ പനഗുഡിയ്ക്ക് യാത്രയായി. യാത്ര തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ. എന്റെ സങ്കല്പം പോലെ ഒരു സുന്ദരഗ്രാമമായിരിക്കുമോ ഈ പനഗുഡി, എന്തു വിശേഷമാവാം ഈ തമിഴ്നാടന്‍ ഗ്രാമം എനിക്കായ് കരുതി വച്ചിട്ടുണ്ടാവുക.

ആരുവാമൊഴി ചുരത്തിന്റെ സമീപത്തുകൂടി മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളില്‍ കടന്നുപോകാറുണ്ടെങ്കിലും ചുരത്തിനുള്ളിലൂടെയുള്ള എന്റെ ആദ്യ യാത്രയായിരുന്നു ഇത്. എന്റെ സുഹൃത്താണ് ഈ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ചുരത്തിനുള്ളിലൂടെ കാറ്റിനോടൊപ്പം സഞ്ചരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഇടതുവശത്ത് മലകളുടെ ഭാഗത്തായി തകര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ഒരമ്പലം കണ്ടു.

തട്ടുതട്ടുകളായുള്ള നെല്‍‌പ്പാടങ്ങള്‍ക്ക് നടുവിലായിട്ടായിരുന്നു ആ അമ്പലം. കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടങ്ങള്‍ക്കു നടുവിലൂടെ ട്രാക്ടറുകള്‍ ഓടിയുണ്ടായ വഴിയിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് പോയി. അകലെയായി മലകള്‍ മഞ്ഞില്‍ മൂടി നില്‍ക്കുന്നു.

എങ്ങും ആരും തന്നെ ഇല്ല. എന്നാല്‍ അരികിലെ കല്‍‌മണ്ഡപത്തില്‍ സൈക്കിളുകള്‍ പാര്‍ക്കു ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ മലയില്‍ പണിയ്ക്കു പോകുന്നവരുടേതാകാം ഈ സൈക്കിളുകള്‍. കല്‍‌മണ്ഡപത്തിന്റെ പിന്നിലായിട്ടാണ് അമ്പലം.

അമ്പലത്തിനടുത്തെത്തിയെങ്കിലും അകത്തേയ്ക്കു കയറാന്‍ വഴി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പനമരങ്ങളുടെ നിഴലില്‍ മുള്‍‌പ്പടര്‍പ്പുകള്‍ മതില്‍ തീര്‍ക്കുന്ന അമ്പലത്തിന് ഏറെ ഭംഗി തോന്നി. ചുറ്റും നടന്നു നോക്കിയിട്ട് ഒടുവില്‍ അമ്പലത്തിന്റെ പിന്‍‌ഭാഗത്തുകൂടി ഒരു വഴി കണ്ട് അതിലേ ഞങ്ങള്‍ കയറി.

തീര്‍ത്ഥം ഒഴുകിപ്പോകാനുള്ള നിരവധി ചാലുകള്‍ ഞങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ആ അമ്പലത്തെക്കുറിച്ചും അവിടുത്തെ പ്രതിഷ്ഠയെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ അറിയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ സമീപത്ത് വീടുകളൊന്നും തന്നെയില്ലായിരുന്നു. അതുവഴി കടന്നുവന്നവരൊക്കെ സഞ്ചാരികള്‍ മാത്രമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷെ ഇതൊക്കെ എന്നെങ്കിലുമൊക്കെ നശിച്ചുപോയ മഹത്തായ ഒരു സംസ്ക്കാരത്തിന്റെ ബാക്കിയാവാം.

മുമ്പിലെ ബലിക്കല്ലില്‍ ചോറുരുള കണ്ടപ്പോള്‍ തൊട്ടുമുമ്പ് ആരോ വന്നുപോയെന്നു മനസ്സിലായി. ഇതൊക്കെ കൊത്തിപ്പെറുക്കാന്‍ ഒരു കാക്കയെപ്പോലും ആ പരിസരത്തെങ്ങും കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പിന്നെയും ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് പോയി. റോഡിലൂടെ കാലികള്‍ കൂട്ടമായി കടന്നു പോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. അധികവും എരുമകളായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ വാഹനങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടായിരുന്നു കാലികള്‍ കടന്നുപോയത്.

വശത്തെ ചെറിയ തടാകത്തില്‍ കൂറ്റന്‍ കൊറ്റികള്‍ വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേനലില്‍ തടാകത്തില്‍ വെള്ളം കുറവായിരുന്നു.

കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളില്‍ ആട്ടിന്‍പറ്റങ്ങള്‍ മേഞ്ഞു നടക്കുന്നു. മേച്ചില്‍ക്കാര്‍ അധികവും നായകളായിരുന്നു.

മുള്‍ക്കാടുകള്‍ പടര്‍ന്നു വളരുന്ന സമതലങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറത്തായി കാറ്റാടി യന്ത്രങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നു കാണാമായിരുന്നു. റോഡിന് ഇടതുവശത്തായി പനഗുഡി എന്നെഴുതിയ ദിശാസൂചി ഒരിയ്ക്കല്‍ കൂടി ഞാന്‍ കണ്ടു. പ്രധാന പാതയില്‍ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ ഇടത്തേയ്ക്ക് പോയി.

മുള്‍ച്ചെടികള്‍ നിറഞ്ഞ സമതലത്തിനു കുറുകെയുള്ള കുഴികള്‍ നിറഞ്ഞ ചെമ്മണ്‍‌പാതയിലൂടെ സഞ്ചരിയ്ക്കുമ്പോള്‍. അകലെ കാണുന്ന കാറ്റാടി യന്ത്രങ്ങള്‍ മാത്രമായിരുന്നു ഒരേയൊരു ദൃശ്യം. വീശിയടിക്കുന്ന ചൂടുകാറ്റ്. മുകളില്‍ കത്തി നില്‍ക്കുന്ന സൂര്യന്‍.

ഇപ്പോള്‍ വശത്തായി പനമരങ്ങള്‍ കാണാം. അതൊരു നിലക്കടല പാടമായിരുന്നു. വേനലില്‍ അവ കരിയാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

വഴിയോരത്ത് ഒരു കൂറ്റന്‍ തണല്‍ മരവും മരച്ചുവട്ടില്‍ നാഗപ്രതിഷ്ഠയും. സമതലത്തിലൂടെ വഴികള്‍ പലതായി പിരിഞ്ഞു പോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. നോക്കെത്താദൂരത്തോളം മുള്‍‌ക്കാടുകള്‍. പരിസരത്തെങ്ങും ഒരു വീട് പോലും കാണാനില്ല.

ഒരാളുടെ തന്നെ ഉയരമുള്ള ചിതല്‍‌പുറ്റുകള്‍.

പിന്നെയും മുന്നോട്ട് പോയപ്പോള്‍ വനാതിര്‍ത്തിയായി. വനത്തെ സമതലത്തില്‍ നിന്നും വേര്‍തിരിച്ച് വനംവകുപ്പ് വൈദ്യുതവേലികള്‍ കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. കടുവയുണ്ടെന്ന മുന്നറിയിപ്പ് തരുന്ന ബോര്‍ഡും സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. മുള്ളിവേലിയ്ക്കരികിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ മുമ്പെങ്ങോ ഒരു അരുവി ഒഴുകിപ്പോയതിന്റെ അടയാളം കണ്ടു. അവിടെ കമ്പിവേലി വളച്ച് ഉയര്‍ത്തി വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളും അതിലേ നുഴഞ്ഞു കയറി.

എന്നാല്‍ മുന്നിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര സുഗമം ആയിരുന്നില്ല. മുള്‍പ്പടര്‍പ്പുകള്‍ വെട്ടിയൊതുക്കിയ ഒരു വഴി. നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കാന്‍ പറ്റില്ല. കുനിഞ്ഞ് നടന്നുപോകാം. കുറെ സമയം അങ്ങനെ നടക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.

മുള്‍‌പ്പടര്‍പ്പുകളില്‍ നല്ല ഭംഗിയുള്ള പൂക്കള്‍ വിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആ വഴി അവസാനിച്ചത് ഒരു ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലായിരുന്നു. വേനലായതിനാലാവാം വെള്ളം തീരെയില്ല.

കുറച്ചു സമയം അവിടെ വിശ്രമിച്ചിട്ട് പിന്നെയും മുള്‍‌പ്പടര്‍പ്പുകള്‍ക്കടിയിലൂടെ കുനിഞ്ഞു നടന്ന് പുറത്തെത്തി. പിന്നെയും ചെമ്മണ്‍‌പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോയി. മുന്നിലെ വഴി ഒടുവില്‍ അവസാനിച്ചു. അവിടെ വലതുവശത്തായി ഒരു കൂറ്റന്‍ ആല്‍‌മരവും ചെറിയ ഒരു അമ്പലവും കണ്ടു.

മുന്നിലായി ഒരു ചെറിയ നദി ഒഴുകിപ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നദി കടന്ന് പിന്നേയും മുന്നോട്ട് ഒരു ഒറ്റയടിപ്പാത കാണാമായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ അതിലേ കുറേ ദൂരം നടന്നു പോയി.

ഞങ്ങള്‍ എത്തിചേര്‍ന്നത് നദിയുടെ മറ്റൊരു കൈവഴിയിലായിരുന്നു. അത് പൂര്‍ണ്ണമായും വരണ്ട് ഉണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മരങ്ങളിലെല്ലാം തൂക്കണാംകുരുവികളുടെ കൂടുകള്‍. എത്രയും അധികം കൂടുകള്‍ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഞാന്‍ ഒരുമിച്ചു കാണുന്നത്. ഇനിയെന്ത് എന്ന് ആലോചിച്ചുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലായി ചിലരെ കണ്ടു. ഞങ്ങള്‍ അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി. അന്നാട്ടുകാരായ മുതിര്‍ന്ന ചില കുട്ടികളായിരുന്നു അവര്‍. വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവരുമായി നല്ലൊരു സൌഹൃദം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു കഴിഞ്ഞു. ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ പേര് കുത്രപഞ്ചന്‍ എന്നാണെന്നും ആ കൂറ്റന്‍ ആല്‍മരവും അമ്പലവും തണ്ണിമരത്തോപ്പ് ആണെന്നും അവരില്‍ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കന്‍ കഴിഞ്ഞു. മാട്ടുപ്പൊങ്കലാണ് തണ്ണിമരത്തോപ്പിലെ വിശേഷം. ഇനി വനത്തിനുള്ളില്‍ ചെങ്കമരത്തോപ്പ് എന്ന അമ്പലവും അവിടെ മലൈരസികന്‍ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു പ്രതിഷ്ഠയും ഉള്ളതായും അവര്‍ പറഞ്ഞു. എന്നാല്‍ ഈ നാളുകളില്‍ ആരെയും അവിടേയ്ക്ക് കടത്തി വിടാറില്ല.

ഞങ്ങളെ ഗ്രാമം ചുറ്റിക്കാണിക്കാണിക്കാമെന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ അവരുടെയൊപ്പം കൂടി. അവര്‍ ഞങ്ങളെക്കൊണ്ടു പോയത് വലിയൊരു പനംകാട്ടിലേയ്ക്കായിരുന്നു.

ഒരാള്‍ പനകളില്‍ കയറി നൊങ്കു വെട്ടിയിടാന്‍ തുടങ്ങി.

പിന്നെ അവ വെട്ടി ഞങ്ങള്‍ക്കു തന്നു. ഗാര്‍ഡന്‍ ഫ്രെഷ്...

പിന്നെ ട്രാക്ടര്‍ വഴികളിലൂടെയായി യാത്ര.

അവരിലൊരാളുടെ കരിമ്പിന്‍‌തോട്ടത്തിലേയ്ക്കായിരുന്നു പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ പോയത്.

കരിമ്പിന്‍‌തോട്ടത്തിനുള്ളിലെ ചെറിയ വഴികളിലൂടെ ഒച്ചകേള്‍പ്പിച്ച് ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. മയിലുകള്‍ കൂക്കിക്കരയുന്ന ശബ്ദം വല്ലപ്പോഴും ഉയര്‍ന്നു കേള്‍ക്കാം. കരിമ്പിന്‍‌തോട്ടങ്ങള്‍ക്കു ചുറ്റും വലിയ വലിയ കുഴികള്‍ തീര്‍ത്തിരിക്കുന്നത് കാണാം. മഴക്കാലത്ത് വെള്ളം സംഭരിക്കാനാണത്രെ.

ആരും കണ്ണുവയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാന്‍... നിങ്ങളും കണ്ണു വയ്ക്കേണ്ടാ...

അകലെ മലമുകളിലെ മഞ്ഞിന് വല്ലാത്ത ഭംഗി തോന്നി. കടുത്ത ചൂടും വരള്‍ച്ചയും മൂലം തമിഴ്നാട്ടിലെ ചിലയിടങ്ങളില്‍ ജീവിതം ദുരിതപൂര്‍ണ്ണമാണ്. എങ്കിലും മനുഷ്യന്റെ അത്യദ്ധ്വാനം ഇവിടെ കരിമ്പും നിലക്കടലയും വിളയുന്ന പാടങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു. പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുതി ജയിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യര്‍ ഏവര്‍ക്കും ഏതൊരു നാടിനും ഒരു മാതൃക തന്നെയാണ്.

പിന്നെ പ്രധാന പാതയിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് പോയി.

മേഘങ്ങള്‍ മലകളെ തഴുകി താഴ്ന്നു പറന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

പിന്നീട് അവര്‍ ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോയത് ഒരു മാന്തോപ്പിലേയ്ക്കായിരുന്നു. തിളയ്ക്കുന്ന വേനലിലും മാന്തോപ്പിന് ഒരു ശീതളിമയുണ്ടായിരുന്നു.

മാന്തോപ്പിനുമപ്പുറം ഒരു ഡാമാണ്. കൊടുമുടി ഡാം. ഒരു ഷട്ടര്‍ മാത്രമുള്ള ചെറിയൊരു ഡാം.

ഈ കാണുന്ന ചെറിയ ഒരു പ്രദേശം മാത്രമാണ് കൊടുമുടി ഡാം. അതൊരു തെങ്ങിന്‍‌തോപ്പായിരുന്നു. ആ ചെറിയൊരു പ്രദേശത്തേയ്ക്ക് വളരെ ചെറിയൊരു കാലയളവില്‍ ജലവിതരണം നടത്താന്‍ മാത്രമേ ഈ ഡാം ഉപകരിയ്ക്കുകയുള്ളൂ. എന്നാലും തമിഴ്നാട് സര്‍ക്കാരിന്റെ ഈ ശ്രമം തികച്ചും മാതൃകാപരമാണ്.

കുറേക്കൂടി അടുത്തു നിന്നും.

വേനലില്‍ കരിഞ്ഞുപോയ മരവും ഏതോ മൃഗത്തിന്റെ എല്ലുകളും. ഇത് ഡാമിനുള്‍‌വശത്തെ കാഴ്ച. വരള്‍ച്ചയാണ് പനഗുഡിയുടെ ശാപം. വര്‍ഷത്തിന്റെ ഏറിയഭാഗവും മഴയില്ലാതെ ഈ ഗ്രാമം വരണ്ടുകിടക്കും. പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ മഴനിഴല്‍ പ്രദേശങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇവിടം. ഒരിക്കല്‍ ഇവിടെയും വെള്ളപ്പൊക്കമുണ്ടായി. മലകളില്‍ നിര്‍ത്താതെ മഴപെയ്ത ഒരു രാത്രി പനഗുഡിയും വെള്ളപ്പൊക്കമെന്തന്നറിഞ്ഞു.

അതിഥികളെ ഇത്രയധികം ഉപചരിക്കുന്ന മറ്റൊരു നാടും ഞാനിതു വരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഞങ്ങളറിയാതെ ഞങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി അവര്‍ വഴിയില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണം വാങ്ങിവച്ചിരുന്നു. വലത്തേയറ്റം എന്റെ സുഹൃത്ത്. ബാക്കി മൂന്നുപേരും പനഗുഡിയിലെ എന്റെ പുതിയ കൂട്ടുകാര്‍. വെള്ളിയാഴ്ചകളില്‍ ഈ കൂട്ടുകാര്‍ തികഞ്ഞ സസ്യാഹാരികളാണ്.

സമതലങ്ങളെ വരള്‍ച്ച കീഴടക്കുമ്പോഴും പച്ച പുതച്ച കരിമ്പിന്‍‌തോട്ടങ്ങളും, മഞ്ഞുമൂടിയ മലനിരകളും ഈ പനകളുടെ ഗ്രാമത്തിന് സ്വന്തം. എന്റെ ചിന്തകളിലെ പനഗുഡിയേക്കാളും ഏറെ സുന്ദരമായിരുന്നു ഞാന്‍ കണ്ട പനഗുഡി. നിങ്ങള്‍ക്കോ?

മാത്തൂര്‍ തൊട്ടിപ്പാലം - മാത്തൂര്‍ (തിരുവട്ടാര്‍)

2010-04-20T14:42:00.003+05:30

മാത്തൂര്‍ തൊട്ടിപ്പാലം - വിളവന്‍‌കോട്, കല്‍ക്കുളം എന്നീ താലൂക്കുകളിലെ ജലസേചനത്തിനായി ഒരു മലഞ്ചരിവില്‍ നിന്നും അടുത്ത മലഞ്ചരുവിലേയ്ക്ക് പാറാഴിയാറിനു കുറുകെയായി മാത്തൂര്‍ എന്ന ചെറിയ ഗ്രാമത്തില്‍ 1969-ല്‍ അന്നത്തെ തമിഴ്നാട് മുഖ്യമന്തിയായിരുന്ന കെ. കാമരാജ് വെറും 13 ലക്ഷം (1,290,000,) രൂപ മുതല്‍മുടക്കി നിര്‍മ്മിച്ചതാണ് ഈ തൊട്ടിപ്പാലം (തൊട്ടില്‍‌പാലം). തിരുവട്ടാര്‍ എന്ന ചെറിയ പട്ടണത്തില്‍ നിന്നും 3 കിലോമീറ്റര്‍ സഞ്ചരിച്ചാല്‍ ഇവിടെ (മാത്തൂര്‍ തൊട്ടിപ്പാലം) എത്തിച്ചേരാം.

കനാലില്‍ ഇപ്പോള്‍ വെള്ളമില്ല‍. കനാലിനോടു ചേര്‍ന്ന വഴി ഉച്ചവെയിലില്‍ വിജനമാണ്. വഴിയോരത്തെ പെട്ടിക്കടകളും നിശ്ശബ്ദം. അത്യാവശ്യം ലഘുഭക്ഷണം ഈ കടകളില്‍ ലഭ്യമാണ്.

തൊട്ടിപാലത്തിനു സമീപം താമസിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളുടെ നിര്‍ബന്ധവും ഏഷ്യയിലെ നീളവും ഉയരവും കൂടിയ തൊട്ടിപ്പാലങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ് ഇതെന്ന വിശേഷണങ്ങളുമാണ് ഞങ്ങളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്. തൊട്ടിപ്പാലത്തിന്റെ സാങ്കേതികവിവരങ്ങള്‍ ഒരു ബോര്‍ഡില്‍ എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട്. 28 വലിയ തൂണുകളാണ് ഈ പാലത്തെ താങ്ങി നിറുത്തുന്നത്. തൂണുകളില്‍ ചിലവ മലയിലും ബാക്കിയുള്ളവ നദിയിലെ പാറ മേലും ഉറപ്പിച്ച് നിറുത്തിയിരിക്കുന്നു. മധ്യഭാഗത്തെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ തൂണിന് 115 അടി ഉയരം ഉണ്ട്. 7 അടി ഉയരത്തിലും 7.5 അടി വീതിയിലുമാണ് ഈ കനാലിലൂടെ ജലം ഒഴുകിപ്പോകാന്‍ സൌകര്യം ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ 5 മുതല്‍ 6 അടി വരെ ഉയരത്തില്‍ മാത്രമേ ഇതിലേ ജലപ്രവാഹം ഉണ്ടാകാറുള്ളൂ.

ഇത് തൊട്ടിപ്പാലത്തിന്റെ തുടക്കം. കനാലിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന ജലം തൊട്ടിപ്പാലത്തിലൂടെ യാത്ര തുടങ്ങുന്നത് ഇവിടെ നിന്നാണ്. പിന്നെ അടുത്ത മല ലക്ഷ്യമാക്കി മെല്ലെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഒപ്പം നടക്കാന്‍ നമുക്കായ് ഇരുവശവും കൈവരികളുള്ള നടപ്പാതയും ഉണ്ട്.

ഇതില്‍ നിന്നും പാലത്തിനടിയിലെ വാഴ കൃഷിക്കാര്‍ പൈപ്പുകളുപയോഗിച്ച് വെള്ളം എടുക്കുന്നുണ്ട്.

വലിയ ആണികള്‍ തൂണുകളില്‍ ഉറപ്പിച്ചു നിറുത്തിയിട്ടുള്ളതിനാല്‍ മനുഷ്യരുടെ കടന്നുകയറ്റത്തില്‍ നിന്നും ഈ തൂണുകള്‍ സരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പാലത്തിനു താഴെ പാറാഴിയാര്‍ പതിയെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. ചുറ്റും റബ്ബര്‍മരക്കാടുകള്‍. ദൂരെയായിക്കാണുന്ന ആ കുന്നിന്‍ മുകളിലാണ് ചിതറാല്‍ ജൈനസ്മാരകം.

താഴെ കാണുന്ന ആ പാലത്തിലൂടെ വാഹനമോടിച്ചും അപ്പുറത്തെ മലയിലേയ്ക്ക് പോകാം.

കുറച്ചകലെയായി സഹ്യപര്‍‌വതത്തിലെ ഉയരം കുറഞ്ഞ മലനിരകള്‍.

പാലത്തിന്റെ ഇടതുവശത്തെ കൈവരികള്‍ക്കുള്ളിലൂടെ നടന്ന് പോകാം. ഒരു മീറ്റര്‍ വീതിയുള്ള ഈ നടപ്പാതയില്‍ അപൂര്‍വ്വമായി തദ്ദേശിയരായ സൈക്കിള്‍ യാത്രക്കാരെയും കാണാം. എല്ലാ ദിവസവും രണ്ടു പ്രാവശ്യം ഒരു മലയില്‍ നിന്നും അടുത്ത മലയിലേയ്ക്ക് സൈക്കിളില്‍ പാല്‍പ്പാത്രവുമായി ഈ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു കറവക്കാരനുണ്ട്. ഇവിടുത്തുകാര്‍ പറയുന്നത് ഒരിക്കല്‍ ഇദ്ദേഹം വലത്തേ അറ്റത്തു കാണുന്ന വീതികുറഞ്ഞ (ഒരു കാല്‍ വയ്ക്കാന്‍ മാത്രം കഴിയുന്ന) വരമ്പിലൂടെ ഒരു ചാക്ക് സിമന്റും വച്ച് ഒരറ്റം മുതല്‍ മറ്റേ അറ്റം വരെ സൈക്കിള്‍ ചവിട്ടിപ്പോയത്രെ. തൊട്ടിപ്പാലത്തിലൂടെയുള്ള ഈ ദൈനംദിന യാത്രയായിരിക്കണം അയാളെ ഇങ്ങനെ ഒരു സാഹസത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചത്. എന്തായാലും ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയുള്ള സാഹസങ്ങള്‍ ഇവിടെ അനുവദനീയമല്ല. (വര്‍ഷം 16 എന്ന തമിഴ് സിനിമയിലെ “പഴമുതിര്‍ചോലൈ എനക്കാക താന്‍...” എന്ന ഗാനത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ നായകനും സഹായിയും സൈക്കിള്‍ ചവിട്ടിപ്പോകുന്നത് ഇതേ തൊട്ടിപ്പാലത്തിലൂടെയാണ്.)

ഈ പടികളിറങ്ങിയാല്‍ കുട്ടികള്‍ക്കായ് നിര്‍മ്മിച്ചിരിക്കുന്ന ചെറിയ ഒരു പാര്‍ക്കില്‍ എത്താം.

പാര്‍ക്കിന്റെ കവാടം.

ചിരിക്കുന്ന ബുദ്ധന്‍.

ഇവന്മാര്‍ ആരെടാ? ആടിന്റെ കൌതുകം, അതോ ആത്മഗതമോ?

ഇവര്‍ തൊട്ടിപ്പാലത്തിനു സമീപത്തെ എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കള്‍.

എപ്പോഴെങ്കിലും കന്യാകുമാരിയിലേയ്ക്കോ സമീപ പ്രദേശങ്ങളിലേയ്ക്കോ വരികയാണെങ്കില്‍ നിങ്ങളും ഇവിടേയ്ക്ക് (മാത്തൂര്‍ തൊട്ടിപ്പാലം) വരണം. കനാലില്‍ നിറയെ വെള്ളം ഉണ്ടാവുകയാണെങ്കില്‍ ഇനിയും പ്രത്യേകതകളുള്ള സന്ദര്‍ശനമാകും ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങളുടേത്....

നമ്പിമല - തിരുക്കുറുങ്കുടി

2010-02-12T21:20:00.000+05:30

തമിഴ്നാട്ടിലെ തിരുനെല്‍‌വേലി ജില്ലയിലെ മഹേന്ദ്രഗിരി മലനിരകളുടെ ഭാഗമാണ് തിരുക്കുറുങ്കുടിയിലെ നമ്പിമല. ഈ മലനിരകളുടെ മുകളിലായി നമ്പികോവില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. നിബിഢവും മനോഹരവുമായ വനവും മലനിരകളും സഞ്ചാരികള്‍ക്ക് എത്തിച്ചേരാന്‍ പ്രയാസമുള്ളത് തന്നെയാണ്. രാവണന്റെ തടവിലകപ്പെട്ട സീതാദേവിയെ കാണാന്‍ ശ്രീരാമ ദേവന്റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം ഹനുമാന്‍ ലങ്കയിലേയ്ക്ക് ചാടിയത് ഈ മലയുടെ മുകളില്‍ നിന്നുമാണെന്ന് കരുതിപ്പോരുന്നു.

നമ്പിമലയിലേയ്ക്കുള്ള മനോഹരമായ പാതയ്ക്കിരുവശവും നെല്ലിമരത്തോട്ടങ്ങളാണ്. കായ്ച്ചു നില്‍ക്കുന്ന നെല്ലിമരങ്ങള്‍ സുന്ദരമായ ഒരു കാഴ്ചയാണ്. അതിലും രസകരമാണ് നെല്ലിയ്ക്കകള്‍ പരസ്പരം എറിഞ്ഞു കളിക്കുന്ന കുരങ്ങന്മാരുടെ ചേഷ്ടകള്‍ കാണാന്‍. അകലെ മലകള്‍ക്കു മേലെ വെള്ളമേഘങ്ങള്‍ക്ക് വല്ലാത്ത ഭംഗി തോന്നി.

ഹനുമാന്റെ വാല്‍ ഭൂമിയിലിഴഞ്ഞ് ഉണ്ടായതെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന നമ്പിയാര്‍ നദിയുടെ ഇരുവശത്തുമായി വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന സുന്ദരഗ്രാമമാണ് തിരുക്കുറുങ്കുടി. വരാഹപുരാണത്തില്‍ വിഷ്ണുഭഗവാന്‍ ഈ ഗ്രാമത്തിലെ തന്റെ ചുരുങ്ങിയ നാളുകളിലെ താമസത്തെക്കുറിച്ചു പറയുന്നു. അങ്ങനെ വിഷ്ണു ഭഗവാന്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ചെറിയ ഗ്രാമം എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ തിരുക്കുറുങ്കുടി എന്ന പേര് ഈ ഗ്രാമത്തിന് ലഭിച്ചത്. എത്ര സുന്ദരമാണ് ഐതിഹ്യങ്ങളുമായ് കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നമ്മുടെ നാട്.

കുറച്ചുകൂടി മുന്നിലേയ്ക്ക് പോയപ്പോള്‍ മേഞ്ഞുനടക്കുന്ന ആട്ടിന്‍‌കൂട്ടങ്ങള്‍. സുന്ദരമായ ആകാശവും വെയിലില്‍ വരളാത്ത പ്രകൃതിഭംഗിയും തമിഴ്‌നാടിന്റെ പ്രത്യേകതയാണ്.

പിന്നെയും മുന്നിലേയ്ക്കു പോയപ്പോള്‍ കണ്ണിനെയും മനസ്സിനെയും തണുപ്പിക്കാന്‍ പോന്നൊരു കാഴ്ച. നീലനിറത്തില്‍ നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന തടാകം. മലയിറങ്ങി വന്ന തണുത്ത കാറ്റ് ശബ്ദമുണ്ടാ‍ക്കിക്കൊണ്ട് കാറിനുള്ളിലൂടെ കടന്നു പോയി.

മുന്നോട്ടു പോകുന്തോറും മലനിരകള്‍ കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്ന തടാക ദൃശ്യങ്ങള്‍. പൊള്ളുന്ന വേനലിലും തടാകത്തിനും അപ്പുറത്ത് മലകളില്‍ പച്ചപ്പ് കാണാമായിരുന്നു. ആ മലകളില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന എത്രയോ അരുവികള്‍....

ഒരുഭാഗത്ത് ദേശാടനപ്പക്ഷികളുടെ ആദ്യത്തെ കൂട്ടം വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇതും തമിഴ്‌നാടിന്റെ മനോഹരമായ പതിവുകാഴ്ചകളിലൊന്നു തന്നെ. ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകള്‍ താണ്ടിയെത്തുന്ന ദേശാടനക്കിളികള്‍ ബംഗാള്‍ ഉള്‍ക്കടലും കടന്ന്, പശ്ചിമഘട്ടത്തെ കുറുകെ കടന്ന് പറന്നിറങ്ങുന്നത് ഈ തടാകത്തിലേയ്ക്കും പരിസരത്തെ ചതുപ്പ് പ്രദേശങ്ങളിലേയ്ക്കുമാണ്. വരള്‍ച്ചയേറുന്ന വരുംനാളുകളില്‍ ഇവ പതിയെ കൂന്ദംകുളം ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങും. ഈ ദേശാടനപ്പക്ഷികളെ മക്കളെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച് പരിപാലിക്കുന്ന ചില ജന്മങ്ങളെയും നമുക്കിവിടെ കാണാം.

കാഴ്ചകള്‍ പിന്നെയും നീളുകയാണ്. ഇപ്പോള്‍ മലനിരകള്‍ക്കു പകരം പനമരങ്ങളാണ് തടാകത്തിന്റെ കാവല്‍ക്കാര്‍. ഏര്‍വാടിയില്‍ നിന്ന് കലക്കാടിലേയ്ക്കുള്ള സംസ്ഥാനപാത ഈ പനമരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു.

തിരുക്കുറുങ്കുടി ഗ്രാമത്തിലേയ്ക്ക് കടന്നു ചെല്ലുന്ന പരിഷ്ക്കാരത്തിന്റെയും നാഗരികതയുടെയും അടയാളങ്ങളായ് ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ടവറുകള്‍.

അകലെ മേഘമിറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മനോഹരമായ മലനിരകള്‍. മലമുകളില്‍ വിശാലമായി കിടക്കുന്ന പുല്‍മേടുകള്‍ ഇളം‌പച്ച നിറത്തില്‍ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. മലഞ്ചെരിവുകളില്‍ നെല്ലിമരത്തോട്ടങ്ങള്‍ മാത്രം.

അടിവാരത്തില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന തമിഴ്‌നാട് വനംവകുപ്പ് ചെക്ക് പോസ്റ്റില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ഹൃദ്യമായ സ്വീകരണമായിരുന്നു. വനത്തില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ചെയ്യേണ്ടതായിട്ടുള്ള നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ വളരെ സൌമ്യമായി പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി തന്നു. ഭക്ഷണാവശ്യങ്ങള്‍ക്കായ് കൈവശമുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകള്‍ വനത്തില്‍ കൊണ്ടുപോകാന്‍ അവര്‍ ഞങ്ങളെ അനുവദിച്ചു. ഒപ്പം വനങ്ങളിലുപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്കുകള്‍ വരുത്തിവയ്ക്കുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകളെക്കുറിച്ച് ഒരു ചെറുവിവരണവുമുണ്ടായിരുന്നു. മാന്യമായ ഈ ബോധവത്ക്കരണം ഒരു സഞ്ചാരിയെ എത്രമാത്രം സ്വാധീനിക്കുന്നുവെന്ന് മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു മനസ്സിലായി. പ്ലാസ്റ്റിക്കിന്റെ ഒരു ചെറിയ തുണ്ടുപോലും വനപാതയിലോ അരുവിയുടെ തീരങ്ങളിലോ കാണാന്‍ സാധിച്ചില്ല.

മുണ്ടന്തുറയിലെ കടുവകള്‍ അധികവും പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍ ഈ വനത്തിലാകും എന്ന മുന്നറിയിപ്പും അവര്‍ തന്നു. ഗ്രാമത്തില്‍ കടുവയുടെ ശല്യം ഉണ്ടാകാറുണ്ടെങ്കിലും സഞ്ചാരികള്‍ക്ക് നേരെ ഒരാക്രമണം ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്നും അവര്‍ പറഞ്ഞു.

ഇനി വാഹനം മുന്നോട്ട് പോകില്ല. അത്രയ്ക്ക് നിര്‍ബന്ധമാണെങ്കില്‍ വനത്തിലൂടെ മുന്നിലേയ്ക്ക് വാഹനം കൊണ്ടുപോകാന്‍ അവര്‍ സമ്മതിയ്ക്കും. മലയിറങ്ങി വന്ന യാത്രികര്‍ മുകളില്‍ കല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു കാറിനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു. അതു കേട്ടപ്പോള്‍ വണ്ടിയൊതുക്കിയിട്ട് ഞങ്ങള്‍ നടക്കാന്‍ തയ്യാറായി.

നടന്നുപോകുന്ന വഴിയുടെ ഇരുവശത്തുമായ് വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോകുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം. മുന്നില്‍ കല്ലുകള്‍ നിറഞ്ഞ കുത്തനെയുള്ള കയറ്റങ്ങളും വളവുകളുമാണ്. എന്നാല്‍ പ്രത്യേകം സജ്ജീകരിച്ച ജീപ്പുകള്‍ സഞ്ചാരികളെയും കൊണ്ട് ഈ വഴികളിലൂടെ മുകളിലേയ്ക്ക് കയറിപ്പോകാറുണ്ട്. തിരുക്കുറുങ്കുടിയില്‍ നിന്ന് നമ്പിമലയിലേയ്ക്കുള്ള എട്ട് കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരത്തിന് ജീപ്പുകാര്‍ ഇപ്പോള്‍ ഈടാക്കുന്നത് 500 രൂപയാണ്.

മലമ്പാത ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. ഇനി വനമാണ്. അടിക്കാടുകള്‍ തഴച്ചു വളരുന്ന നിത്യഹരിത വനം. മഴയുടെ തുടിപ്പ് മണ്ണിലും ഇലകളിലും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. വഴികള്‍ക്കിരുവശവും കാട്ടുകൊങ്ങിണികളും കലമ്പട്ടകളും ഇടതുര്‍ന്നു പൂത്തുനില്‍ക്കുന്നു. പുല്ലില്‍ നിന്നും പൂക്കളില്‍ നിന്നും പ്രസരിക്കുന്ന കാടിന്റെ സൌരഭ്യം! ഇനിയും എത്ര ദൂരം നടക്കണം നമ്പിമലയിലെ വിഷ്ണു ക്ഷേത്രത്തിലേയ്ക്ക്.

പിന്നെയും മുന്നിലേയ്ക്ക് പോയപ്പോള്‍ റോഡിനു കുറുകെ അരുവി ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. ചെരുപ്പുകള്‍ ഊരി വെള്ളത്തിലൂടെ നടക്കാന്‍ എന്തു രസം. എല്ലാവരും അത് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് എനിക്കു തോന്നി. ഇനിയുള്ള യാത്ര അരുവിയിലൂടെയാകാം എന്ന് എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു.

വനപാതകളെ വിട്ട് ഞങ്ങള്‍ അരുവിയിലൂടെ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുന്നില്‍ വരെ ഈ അരുവി വഴി പോകാന്‍ സാധിയ്ക്കും. പാന്റ്സ് മുട്ടുവരെ മടക്കി കയറ്റി അടിവച്ച് അടിവച്ച് മുകളിലേയ്ക്ക് നടന്നു.

ചില ഭാഗത്ത് അരുവിയ്ക്ക് ഒഴുക്ക് കൂടുതലായിരുന്നു. എന്നാലും അപ്രതീക്ഷിതമായ കയങ്ങളോ കുത്തനെയുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളോ ഇല്ലായിരുന്നു. പതിയെ ഒരു കയറ്റം കയറുന്ന പ്രതീതി മാത്രം.

ഉള്‍ക്കാടുകളിലേയ്ക്കു കടക്കുന്തോറും തണുപ്പ് കൂടി വന്നു. വഴികളില്‍ നിന്നു മാറി കാട്ടരുവികളിലൂടെ മുകളിലേയ്ക്ക് പോകാനുള്ള ഞങ്ങളുടെ തീരുമാനം ശരി തന്നെയായിരുന്നു. അരുവിയുടെ തണുപ്പില്‍ ക്ഷീണം അറിയാതെ നടക്കാന്‍ സാധിച്ചു. ഇലകളടിഞ്ഞു മൃദുലമായ ഈ വനഭൂമികളില്‍ ഒരിക്കലും വെയില്‍ വീഴാറില്ല്ല്ലെന്നു തോന്നും! വൃക്ഷത്തലപ്പുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഒരു മഴ ചോര്‍ന്നൊലിച്ചു. മഴമേഘങ്ങള്‍ വരുന്നതും പോകൂന്നതും എത്ര വേഗത്തിലാണ്! ഞങ്ങളെ തെല്ലൊന്ന് നനയിച്ച് മഴ പെയ്തു പോയി.

അങ്ങ് ദൂരെ മലനിരകള്‍ക്കിടയില്‍ മലൈനമ്പി കോവില്‍ കണ്ടുതുടങ്ങി. നടന്നു തളര്‍ന്നവരില്‍ നിന്നും ആശ്വാസത്തിന്റേതായ ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസമുതിര്‍ന്നു.

അരുവിയിലൂടെ തന്നെ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പടവുകള്‍ ഈ അരുവിയിലേയ്ക്കാണ് ഇറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്. മരങ്ങളില്‍ നിന്നു തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കാട്ടുവള്ളികളില്‍ പിടിച്ച് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പടവുകളിലേയ്ക്ക് കയറി. വനപാതയിലൂടെ വരുന്നവര്‍ക്ക് അരുവിയ്ക്ക് കുറുകെയുള്ള ഇടുങ്ങിയ പാലം കടന്ന് നേരെ ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രവേശിക്കാം.

ശനിയാഴ്ചകളില്‍ മാത്രമേ ഇവിടെ വിശേഷ പൂജകള്‍ ഉള്ളൂ. ആ നാളില്‍ വൈകുന്നേരം വരെ ദര്‍ശനം ഉണ്ടാകും. അല്ലാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ ഉച്ചവരെ നട തുറക്കുമെങ്കിലും അമ്പലവും കാട്ടുവഴികളും വിജനമായിരിക്കും.

കാടിന്റെ ഗന്ധവും അരുവിയുടെ തണുപ്പും നിശബ്ദമായ കോവിലും. മറക്കാനാവാത്ത ഒരു യാത്രകൂടി ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.

മരുന്ത് കോട്ടയും മയ്യക്കോട്ടയും - വേളിമല

2009-10-25T12:20:00.000+05:30

പുലിയൂര്‍കുറിച്ചിയില്‍ വേളിമലയിലെ മലനിരകളില്‍ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പൂര്‍ണ്ണമായും തകര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ചെറിയ കോട്ടകളാണ് മരുന്ത് കോട്ടയും മയ്യക്കോട്ടയും. ഇന്ന് അവ ചരിത്രത്തിന്റെ വിസ്മൃതിയില്‍ ജീവിയ്ക്കുന്നു. തദ്ദേശീയര്‍ പോലും ഇവയെ മറന്നതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മാര്‍ത്താണ്ഡ വര്‍മ്മയുടെ ഭരണകാലത്ത് യൂറോപ്യന്‍ പട്ടാള ജനറലായിരുന്ന യുസ്റ്റേഷ്യസ്‌ ബനഡിക്‌ടസ്‌ ഡിലനോയിയുടെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ പണിത കോട്ടകളായിരുന്നു ഇവ.

ദേശീയപാത 47 - ല്‍ തക്കലയില്‍ നിന്നും കുലശേഖരം പോകുന്ന വഴിയില്‍ 2 കിലോമീറ്റര്‍ സഞ്ചരിച്ചാല്‍ ഇവിടെ എത്തിച്ചേരാം.

സമുദ്രനിരപ്പില്‍ നിന്നും ഏകദേശം 895 അടി മുകളിലായാണ് മരുന്ത് കോട്ട സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. രണ്ട് കാര്യങ്ങളാണ് ഈ കോട്ടയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കുന്നത്. ഒന്നാമത്തേത്, ഈ കോട്ടയിലായിരുന്നു വെടിമരുന്ന് നിര്‍മ്മിച്ചിരുന്നത്. രണ്ടാമത്തേത്, ഈ കോട്ടയില്‍ ഒരിക്കല്‍ മരുന്നു ചെടികളുടെ അമൂല്യമായ ഒരു ശേഖരം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. യുദ്ധത്തില്‍ പരിക്കു പറ്റുന്ന സൈനികരെ ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ടു വരികയും അവരെ വൈദ്യന്മാരുടെ മേല്‍‌നോട്ടത്തില്‍ ശുശ്രൂഷിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

എന്നാല്‍ ഇന്ന് ആര്‍ക്കും തന്നെ ഈ കോട്ടയെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിവ് പോലുമില്ല. സമീപത്തെ ഉദയഗിരിക്കോട്ടയില്‍ വന്നുപോകുന്ന ചരിത്രാന്വേഷകര്‍ പോലും ഇവിടേയ്ക്ക് വരാറില്ല.

അകലെ നിന്നു തന്നെ പനമരങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ പച്ചപ്പ് മൂടിയ മലമുകളിലെ കോട്ട അവ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. പ്രധാന റോഡിലെ ചായക്കടക്കാരനോട് അവിടേയ്ക്കുള്ള വഴി ചോദിച്ചു. ഈ നാളുകളില്‍ ആരും തന്നെ അവിടേയ്ക്ക് പോകാറില്ലെന്നും ആകെ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകള്‍ നിറഞ്ഞ് കാടായിക്കിടക്കുകയാണെന്നും ഇഴജന്തുക്കള്‍ ധാരാളമുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ അവിടെ പോകാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. അകലെ മലമുകളില്‍ ഉയര്‍ന്നു കാണുന്ന ഒരു വൃക്ഷം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് , അതു ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു കയറാന്‍ പറഞ്ഞു.

മലയിലെ പുല്ലുകള്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടെ അത്ര തന്നെ ഉയരം ഉണ്ടായിരുന്നു. വഴി എന്നൊന്ന് ഇല്ല. പുല്ലുകള്‍ വകഞ്ഞു മാറ്റി ഞങ്ങള്‍ നടന്നുകയറി. അവയിലെ വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ പുരണ്ട് ഞങ്ങള്‍ ആകെ നനഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

കോട്ടയുടെ അടുത്ത് എത്തിയെങ്കിലും അതിനകത്ത് കയറാന്‍ ഒരു വാതില്‍ കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവില്‍ കോട്ടയെ ചുറ്റി നടന്ന് ഒരു വാതില്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു.

അകം വശം പാറകളാലും പുല്ലുകളാലും മൂടപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു. ഒരു കാലത്തെ ചികിത്സാലയം ഇന്ന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിപ്പോയതില്‍ എനിക്ക് വിഷമം തോന്നി.

അവിടെ നിന്നും താഴേയ്ക്ക് നോക്കിയാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വഴികാണിച്ചുതന്ന ചായക്കടക്കാരന്റെ കട കാണാം.

തകര്‍ന്നടിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്ന ആ കോട്ടയ്ക്കുള്ളില്‍ വിശേഷിച്ച് ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

വേളിമല ദൂരെയായിക്കാണാം.

അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ പോയത് മയ്യക്കോട്ടയിലേയ്ക്ക് ആയിരുന്നു. സമുദ്രനിരപ്പില്‍ നിന്നും ഏകദേശം 350 അടി മുകളിലായാണ് മയ്യക്കോട്ട സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.

യുദ്ധത്തില്‍ മരിയ്ക്കുന്നവരെ ചുട്ടുകളയാനായി നിര്‍മ്മിച്ച കോട്ടയായിരുന്നു ഇത്. താഴവരയിലെ പണിപ്പുരയില്‍ കല്ലില്‍ അമ്മിയും ഉരലുമൊക്കെ കൊത്തിയെടുക്കുന്ന സെല്‍‌വരാജ് എന്ന വയസ്സായ മനുഷ്യന്‍ ഞങ്ങളെ അവിടേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോയി. ഒരു പഴയ സൈക്കിളില്‍ എല്ലാ ദിവസവും തക്കല നിന്നും ഈ താഴവരയിലേയ്ക്ക് അയാള്‍ വന്നുപോകും.

പാറയില്‍ പടികള്‍ കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു.

മുകളിലായി തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ മയ്യക്കോട്ട.

പടയാളികളുടെ ശ്മശാനം പൂര്‍ണ്ണമായും നശിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

എത്രയോ ധീരസൈനികര്‍ക്ക് ചിതയൊരുക്കിയ ഭൂമി! ഇന്നും അതിനകത്ത് ചാരം ഉറഞ്ഞ് കൂടിക്കിടക്കുന്നു. ഇവിടെ കാറ്റു പോലും നിശബ്ദമാകുന്നു. കാലത്തെ അതിജീവിക്കാനാകാതെ തകര്‍ന്നടിയുന്ന ഈ ചുമരുകളോടൊപ്പം മറയുന്നത് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ തന്നെ ചരിത്രമാണ്. സ്മാരകങ്ങളും രക്തസാക്ഷി മണ്ഡപങ്ങളുമില്ലാതെ ഇവിടെ ധീരന്മാരായ ഒരു കൂട്ടം പടയാളികള്‍ അന്ത്യ വിശ്രമം കൊള്ളുന്നു.

INTACH (Indian National Trust for Art and Cultural Heritage) യുടെ കീഴില്‍ ഇവയെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ തീരുമാനം ആയതായി പറയുന്നു. എന്നാല്‍ അത്തരത്തില്‍ ഒരു പ്രവര്‍ത്തനം ഇവിടെയൊന്നും കാണാനില്ല.

ഒരു യാത്രാവിവരണം ആയി എഴുതാന്‍ തക്ക പ്രത്യേകതകളൊന്നും ഒരുപക്ഷെ ഈ കോട്ടകള്‍ക്ക് ഇല്ലായിരിക്കാം. എന്നാലും എന്റെ യാത്രകളില്‍ ഒരിയ്ക്കലും മറക്കാത്ത എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളായിരിക്കും ഇവ. ഒരു പക്ഷെ ഈ കോട്ടകള്‍ വൈകാതെ തന്നെ നശിച്ചു മണ്ണടിഞ്ഞു പോകുമായിരിക്കാം. എന്നാലും എന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഇവ എന്നും ജീവിയ്ക്കും, ചിലപ്പോള്‍ എന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ തലമുറകള്‍ വരെയും...

ഉദയഗിരി കോട്ട - പുലിയൂര്‍കുറിച്ചി

2009-08-26T20:00:00.000+05:30

തമിഴ്‌നാട്ടിലെ കന്യാകുമാരി ജില്ലയില്‍ പുലിയൂര്‍ കുറിച്ചിയിലാണ് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഉദയഗിരിക്കോട്ട സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. വേളിമലയോട് ചേര്‍ന്ന വനപ്രദേശത്ത് ഏകദേശം 90 ഏക്കര്‍ സ്ഥലത്ത് വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന ഉദയഗിരിക്കോട്ട, വേളിമലയുടെ 260 അടി ഉയരമുള്ള ഒരു ഭാഗവും കൂടി ഉള്‍പ്പെട്ടതാണ്.

വടുകരും തുലുക്കരും മറവരും ഒക്കെ വേണാടിനെ ആക്രമിച്ച് കൊള്ളയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലത്ത്‌ വേണാടിനെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടി പണിതതായിരുന്നു ഉദയഗിരി കോട്ട. കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ മലമുകളില്‍ നിന്നും കുളച്ചല്‍ തുറമുഖവും ആരുവാമൊഴി ചുരം വരെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളും നിരീക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയും. മഹാരാജാവായിരുന്ന ശ്രീ വീര രവിവര്‍മ്മയുടെ (എ.ഡി. 1595-1607) ഭരണകാലത്ത് ചെളി കൊണ്ട് നിര്‍മ്മിച്ചതാണ് ഉദയഗിരി കോട്ട. പിന്നീട് മാര്‍ത്താണ്ഡ വര്‍മ്മയുടെ (1729-1758) ഭരണകാലത്താണ് കല്ലുകള്‍ ഉപയോഗിച്ച് ഇന്നു കാണുന്ന രീതിയില്‍ കോട്ട പുനര്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടത്. നാഞ്ചില്‍ നാടിലെ നാട്ടാര്‍ വിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ടവര്‍ ആയിരുന്നു പുനര്‍ നിര്‍മ്മാണത്തിനാവശ്യമായ പണം സംഭാവനയായി നല്‍കിയത്.

പ്രാദേശികമായി ഡിലനായ് കോട്ടൈ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഉദയഗിരിക്കോട്ടയ്‌ക്ക്‌ വളരെ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്‌. . ഡച്ച് -ഈസ്റ്റ് ഇന്‍ഡ്യാ കമ്പനിയുടെ ശ്രീലങ്കയിലെ സൈനിക എഞ്ചിനീയര്‍ ആയിരുന്നു യുസ്റ്റേഷ്യസ്‌ ബനഡിക്‌ടസ്‌ ഡിലനോയ്‌. ഭാരതത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്ത് ഒരു വ്യാപാരതുറമുഖം സ്ഥാപിക്കാനായ് ഈസ്റ്റ് ഇന്‍ഡ്യാ കമ്പനി അയച്ചതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തെ. ഭാരതത്തിലെ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളുടെ കുത്തക അതുവഴി കരസ്ഥമാക്കുക ആയിരുന്നു കമ്പനിയുടെ ലക്ഷ്യം. അങ്ങനെ 1741 ആഗസ്ത് മാസത്തില്‍ സൈന്യത്തോടൊപ്പം കുളച്ചല്‍ തുറമുഖത്ത് കപ്പലിറങ്ങി. തോക്കുകളും പീരങ്കികളും സഹിതം ശക്തമായിരുന്ന ഡച്ച് സൈന്യം കുളച്ചലിനും കോട്ടാറിനും ഇടയ്ക്കുള്ള പ്രദേശം കീഴടക്കി അവിടെ വ്യാപാരവും തുടങ്ങി. പിന്നീട് തിരുവിതാംകൂര്‍ മഹാരാജാവായിരുന്ന മാര്‍ത്താണ്ഡ വര്‍മ്മയുടെ സൈന്യത്തോട് യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടി വന്ന ഡിലനോയിയും സൈന്യവും പരാജയപ്പെടുകയും (1741 ഓഗസ്റ്റ് 10) മാര്‍ത്താണ്ഡവര്‍മ്മയുടെ തടങ്കലില്‍ ആവുകയും ചെയ്തു. ഡച്ച് സൈന്യത്തിന്റെ എല്ലാ യുദ്ധോപകരണങ്ങളും തിരുവിതാംകൂര്‍ സൈന്യം കൈക്കലാക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ഡച്ച് സേനയുടെ മേല്‍ തിരുവിതാം കൂര്‍ സൈന്യം നേടിയ ചരിത്രവിജയം ഭാരതത്തിലെ ഡച്ച് ആധിപത്യത്തിന്റെ പതനത്തിന് കാരണമായി.

തിരുവിതാംകൂര്‍ സൈന്യത്തെ നവീകരിച്ച് നല്‍കാം എന്ന ധാരണയില്‍ മാര്‍ത്താണ്ഡവര്‍മ്മ ഡിലനോയിയെ തടങ്കലില്‍ നിന്നും മോചിപ്പിച്ച് ഉദയഗിരിക്കോട്ടയില്‍ താമസിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിനും കുടും‌ബത്തിനും അനുയായികള്‍ക്കുമായി കോട്ടയ്ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ ഒരു പള്ളി നിര്‍മ്മിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

മാര്‍ത്താണ്ഡവര്‍മ്മ അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ സൈനിക ഉപദേഷ്ടാവായി നിയമിച്ചു. പ്രാകൃതമായ തിരുവിതാംകൂര്‍ സൈന്യത്തെ ഡിലനോയ് യൂറോപ്യന്‍ രീതിയില്‍ നവീകരിച്ചു. അങ്ങനെ തിരുവിതാംകൂര്‍ സൈന്യം ഒരു സൈനികശക്തിയായി വളര്‍ന്നു. മാര്‍ത്താണ്ഡവര്‍മ്മയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം 1741 നും 1744 നും ഇടയില്‍ ഡിലനോയ് ഉദയഗിരിക്കോട്ട നവീകരിക്കുകയും അതിനുള്ളില്‍ പീരങ്കിനിര്‍മ്മാണകേന്ദ്രം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഡിലനോയിയുടെ കീഴില്‍ ഉദയഗിരിക്കോട്ട ദക്ഷിണേന്‍ഡ്യയിലെ ശക്തമായ ഒരു സൈനികത്താവളമായി തീര്‍ന്നു . ആറ്റിങ്ങല്‍, പന്തളം, ഇടപള്ളി, തെക്കുംകൂര്‍, വടക്കുംകൂര്‍, കൊല്ലം, അമ്പലപ്പുഴ, പന്തളം എന്നീ പ്രദേശങ്ങള്‍ കൂടി തിരുവിതാംകൂറിന് കീഴിലാക്കാന്‍ മാര്‍ത്താണ്ഡവര്‍മ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു.

1758 ല്‍ മാര്‍ത്താണ്ഡവര്‍മ്മ നാടു നീങ്ങുന്നതു വരെ ഡിലനോയ് മഹാരാജാവിനെ സേവിച്ചു. മാര്‍ത്താണ്ഡവര്‍മ്മയ്ക്കു ശേഷം അധികാരത്തില്‍ വന്ന ധര്‍മ്മരാജാവിന്റെ ഭരണകാലത്തും ഡിലനോയ് സൈനികത്തലവനായി തുടര്‍ന്നു.

1741 മുതല്‍ 1777 വരെ, മുപ്പത്തിയേഴ് വര്‍ഷം, തിരുവിതാംകൂറിനെ സേവിച്ച യുസ്റ്റേഷ്യസ്‌ ബനഡിക്‌ടസ്‌ ഡിലനോയ്‍, 1777 ജൂണ്‍ 1 ന് ‍ ഉദയഗിരി കോട്ടയില്‍ മരണമടഞ്ഞു.

ഒരു കാലത്ത് തിരുവിതാംകൂറിന്റെ സൈനികപരിശീലന കേന്ദ്രവും ആയുധനിര്‍മ്മാണ കേന്ദ്രവുമായിരുന്ന ഉദയഗിരിക്കോട്ട ഇന്ന് വനംവകുപ്പിന്റെ കീഴിലുള്ള ജൈവവൈവിധ്യ ഉദ്യാനം ആണ്. വിവിധതരം ചെറിയ പക്ഷിമൃഗാദികള്‍ ഈ സംരക്ഷിത ഉദ്യാനത്തിലെ നിബി്ഢപ്രദേശങ്ങളില്‍ കാണപ്പെടുന്നു.

തടാകത്തിന്റെ തീരത്ത് വിശ്രമിക്കുന്ന വാത്തക്കൂട്ടങ്ങളാവും നമ്മെ ആദ്യം സ്വീകരിക്കുക.

പിന്നെ പല നിറത്തിലും വലിപ്പത്തിലുമുള്ള പൂമ്പാറ്റകളും.

അവിടെ നിന്നും മാന്‍ പാര്‍ക്കിനരികിലൂടെ മലയിലേയ്ക്ക്.

ഈ വനോദ്യാനത്തില്‍ അനേകം ചെറിയ വഴികള്‍ ഉണ്ട്. അവയോരോന്നും നമ്മെ നയിക്കുന്നത് ഈ മലയിലേയ്ക്കാണ്. കുറെ ദൂരം ആയാസമില്ലാതെ കയറാം. പിന്നെ പാറയുടെ വശങ്ങളില്‍ ഉറപ്പിച്ചിട്ടുള്ള കമ്പികളില്‍ പിടിച്ച് കയറണം.

മുകളിലെത്തിയാല്‍ ഏതോ നിര്‍മ്മിതിയുടെ അവശിഷ്ടം കാണാം. കോട്ടയ്ക്കുള്ളില്‍ പലഭാഗത്തായി ആയുധനിര്‍മ്മാണശാലയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളും പഴകി ദ്രവിച്ചുതുടങ്ങിയ പീരങ്കി ഉണ്ടകളും കാണാന്‍ കഴിയും.

അവിടെ നിന്നും വേളിമലയും താഴ്വരയും.

മലയിറങ്ങി താഴെയെത്തുമ്പോള്‍, പുളിമരത്തില്‍ പണിതുയര്‍ത്തിയ ഏറുമാടം. ഏറുമാടത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ എത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും അകലെ മലമുകളില്‍ നിന്നും ഒരു മഴ പാറി വന്നു. ഭൂമിയെ തൊട്ടുകിടക്കുന്ന ശിഖരങ്ങളുള്ള, പ്രായം ചെന്ന ഒരു പുളിമരച്ചോട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ അഭയം തേടി. ഞങ്ങള്‍ക്കു ചുറ്റും മഴ കൂടാരം തീര്‍ത്തു.

മഴ പെയ്തു നനഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ പതിയെ മുന്നിലേയ്ക്ക്, മഹാനായ ആ യോദ്ധാവിന്റെ ശവകുടീരത്തിനരികിലേയ്ക്ക്.

ഇരുവശത്തും മരങ്ങള്‍ മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്ന് നിന്നു. മരക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഊര്‍ന്നിറങ്ങുന്ന മഴയിലൂടെ മുന്നോട്ട്. ഈ മഴ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍...

ഇലകളില്‍ നിന്ന് ഇലകളിലേയ്ക്കും പിന്നെ താഴേയ്ക്കും മഴത്തുള്ളികള്‍ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു....

ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞങ്ങളെയും നനയിച്ചു....

മഴ വഴികള്‍ അവസാനിക്കുന്ന ഗേറ്റിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ളെ ബോര്‍ഡില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു,
“ DE LANNOY'S TOMB - PULIUR KURICI”

"DE LANNOY WHO SERVED AS THE CAPTAIN OF THE ARMY UNDER THE RULERS OF TRAVANCORE KINGS MARTHANDAVARMA AND KARTHIGAI THIRUNAL RAMAVARMA, DIED IN 1777 A.D. A MEMORIAL TOMB WAS CREATED FOR HIM IN THE UDAYAGIRI FORT CAMPUS AND IT BEARS THE INSCRIPTIONS IN TAMIL AND LATIN LANGUAGES. THE EMBLEM OF THE DUTCH GOVERNMENT IS ALSO FOUND IN THIS TOMB. NEAR HIS TOMB ARE ALSO SEEN THE TOMBS OF HIS WIFE MARGERATTE DE LANNOY AND HIS SON JOHN DE LANNOY, AND PETER FLORY, A SECOND RANK ARMY GENERAL"

ഗേറ്റ് തുറന്നു കയറുമ്പോള്‍ മുന്നിലായി മേല്‍ക്കൂരയില്ലാത്ത ഒരു പള്ളി. വനമരങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ കല്ലുപാകിയ വഴികളില്‍ ഏതോ കുതിരക്കുളമ്പടികള്‍ മുഴങ്ങുന്നോ? ഒരു വിദേശ രാജ്യത്തിന്റെ സൈനിക എഞ്ചിനീയറായി ഇവിടെയെത്തി, യുദ്ധത്തടവുകാരനായി പിടിക്കപ്പെട്ട് , ശിഷ്ട ജീവിതം മുഴുവന്‍ വന്നെത്തിയ നാടിന്റെ ഉന്നമനത്തിനായി നീക്കിവച്ച, മഹാനായ യോദ്ധാവ്, ഡിലനോയ്, ഒരു നിമിഷം അയാള്‍ എന്നെ കടന്നു പോയി. മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ പെയ്തു വീഴുന്ന മഴ ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ ആരുടെയോ വിലാപം പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അകന്നകന്നു പോകുന്ന കുളമ്പടിയൊച്ചകള്‍ ഉള്ളില്‍ ഏതോ സങ്കടത്തിന്റെ അലകളുയര്‍ത്തി.

മൂന്ന് കല്ലറകള്‍, മഴയും മഞ്ഞും വെയിലുമേറ്റ്....

ജന്മനാട്ടിലേക്ക് ഒരു മടക്കയാത്ര ഡിലനോയ് എപ്പോഴെങ്കിലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ?
അകലെ ബെല്‍‌ജിയത്തിന്റെ മണ്ണിലെവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ സ്വപ്നങ്ങളും പേറി, ഒരു മഹാനായ യോദ്ധാവ്, തിരുവിതാംകൂറിന്റെ യുദ്ധത്തടവുകാരന്‍, ഇവിടെ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്നു.

ഡിലനോയിയുടെ കല്ലറയുടെ മുകള്‍ ഭാഗം. ഡച്ച് സര്‍ക്കാരിന്റെ ഔദ്യോഗികമുദ്രയും ആലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ലാറ്റിനിലും തമിഴിലും അക്ഷരങ്ങള്‍ കൊത്തി വച്ചിട്ടുണ്ട്.

“Stand, Traveler, and behold! For here lies Captain Delannoy, who served Maharaja Marthanda Varma and Travancore faithfully for three decades”

("യാത്രികാ നില്‍ക്കൂ! ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കൂ! മൂന്നുപതിറ്റാണ്ടിലേറെ തിരുവിതാംകൂറിനെയും മാര്‍ത്താണ്‌ഡവര്‍മ്മ മഹാരാജാവിനെയും വിശ്വസ്‌തതയോടെ സേവിച്ച ക്യാപ്‌റ്റന്‍ ഡിലനോയ്‌ ഇവിടെ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്നു")

ഇലവീഴാപൂഞ്ചിറ - കാഞ്ഞാര്‍

2009-04-17T18:25:00.000+05:30

പശ്ഛിമഘട്ടത്തിലെ മലനിരകളുടെ ഭാഗമാണ് കോട്ടയം ജില്ലയിലെ ഇലവീഴാപൂഞ്ചിറ. ആനക്കയം, നാടുകാണി, തുമ്പിച്ചി കുരിശുമല, തൊടുപുഴ, മലങ്കര ഡാം, ഉറവപ്പാറ, കുളമാവ് ഡാം, ഇല്ലിയ്ക്കല്‍ കല്ല്, എന്നീ സ്ഥലങ്ങളാല്‍ ഈ ഹരിതസുന്ദരനിശ്ശബ്ദഭൂമി ചുറ്റപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നു.

തെല്ല് മുന്നോട്ട് പോയപ്പോള്‍ ഇരുകൈകളിലും നിറയെ പൂക്കളുമായി ഒരു കുട്ടി നടന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മലഞ്ചരിവിലെങ്ങും ഭംഗിയുള്ള ആ പൂക്കള്‍ വിടര്‍ന്ന് നിന്നിരുന്നു. അത്ഭുതത്തോടെ ജീപ്പില്‍ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി ആ കുട്ടിയുടെ അരികിലേയ്ക്ക് ഞാന്‍ നടന്നു പോയി. അവനോട് ഞാന്‍ ആ പൂക്കളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. ഒരു അന്യഗ്രഹജീവിയെക്കണ്ടതുപോലെ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അവന്‍ പറഞ്ഞു, “ഇത് കൂവപ്പൂവാ, ഞാന്‍ കളിക്കാന്‍ പറിച്ചതാ.” ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ഒരിക്കല്‍ കൂടി എന്നെ മിഴിച്ചുനോക്കിയിട്ട് അവന്‍ മലകയറി ചെമ്മണ്‍പാതയിലൂടെ നടന്നുപോയി. മഗ്ഗിയിലെ മഞ്ഞ് മൂടിയ താഴ്വരകളില്‍ കാട്ടുലില്ലിയുടെ പൂക്കള്‍ ശേഖരിച്ച് പുല്ലിന്റെ മണവും ശ്വസിച്ച് നടന്നിരുന്ന ബാല്യത്തിലെ അവധിക്കാലങ്ങള്‍ ഞാന്‍ വെറുതെ ഓര്‍ത്തുപോയി.

നല്ല കുറെ ചിത്രങ്ങള്‍ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തില്‍ തിരികെ ജീപ്പിനടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ എന്നെ കളിയാക്കിച്ചിരിക്കുന്ന ബന്ധുക്കളോട് ഒരു ചിരിയോടെ അവള്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു, “ശിവന്‍ ഇതൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ല.” പിന്നെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി നാട്ടിന്‍പുറങ്ങളില്‍ ഇത് പതിവുകാഴ്ച മാത്രം.

ഒരു ചിരിയോടെ ജെയ്സ് ചേട്ടന്‍ ജീപ്പ് മുന്നോട്ടെടുത്തു.

മഞ്ഞിറങ്ങി നില്ക്കുന്ന വഴിയോരങ്ങളില്‍ ഉണങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍ കാണാമായിരുന്നു. ചേക്കേറാന്‍ കിളികള്‍ ഇല്ലാതെ, പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ ഒരു വസന്തവും ഇല്ലാതെ....

പാറകള്‍ നിറഞ്ഞ മലഞ്ചരിവുകളിലെ ഇത്തിരിമണ്ണില്‍ വേരുകള്‍ ആഴ്ത്തി നില്‍ക്കുന്ന ലില്ലിച്ചെടികള്‍. ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പൂക്കുമ്പോള്‍ എന്തു രസമായിരിക്കും. പിന്നെയും ജീപ്പ് നിറുത്തി. ഇത്തവണ ചാടിയിറങ്ങിയത് അവള്‍ ആയിരുന്നു. വഴിയരികില്‍ നിന്ന് എത്തിവലിഞ്ഞ് അവള്‍ ആ ചെടികളെ കിഴങ്ങോടെ പിഴുതെടുത്തു.

പിന്നെയും ജീപ്പ് മുന്നോട്ട്. അപ്പോഴേയ്ക്കും കോടമഞ്ഞ് മലയിറഞ്ഞി താഴ്വരയിലേയ്ക്ക് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നിലെ പാതയെയും മറച്ചുകൊണ്ട് മഞ്ഞ് പാതയുടെ മറുവശത്തേയ്ക്ക് വ്യാപിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ജീപ്പ് അവിടെ നിറുത്തിയിടേണ്ടി വന്നു. അപ്പോള്‍ ജെയ്സ് ചേട്ടന്‍ ആശങ്കപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു, സ്ഥിതി ഇതാണെങ്കില്‍ എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും. എല്ലാവരും തിരികെപ്പോകാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാള്‍ക്കും മഞ്ഞുമൂടിയ ഈ മലനിരകളെ പിന്നിലാക്കി തിരികെപ്പോകാന്‍ മനസ്സു വന്നില്ല. മുന്നിലെ അവ്യക്തവും അപരിചിതവും ആയ പാതയിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ പതിയെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്കറിയാം, അവരെല്ലാം പിന്നാലെ വരുമെന്ന്.

ഇനി എത്ര ദൂരം ഉണ്ടാകും മലമുകളിലേയ്ക്ക്.

മലയിറങ്ങി വന്ന മഞ്ഞുകാറ്റില്‍ തണുത്ത് വിറച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ പിന്നെയും മുന്നോട്ട് പോയി. മഞ്ഞിറങ്ങുന്ന വഴികളിലൂടെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ നടന്നുപോകാന്‍ ഞാന്‍ എന്നും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.

ദൂരെ മലനിരകള്‍ മഞ്ഞില്‍ കുതിര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മലയിറങ്ങി താഴ്വരയിലേയ്ക്ക് വീശിപ്പോകുന്ന തണുത്ത കാറ്റിന് പുതിയ മഞ്ഞിന്റെ മണമായിരുന്നു.

മുകളിലേയ്ക്ക് കയറുന്തോറും മഞ്ഞ് കുറയാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം പതിയെ മലനിരകളിലേയ്ക്ക് വീഴാന്‍ തുടങ്ങി. ഇപ്പോള്‍ മുന്നിലെ മണ്‍പാത വ്യക്തമായി കാണാം. ജീപ്പ് മാത്രം കയറിപ്പോകുന്ന കല്ലുകളും കുഴികളും നിറഞ്ഞ ചെറിയ പാത.

ഇരുവശത്തും ബോഗെയ്ന്‍ വില്ല പോലെ പൂത്തു നില്‍ക്കുന്ന ചെടികള്‍. പിന്നില്‍ നിന്നും മലകയറിവരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ജീപ്പിന്റെ ഒച്ച കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. എങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ നടക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

അവര്‍ ഞങ്ങളെ പിന്നിലാക്കി മുന്നിലെ വളവും തിരിഞ്ഞ് മല കയറി പോയി.

മുന്നിലെ പാത വിജനമായിരുന്നു. ഇലത്തുമ്പുകളില്‍ നിന്നടര്‍ന്ന് വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ നനഞ്ഞ് ചീവീടുകളുടെ കലപിലയും കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ പിന്നെയും മുന്നോട്ട് നടന്നു.

ഞങ്ങള്‍ മുകളില്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങളെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് അവരെല്ലാം അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇടത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയാല്‍ പുല്‍‌പ്രദേശത്തിനു കുറുകെ മുന്നോട്ട് പോകുന്ന ജീപ്പ് പാത അവസാനിക്കുന്നിടത്തായി അവിടുത്തെ റെസ്റ്റ് ഹൌസ് കാണാം.

അടുത്തൊരു പാറയിലായി കുഞ്ഞളിയന്‍ വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്തെ ഭാവം കണ്ടാല്‍തോന്നും അവനായിരുന്നു ഈ വഴി അത്രയും ജീപ്പ് ഓടിച്ചതെന്ന്.

വലത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയാല്‍ അകലെ വയര്‍ലസ്സ് സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് കയറിപ്പോകുന്ന ജീപ്പ് പാത കാണാം.

ഞങ്ങള്‍ ആദ്യം റെസ്റ്റ് ഹൌസിന്റെ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നടന്നു പോയി. അത് അടച്ചിട്ട നിലയില്‍ ആയിരുന്നു. മുന്‍‌കൂട്ടി അറിയിച്ചാല്‍ മാത്രമെ അവിടെ താമസവും ഭക്ഷണവും ലഭ്യമാകൂ. അല്ലെങ്കില്‍ ആ മലനിരകളില്‍ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും കിട്ടുകയില്ല. അതിനാല്‍ അത്യാവശ്യം ഭക്ഷണവും വെള്ളവും കരുതുന്നതാവും ഉചിതം.

റെസ്റ്റ് ഹൌസിനപ്പുറത്തെ വഴിയിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് പോയി. മലഞ്ചെരിവുകളിലെങ്ങും ഈന്തിന്റെ ഗണത്തില്‍പ്പെട്ട ചുറ്റീന്ത് എന്ന ചെടി വളര്‍ന്നു നിന്നിരുന്നു. പുല്‍മേടുകള്‍ക്കിടയിലെങ്ങും ചുറ്റീന്തുകള്‍ വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന കാഴ്ച മനോഹരമായിരുന്നു.

ഈന്തിന്റെ ഗണത്തില്‍പ്പെട്ട ഈ ചെടിയുടെ കായ്കള്‍ പക്ഷെ ഈന്തിന്റേതില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്ഥമായിരുന്നു . ഈ കായ്കള്‍ പഴുക്കുമ്പോള്‍ ഇത് അടര്‍ത്തിയെടുക്കാന്‍ മാത്രമായി മലകയറി വരുന്നവര്‍ ഉണ്ട്. എന്തോ അതിന്റെ ചവര്‍പ്പുള്ള രുചി ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമായില്ല. എന്നാല്‍ അവരെല്ലാം തന്നെ അത് രുചിയോടെ കഴിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം മലനിരകള്‍. അവ നിശ്ശബ്ദം നില്‍ക്കുന്നു. അവിടേയ്ക്ക് നടന്നുപോകാന്‍ വഴി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ അതിലേ നടന്നു പോയി.

കുറെ ദൂരം ചെന്നപ്പോള്‍ ഒരു പാറയുടെ അരികിലായി വഴി അവസാനിച്ചു. മുന്നില്‍ ചുറ്റീന്തിന്റെ ചെടികളും പുല്ലുകളും മാത്രം. ഒരു നിമിഷം ശങ്കിച്ചു നിന്നിട്ട് ഇല്ലാവഴികളിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ട് നടന്നു. കൂടെയുള്ളവര്‍ യാത്ര ഇവിടെ അവസാനിപ്പിച്ച് പാറക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.

ആ പാറക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ ചവിട്ടി മുന്നിലെ താഴ്വരയിലേയ്ക്ക് ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. സമതലത്തിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന പുല്‍‌പ്രദേശത്തുകൂടി അപ്പുറത്തെ പാറക്കൂട്ടങ്ങളിലേയ്ക്ക് നടന്നു പോയി.

പാറക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കും അപ്പുറം നിരപ്പായ പുല്‍‌പ്രദേശവും അതിനും അപ്പുറം മഞ്ഞു മൂടിയ നീല മലനിരകളും അങ്ങനെ കിടക്കുന്നു.

ഈ പാറക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ ചവിട്ടി നടക്കാന്‍ എന്തു രസമാണെന്നോ! ഒട്ടും പായല്‍ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ കാല്‍ വഴുക്കുമെന്ന പേടി വേണ്ട.

സമതലത്തിലെ പുല്‍‌പ്രദേശത്ത് അങ്ങിങ്ങായി ഉണങ്ങിയ ചെറിയ മരങ്ങള്‍ കാണാമായിരുന്നു. മലനിരകളില്‍ ഇലപൊഴിക്കാന്‍ വൃക്ഷങ്ങളൊന്നും തന്നെ ഇല്ലാത്തതിനാലാവണം ഈ പ്രദേശം ഇലവീഴാപൂ‍ഞ്ചിറ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. അഥവാ ഇലകള്‍ വീണാല്‍ തന്നെ നിരന്തരം വീശുന്ന കാറ്റില്‍ അവ ദൂരെ താഴ്വരകളിലേക്കു പറന്നു പോകും. അതുകൊണ്ടാവാം ഈ പേര് വന്നതെന്ന് മറ്റൊരു കഥ. കഥയെന്തായാലും സുന്ദരമാണീ മലനിരകള്‍ എന്നതില്‍ ഒരു സംശയവും വേണ്ട.

ആ സമതല പ്രദേശത്ത് അങ്ങിങ്ങായി ഇതുപോലുള്ള ഓറഞ്ച് മരങ്ങള്‍ കാണാമായിരുന്നു

അപ്പോഴേയ്ക്കും ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നെ‍ ആ പാറക്കൂട്ടങ്ങളിലൊന്നില്‍ കയറി ഇരുന്നു. അതോടെ അവള്‍ ക്യാമറ കൈക്കലാക്കി. അങ്ങനെ എടുത്തതാണ് ഈ ചിത്രം.

പാ‍റയിടുക്കില്‍ മുളച്ചുവരുന്ന പുല്‍‌നാമ്പുകള്‍. ഓരോ വേനല്‍മഴയിലും മഴക്കാലമായെന്നു വിചാരിച്ച് മുളച്ചു പൊന്തുന്ന പുല്‍ച്ചെടികള്‍. ഇവരെ കബളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം മാത്രം പെയ്ത് വേനല്‍മഴ മറയും.

എന്തു ഭംഗിയാ ഇവയ്ക്ക്. പക്ഷെ പാറയിടുക്കുകളിലെ ഈര്‍പ്പം അവസാനിക്കുന്നതോടെ ഈ ജന്മവും തീരും.

ഉണങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയതോ അതൊ മുളയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നതോ ആയ ഒരു ചെടി.

കാട്ടുപുന്നച്ചെടികള്‍ അവിടമാകെ മുളച്ചു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

താഴ്വരയിലെ വീടുകള്‍ മഞ്ഞിന്റെ അവ്യക്തതയില്‍ കാണാമായിരുന്നു. ആധുനിക സൌകര്യങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തതയില്‍ ഈ താഴ്വരയില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്നവര്‍. കൃഷിഭൂമികളില്‍ പണിയെടുത്തും കാലികളെ വളര്‍ത്തിയും അവര്‍ ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നു.

മഞ്ഞുമേഘങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന്‌ സൂര്യന്‍ ഇടയ്ക്കിടെ താഴ്വരയിലേക്ക് എത്തിനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ചുറ്റും മഞ്ഞുമൂടിക്കിടക്കുന്ന നീല മലനിരകള്‍ കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം.

പിന്നിലേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ അകലെയായി വയര്‍ലസ്സ് സ്റ്റേഷന്‍ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന മലമുകള്‍ കാണാം.

ജീപ്പില്‍ കയറി അവിടേയ്ക്ക്, അല്പദൂരം പാറപ്പുറത്തുകൂടെ ജീപ്പില്‍....എന്തു രസമാ ഇങ്ങനെ പോകാന്‍.... സാഹസികത ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് ഈ വഴിയിലൂടെ ഒരു ഡ്രൈവ് ആകാം. അതും ജീപ്പില്‍ മാത്രം.

പിന്നെ കല്ലു പാകിയ വഴിയിലൂടെ. ഞങ്ങള്‍ പിന്നെയും ജീപ്പില്‍ നിന്നിറങ്ങി നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ ജീപ്പില്‍ മലമുകളിലേയ്ക്ക് പോയി.

മലയിറങ്ങി വരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ജീപ്പ്. പിന്നിലായി വയര്‍ലസ്സ് സ്റ്റേഷന്‍ കാണാം.

ഇപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇലവീഴാപൂഞ്ചിറയുടെ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന ഭാഗത്ത്, ഏകദേശം 3200 അടി മുകളില്‍. താഴെയായി മലങ്കര ഡാം കാണാം.

വയര്‍ലസ്സ് സ്റ്റേഷനുമപ്പുറത്തെ മലയുടെ അപ്പുറത്തെ വശത്തായി ഒരു ഗുഹയും ക്ഷേത്രവും കുളവും ഉള്ളതായി അവര്‍ പറഞ്ഞു. കുഞ്ഞളിയനെയും കൂട്ടി അതുവഴിയൊരു യാത്ര അസാധ്യമായതിനാല്‍ അടുത്തൊരു അവധിക്കാലത്തേയ്ക്ക് ആ യാത്ര മാറ്റി വച്ചു. പിന്നെയും മഞ്ഞ് താഴ്വരയില്‍ വ്യാപിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കാഴ്ചകള്‍ അവ്യക്തമാകാന്‍ തുടങ്ങി. വീശിയടിക്കുന്ന മഞ്ഞുകാറ്റില്‍ എല്ലാവരും തണുത്ത് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ വഴികള്‍ നടന്നിറങ്ങാന്‍ തന്നെ ഞാനും അവളും തീരുമാനിച്ചു. അവരെല്ലാം ജീപ്പില്‍ അടിവാരത്തേക്കു പോയി. ഞങ്ങളെത്തുംവരേയ്ക്കും അവര്‍ അവിടെ ഉണ്ടാകും.

വൈകാതെ തന്നെ രാത്രിയാകും. കാറ്റും തണുപ്പും ഏറിവരുന്നു. ഈ വഴികളിലൂടെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ നടന്നുപോ‍കാന്‍ ഇനിയും ഞങ്ങള്‍ വരും. നിങ്ങളും ഒരുനാള്‍ ഇവിടേയ്ക്ക് വരണം, തണുത്ത മഞ്ഞ് കാറ്റും ഏറ്റ് പുല്‍നാമ്പുകളെ ചവിട്ടി മെതിച്ച് നടക്കാന്‍, ചിലപ്പോള്‍ അന്നൊക്കെ ഈ വഴികളില്‍ ഞങ്ങളും ഉണ്ടാകും....

ത്രിവേണി സംഗമം - കന്യാകുമാരി

2009-04-07T17:00:00.000+05:30

മൂന്ന് കടലുകളുടെ (ബംഗാള്‍ ഉള്‍ക്കടല്‍, ഇന്‍ഡ്യന്‍ മഹാസമുദ്രം, അറബിക്കടല്‍) സംഗമഭൂമിയാണ് കന്യാകുമാരി. ഇന്‍ഡ്യന്‍ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തെ ഈ ത്രിവേണി സംഗമത്തിലേയ്ക്ക് അങ്ങനെ ഒരു നാള്‍ ഞങ്ങളും പോയി.

അനന്തവിക്ടോറിയാ മാര്‍ത്താണ്ഡം കനാലിന്റെ തീരത്തെ നിരപ്പായ റോഡിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍ വലതു വശത്ത് അറബിക്കടല്‍ അല്പം അകലെയായി കാണാമായിരുന്നു. ഇത് കനാല്‍.

അവിടെ നിന്നും ഉടമുള്ളുകള്‍ തണലേകുന്ന റോഡിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ദേശീയപാതയിലേയ്ക്ക്.

വെള്ള താമരപ്പൂക്കള്‍ വിടരുന്ന ഒരുപാട് കുളങ്ങള്‍ക്കരികിലൂടെ.

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ കന്യാകുമാരിയില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. തീരം തിരക്കില്‍ ആയിരുന്നു. പോക്കുവെയില്‍ മണ്ഡപത്തിലേയ്ക്ക് പതിയെ വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുഖമുള്ള ഇളം ചൂട് കാറ്റ് ഞങ്ങളെ തൊട്ട് കടന്നുപോയി.

പലതരം ശംഖുകളും പവിഴപ്പുറ്റുകളും വില്‍ക്കുന്നവര്‍, കാക്കാത്തികളും അവരുടെ തത്തകളും, ചിത്രങ്ങള്‍ എടുത്ത് തരുന്നവര്‍, ആഹാരസാധനങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്നവര്‍, കുതിരക്കാര്‍ ഒക്കെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ഞങ്ങള്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം അവരെ ഒഴിവാക്കി മുന്നോട്ട് പോയി. എന്നാല്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ എടുത്തു തരാനായി പുറകെ കൂടുന്നവര്‍ ഒരു ശല്യം തന്നെയാണ്.

കരയില്‍ നിന്നും ഏകദേശം 400 മീറ്റര്‍ അകലെയായി കടലില്‍ വിവേകാനന്ദ സ്മാരകവും തിരുവള്ളുവരുടെ പ്രതിമയും കാണാം. പുതിയതായി നിര്‍മ്മിച്ച തിരുവള്ളുവര്‍ പ്രതിമ വിവേകാനന്ദപ്പാറയുടെ ഗാംഭീര്യത്തെ പിന്നിലാക്കുന്ന തരത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്നു.

ഒരാള്‍ക്ക് 20 രൂപ കൊടുത്താല്‍ ബോട്ടിനുള്ള ടിക്കറ്റ് കിട്ടും. കടലിലെ തിരകളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി വല്ലാത്ത കുലുക്കത്തോടെ ഞങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഭഗവതി എന്ന ബോട്ട് വിവേകാനന്ദപ്പാറയിലേയ്ക്ക്.

പാറയില്‍ എത്തിയാല്‍ മണ്ഡപത്തില്‍ കയറാന്‍ 10 രൂപ ടിക്കറ്റ് എടുക്കണം.

1970-ല്‍ ആണ് ഇവിടെ ഈ കാണുന്ന മണ്ഡപം നിര്‍മ്മിക്കുന്നത്. 1892 ഡിസംബര്‍ 25, 26, 27 തിയതികളില്‍ സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്‍ ഈ പാറയില്‍ ഇരുന്ന് ധ്യാനിച്ചുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ദേവി കുമാരിയുടെ പാദസ്പര്‍ശമേറ്റ പുണ്യമായ പാറ ആയതിനാല്‍ ഈ പാറ ശ്രീപാദ പാറ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

ഈ സ്മാരകത്തിന് വിവേകാനന്ദ മണ്ഡപം എന്നും ശ്രീപാദമണ്ഡപം എന്നും രണ്ട് ഭാഗങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.

ചിത്രത്തില്‍ കാണുന്നത് വിവേകാനന്ദ മണ്ഡപം. ഇതിനകത്തായി സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെ പ്രതിമയും ധ്യാനമുറിയും ഉണ്ട്.

ഈ ചിത്രം അന്നത്തെ അവസാന സന്ദര്‍ശകനും പുറത്തിറങ്ങി വാതില്‍ അടച്ചതിനുശേഷം എടുത്തത്.

ആ വൈകുന്നേരം ആകാശത്ത് ചന്ദ്രനുദിച്ചപ്പോള്‍.

മണ്ഡപത്തിലെ സുന്ദരമായ കൈവരികള്‍. ഈ കൈവരികളില്‍ ചാരി നിന്ന് ത്രിവേണി സംഗമം കാണാന്‍ കഴിയുന്നത് ഭാഗ്യം തന്നെയാണ്.

മണ്ഡപത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തെ തറയിലായി ദിശ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. തെക്കുകിഴക്ക്-വടക്കുപടിഞ്ഞാറ് ദിശയിലാണ് മണ്ഡപത്തിന്റെ നിര്‍മ്മിതി.

ചിത്രത്തില്‍ കാണുന്നത് ശ്രീപാദ മണ്ഡപം. ഇതിനകത്തായി ഒരു പാദത്തിന്റെ രൂപം കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്നു.

ദൂരെ നിന്നും കാണുമ്പോള്‍ വിവേകാനന്ദസ്മാരകവും തിരുവള്ളുവര്‍ പ്രതിമയും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് ഒരേ പാറയില്‍ ആണ് എന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും അവ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് അടുത്തടുത്തുള്ള രണ്ട് പാറകളിലാണ്. അവിടെ നിന്നും ബോട്ടില്‍ കയറി തൊട്ടടുത്ത തിരുവള്ളുവര്‍ പ്രതിമ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പാറയിലേയ്ക്ക്.

ഇത് തിരുവള്ളുവര്‍ പ്രതിമ. 133 അടി ഉയരം ഉണ്ട് ഈ പ്രതിമയ്ക്ക്.

അവിടെ നിന്നും ബോട്ടില്‍ കയറി കരയിലേയ്ക്ക്. ഇത് കടലിലായി കാണുന്ന മറ്റൊരു പാറ. ഈ പാറ മാത്രം ഇന്ന് ഒരു നിര്‍മ്മിതിയും ഇല്ലാതെ കിടക്കുന്നു. ഇവിടെ കടലില്‍ കാണുന്ന എല്ലാ പാറകളിലും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പണിതുവച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ പാറമേല്‍ എന്താണാവോ ഇനി പണിയാന്‍ പോകുന്നത്. ഞാനും ഒരു ദിവസം അതില്‍ നീന്തിക്കയറും.

ബോട്ട് എന്ന് ആ ശകടത്തില്‍ നിന്നിറങ്ങിയ ആശ്വാസം എല്ലാ മുഖങ്ങളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇത് കന്യാകുമാരിയിലെ ദേവി കുമാരി അമ്മന്‍ ക്ഷേത്രം. ദേവിയുടെ വിഗ്രഹത്തിലെ മൂക്കില്‍ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വജ്രാഭരണത്തിന്റെ തിളക്കം പ്രഭാതങ്ങളില്‍ അകലെ കടലില്‍ നിന്ന് പോലും കാണാന്‍ കഴിയും എന്ന് ഈ ദേശക്കാര്‍ പറയുന്നു.

അപ്പോഴേയ്ക്കും അകലെയായി തീരത്തെ കരിങ്കല്‍ പടവുകളിലൊന്നില്‍ ഒരു വയസ്സായ മനുഷ്യന്‍ ഇരിയ്ക്കുന്നത് അവള്‍ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ പക്കല്‍ ഒരു തത്ത ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് അവള്‍ അയാളുടെ അരികിലേയ്ക്ക് നടന്നുപോയി. ഇതൊക്കെ തട്ടിപ്പാണെന്നും അവര്‍ക്ക് പോലും അവരുടെ ഭാവി അറിയില്ല എന്നുമൊക്കെ ഞാന്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു, എന്നാല്‍ അതിനു മുമ്പ് തന്നെ അവള്‍ അവിടെ കുത്തിയിരുന്ന് തത്തയെക്കൊണ്ട് ചീട്ട് എടുപ്പിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കിട്ടിയതാകട്ടെ കന്യാകുമാരി ദേവിയുടെ തന്നെ ചിത്രമുള്ള ചീട്ട്. അയാള്‍ തമിഴ കലര്‍ന്ന മലയാളത്തില്‍ ഭാവി പറയാന്‍ തുടങ്ങി. അതിന്റെ ചുരുക്കം ഇങ്ങനെ. “ഈ ചീട്ട് തന്നെ കിട്ടിയ കുട്ടി ഭാഗ്യവതിയാണ്, ദൈവാനുഗ്രഹം കൂടുതലായി ഉണ്ട്, അപാരമായ ക്ഷമയാണ് ദേവിയെപ്പോലെ, പക്ഷെ കോപിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ അത് മാറിക്കിട്ടാന്‍ വിഷമം ആണ്, പേരും പെരുമയും ഉള്ളവളായിരിക്കും, ജനിച്ച വീടിനും വന്നുകയറിയ വീടിനും ഐശ്വര്യം ഉണ്ടാക്കുന്നവളായിരിക്കും, ഇനി ജീവിതത്തില്‍ ദുരിതങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടാകില്ല, ഇനിയും 3 മാസത്തില്‍ അവള്‍ കാരണം എന്തോ വലിയ ഭാഗ്യം ഉണ്ടാകും.” ഇതൊക്കെ കേട്ട് അവള്‍ വല്ലാതെ സന്തോഷവതിയായി. ഞാന്‍ അപ്പോള്‍ 10 രൂപ കൂടി നഷ്ടപ്പെട്ട വിഷമത്തില്‍ ആയിരുന്നു.

ഇത് ഇവിടുത്തെ ശ്രീ കാ‍ഞ്ചി കാമകോടി പീഠം.

സുനാമി മെമ്മോറിയല്‍, 2004 ഡിസംബര്‍ 26 ലെ സുനാമിയില്‍ ജീവന്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ഓര്‍മയ്ക്കായ്, ഈ ത്രിവേണി സംഗമം കാണാനായി വന്ന് ഒടുവില്‍ ഇവിടെ തന്നെ ഒടുങ്ങിയവരുടെ ഓര്‍മ്മയ്ക്കായ്, മരണത്തിന്റെ തൊട്ടുമുമ്പിലത്തെ നിമിഷങ്ങളില്‍പ്പോലും അപകടശങ്കയൊന്നുമില്ലാതെ ഞങ്ങളെപ്പോലെ അവരും ഈ മണല്പരപ്പിലൂടെ നടന്നിട്ടുണ്ടാവാം.

ഗാന്ധി മണ്ഡപം. ഗാന്ധിയുടെ ചിതാഭ്സ്മം നിമഞ്ജനം ചെയ്യുന്നതിനു മുമ്പ് ദര്‍ശനത്തിനു വച്ചിരുന്ന സ്ഥലം.

അപ്പോഴേയ്ക്കും അസ്തമയം ആകാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇനി സണ്‍ സെറ്റ് പോയിന്റിലെത്താന്‍ അല്പദൂരം കൂടി.

ഇത് സണ്‍ സെറ്റ് പോയിന്റ് വാച്ച് ടവര്‍.

ഇവിടെ 3 രൂപ ടിക്കറ്റ് വാങണം. തിരക്കില്‍ ടിക്കറ്റും വാങ്ങി ടവര്‍ കയറുമ്പോള്‍ സൂര്യന്‍ അസ്തമിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഹോ! വിഷമം തോന്നി ഞങ്ങള്‍ക്ക്. ഇനി നാളെ വരെ കാത്തിരിക്കണം ഒരു അസ്തമയം പൂര്‍ണ്ണമായി കാണാന്‍.

ടവറിനു താഴെ പാറയില്‍ വന്നിടിച്ച് ചിതറിപ്പോകുന്ന തിരമാലകള്‍.

ലൈറ്റ് ഹൌസിലെ ദീപം തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍.

രാത്രി ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിവേകാനന്ദ സ്മാരകത്തിലും തിരുവള്ളുവര്‍ പ്രതിമയിലും ദീപം തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍.

മൂന്നു കടലുകളും സുന്ദരമായ ഈ നിര്‍മ്മിതികളും കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞ സന്തോഷത്തില്‍, അസ്തമന വര്‍ണ്ണ‍ങ്ങള്‍ക്കു താഴെ തെരുവ് വിളക്കുകള്‍ വെളിച്ചം പകരുന്ന തീരദേശ റോഡിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ നടന്നു പോയി. ഇനിയും യാത്രകള്‍ തുടരാനായ്.

അപ്പോള്‍ കടലില്‍ നിന്നും തണുത്ത കാറ്റ് കരയിലേയ്ക്ക് പതിയെ വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മുട്ടം കടല്‍ തീരം - കടിയപട്ടണം

2009-03-25T11:17:00.000+05:30

അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്തായി കടിയപട്ടണത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന നിശ്ശബ്ദ സുന്ദരമായ ഒരു കടല്‍ തീരം. നാഷണല്‍ ഹൈവേ 47-ല്‍ തക്കലയില്‍ നിന്നും ഏകദേശം 13 കിലോമീറ്റര്‍ സഞ്ചരിച്ചാല്‍ ഈ തീരദേശ ഗ്രാമത്തില്‍ എത്തിച്ചേരാം.

ഇത് പ്രവേശന കവാടം. ഇതു വഴി അകത്തേയ്ക്ക്. ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ വരുമ്പോഴെല്ലാം മഴയായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും മഴ പെയ്ത് തോര്‍ന്നതേ ഉള്ളൂ.

മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോള്‍ മഴമേഘങ്ങള്‍ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ ആകാശത്തിനു താഴെ സുന്ദരമായ കടല്‍ തീരം. വൃത്തിയുള്ള ഇളം തവിട്ട് നിറത്തിലെ മണല്‍ പരപ്പും അതിനപ്പുറം പാറക്കൂട്ടങ്ങളും അവയില്‍ തട്ടി ചിതറി വീഴുന്ന തിരമാലകളും. അഴുക്കിന്റെയോ മാലിന്യത്തിന്റേയോ ഒരു തരി പോലും ഈ തീരത്ത് കാണാന്‍ കഴിയില്ല.

ആരെയും ആകര്‍ഷിക്കാനുള്ള വശ്യത ഈ മണല്‍ പരപ്പിനും തിരമാലകള്‍ക്കും ഉണ്ടെന്നാലും അപകടകാരിയാണ് ഈ തിരമാലകള്‍. കൂട്ടിന് വഴുക്കന്‍ പാറകളും. എല്ലാ വര്‍ഷവും കുറെ ജീവന്‍ ഇവ അപഹരിക്കാറുണ്ട്. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും ഈ വശ്യതയില്‍ മയങ്ങി എല്ലാവരും അവിടേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലാറുണ്ട്. എനിക്കും അവിടെയ്ക്ക് ഇറന്നിചെല്ലണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ചെയ്യാന്‍ അവള്‍ എന്നെ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.

എത്ര സുന്ദരം ഈ പാറക്കെട്ടുകള്‍. മിനുസം ഏറിയവ. കാലങ്ങളായി കടല്‍കാറ്റും ഏറ്റ് നിശ്ശബ്ദം നില്‍ക്കുന്നു. സമീപത്തെ തീരപ്രദേശങ്ങളായ കുളച്ചലിനെയും തേങ്ങാപട്ടണത്തെയും ഭീമന്‍ സുനാമിത്തിരകള്‍ വിഴുങ്ങിയപ്പോള്‍ ഈ പാറക്കൂട്ടങ്ങളാവണം ഈ കടല്‍ത്തീരത്തെ സംരക്ഷിച്ചത്.

അകലെ പാറക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കു പിന്നിലേയ്ക്ക് മറയാന്‍ തുടങ്ങുന്ന സൂര്യന്‍. പാറക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്ക് ചുവട്ടിലായി സിമന്റ് ബഞ്ചുകള്‍ നിരത്തിയിരിക്കുന്നു. അസ്തമനവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ക്കു താഴെ ഈ ബഞ്ചുകളിലില്‍ ഇരുന്ന് അകലെ മറയാന്‍ തുടങ്ങുന്ന സൂര്യനെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ആ വിഷാദഭാവം ഞാന്‍ കണ്ടു. എന്തിനെന്നറിയില്ല, മഴപെയ്യുന്ന എല്ലാ സായാഹ്നങ്ങളിലും അവള്‍ വല്ലാതെ വിഷാദവതിയാകും, പിന്നെ ദൂരേയ്ക്ക് നോക്കി നിശ്ശബ്ദം അങ്ങനെ ഇരിയ്ക്കും.

പാറക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്ക് മുകളിലെ ഈ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ഇരുന്നാല്‍ കടലിന്റെയും തീരത്തിന്റെയും വിദൂരദൃശ്യങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കഴിയും, കടലില്‍ അങ്ങിങ്ങായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പാറക്കൂട്ടങ്ങളും, ചക്രവാളത്തിനരികിലൂടെ പോകുന്ന വള്ളങ്ങളെയും, മീന്‍ പിടിയ്ക്കാന്‍ പോകുന്നവരെയും ഒക്കെ. എന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് എന്നും അടുത്ത് നിന്ന് കടല്‍ കാണാനായിരുന്നു ഇഷ്ടം. അതിനാലാകണം ഈ നാളുകളിലൊന്നും ഞങ്ങള്‍ അവിടെ സമയം ചിലവഴിക്കാറില്ല.

സൂര്യന്‍ പിന്നെയും താണു കൊണ്ടിരുന്നു. പാറക്കൂട്ടങ്ങളിലെ കൈവരികള്‍ കാണുമ്പോള്‍ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി കടല്‍ കാണാന്‍ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ഉചിതം. അപ്രതീക്ഷിതമായി എത്താറുള്ള കൂറ്റന്‍ തിരമാലകള്‍ കൈവരികള്‍ ഭേദിച്ച് പിന്നിലെ പാറയിടുക്കുകളിലേയ്ക്ക് പോകുന്നത് നമ്മെയും കൊണ്ട് തന്നെയാവും. ഈ തിരമാലകളില്‍ അകപ്പെട്ടാല്‍ ജീവഹാനി ഉറപ്പ്.

കടല്‍ തീരത്തിന്റെ ഒരു വിദൂരദൃശ്യം. ഇവിടുത്തെ മനോഹരമായ ഓരോ അസ്തമയവും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ഓര്‍മ്മകളായിരുന്നു.

വിശ്രമിക്കാ‍ന്‍ ഇതുപോലെ സുന്ദരമായ ഒരുപാട് മണ്ഡപങ്ങള്‍ ഉണ്ട് ഇവിടെ. ഈ മണ്ഡപങ്ങളിലില്‍ നിശ്ശബ്ദം ഇരുന്ന് ചക്രവാളത്തിനപ്പുറം സൂര്യന്‍ അസ്തമിക്കുന്നത് കാണുക എന്നത് സുന്ദരമായ ഒരു അനുഭവം തന്നെയാണ്.

ഇതൊക്കെ സുന്ദരമായ ചില ഓര്‍മ്മകള്‍ ആണ്. ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്തവ. ഹൃദയത്തില്‍ അകാരണവും അഗാധവുമായ ഒരു വ്യഥ അവശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു അസ്തമയം കൂടി.

പനമരത്തിന്റെ തടികള്‍ കൊണ്ട് മാത്രം ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്ന സുന്ദരമായ ഒരു പാലം. ഇതു പോലെ ഇനിയും പാലങ്ങള്‍ ഉണ്ട് ഈ കടല്‍ തീരത്ത്.

ബീച്ചിനരികിലായി ചുവന്ന മണ്ണ് മാത്രം ഉള്ള പ്രദേശം. ചുവന്ന മണ്ണ് ഉള്ള ഇത്രയും വിശാലമായ രണ്ട് പ്രദേശങ്ങള്‍ മാത്രമേ ഭാരതത്തില്‍ ഉള്ളൂ. ഒന്ന് രാജസ്ഥാനിലും മറ്റൊന്ന് ഇവിടെയും. എന്നാല്‍ ഇന്ന് ഇവയൊക്കെ ഇടിച്ചു മാറ്റപ്പെടുന്നു. ഇതും മണ്ണ് ഇടിച്ചു മാറ്റിയ ഒരു ഭാഗം. സിനിമാക്കാരുടെ ഇഷ്ട ലൊക്കേഷന്‍ ആണ് ഇവിടം. അനേകം സിനിമകളുടെ ഗാന രംഗങ്ങള്‍ ഇവിടെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ആകെ ചുവപ്പ് മയം. വന്യമായ സൌന്ദര്യവും ഭീതിജനകമായ നിശ്ശബ്ദതയും. അസ്തമന വര്‍ണങ്ങള്‍ക്കു താഴെ ഈ പ്രദേശം ഏറെ സുന്ദരമായി തോന്നി.

രാത്രിയാകാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍. അകലെ തീരത്ത് ലൈറ്റ് ഹൌസിലെ ദീപം പ്രകാശിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. 1874-75 കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഈ ലൈറ്റ് ഹൌസ് സ്ഥാപിതം ആകുന്നത്. പിന്നീട് 1910 ജനുവരി 1 ന് ആണ് ഇന്നത്തെ ലൈറ്റ് ഹൌസ് സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ സ്ഥാപിച്ച ലൈറ്റ് ഹൌസുകളില്‍ ഒന്നാണ് ഇത്. ഇന്നും അതിനെ അതുപോലെ തന്നെ സംരക്ഷിച്ചു പോരുന്നു.

മഴ പെയ്യുന്ന ചില വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ ഈ കടല്‍ തീരത്ത് ഉണ്ടാകും, ഓര്‍മ്മകളും സ്വപ്നങ്ങളും പങ്കുവച്ച്, പിന്നെ നിശ്സബ്ദരായി അസ്തമയത്തിന്റെ അവസാനവും കണ്ട്, ഒടുവില്‍ ലൈറ്റ് ഹൌസിലെ ദീപം തെളിയുന്നത് വരേയ്ക്കും.

എപ്പോഴെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ നിങ്ങളും ഇവിടേയ്ക്ക് വരൂ. കടല്‍ കടന്ന് തീരത്ത് എത്തുന്ന കാറ്റ് പനമരങ്ങളെ തഴുകി കടന്നു പോകുന്ന ഇവിടുത്തെ ഗ്രാമവഴികളിലൂടെ ഞങ്ങളുടെയൊപ്പം നടക്കാന്‍.

മരുത്വാമല - പൊത്തയടി

2008-11-24T13:38:00.000+05:30

ദേശീയപാത 47-ല്‍ കന്യാകുമാരിയ്ക്ക് 5 കിലോമീറ്റര്‍ മുമ്പ് പൊത്തയടി എന്ന ഗ്രാമം. ഇവിടെയാണ് പ്രശസ്തമായ മരുത്വാമല. മരുന്ത് വാഴും മലൈ മലയാളത്തില്‍ മരുത്വാമല. ഇവിടെ ധാരാളം ഔഷധസസ്യങ്ങള്‍ കാണപ്പെടുന്നു.

ഈ ചിത്രത്തിലേത് ദേശീയപാതയില്‍ നിന്നുമുള്ള മരുത്വാമലയുടെ ദൃശ്യം. 900 ലേറെ അടി ഉയരമുണ്ട് ഈ മലയ്ക്ക്.

ലങ്കാപുരിയില്‍ വച്ച് നടന്ന യുദ്ധത്തില്‍ നാഗാസ്ത്രമേറ്റ് ബോധരഹിതരാകുന്ന രാമലക്ഷ്മണന്മാരുടെയും അനുയായികളുടെയും ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാനായി ജാംബവാന്റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം നാലു സഞ്ജീവനികള്‍ (മൃതസഞ്ജീവനി, വിശല്യകരണി, സന്താനകരണി, സുവര്‍ണകരണി എന്നിവ) തേടി ഹനുമാന്‍ ഹിമാലയസാനുക്കളിലെ ഋഷഭാദ്രി മലയിലേയ്ക്ക് (സാജ്ഞീവകാദ്രി, ഉത്തരഖ‍ണ്ഡിലെ ചമോലിയിലെ ദ്രോണപര്‍വ്വതം, ) പോകുകയും, എന്നാല്‍ ഈ ഔഷധസസ്യങ്ങളുടെ പേര് ഓര്‍ക്കാന്‍‍ കഴിയാത്തതിനാല്‍ ഋഷഭാദ്രി മല അടര്‍ത്തിയെടുത്ത് കൈകളില്‍ താങ്ങി ലങ്കാപുരിയിലേയ്ക്ക് പറക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും വഴുതി വീണ മലയുടെ ഒരു ഭാഗം ഇന്ന് മരുത്വാമല എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.

ദേശീയപാതയുടെ ഒരു വശത്തായി വെള്ളത്താമരകള്‍ പൂവിടുന്ന വലിയൊരു കുളം. അതുനുമപ്പുറം ചെറിയ കുന്നുകള്‍.

ഒരു വശത്തായി വിശാലമായ കത്തരി (വയലറ്റ് നിറമുള്ള വഴുതിനങ്ങ) തോട്ടം.

ദേശീയപാതയുടെ അരികിലെ കൂടകള്‍ നെയ്ത് ഉണ്ടാക്കുന്നവരുടെ കുടിലിനടുത്ത് ഇടതു വശത്തെ ചെറിയ റോഡിലൂടെ കനാലിനു കുറുകെ നടന്ന് മറുകരയിലേയ്ക്ക്. ഇപ്പോള്‍ മരുത്വാമലയെ ചുറ്റി പോകുന്ന റോഡിലാണ് നാം. പൌര്‍ണ്ണമി നാളുകളില്‍ ഇവിടെ ഗിരിവലം എന്ന ഒരു ചടങ്ങ് ഉണ്ട്. അതായത് ഈ മലയെ പ്രദക്ഷിണം വയ്ക്കല്‍. അത് ഈ റോഡിലൂടെയാണ്.

വലതു വശത്തായി കൊയ്ത്ത് കഴിഞ്ഞ പാടം.

ഇത് വനം വകുപ്പിന്റെ വക ഒരു അറിയിപ്പ്.

ഇടതു വശത്തായി കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം വേറൊരു മല.

അങ്ങനെ മരുത്വാമലയിലെ ചെറിയ തെരുവിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തെ ആദ്യത്തെ ആശ്രമം ആയി.

ഇനി ഈ പടികളിലൂടെ പതിയെ മുകളിലേയ്ക്ക്.

അപ്പോള്‍ വലതു വശത്തായി ആദ്യം കാണുന്ന ഹനുമാന്‍ ക്ഷേത്രം.

ഇടത് വശത്തായി നാഗപ്രതിഷ്ഠ.

അല്പം മുകളിലായി ശിവശക്തി ആലയം.

വഴിയോരത്ത് മുനിമാര്‍ തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന ഒരു ഗുഹ.

ഇനി ഉടമുള്ളുകള്‍ക്കിടയിലെ ഈ വഴിയിലൂടെ.

ഇനി കുത്തനെയുള്ള ഈ പടികള്‍ കയറണം.

പടികള്‍ കയറി എത്തുന്നത് ഈ ശിവക്ഷേത്രത്തില്‍. ഈ ക്ഷേത്രം ഗുഹയ്ക്ക് ഉള്ളിലായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു.

ശിവക്ഷേത്രത്തിന് പിന്നിലെ വഴിയിലൂടെ അടുത്ത ആശ്രമം.

ഇത് ഹനുമാന്‍ ക്ഷേത്രം. പടികള്‍ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.

അവിടെ നിന്നും താഴേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍. പാടങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറത്തു കൂടി ഹോണ്‍ മുഴക്കി തീവണ്ടി പാഞ്ഞു പോകുന്നു.

ഇനി മുന്നിലെ ഈ ചെറിയ നീരാഴിയുടെ അടുത്ത് നിന്നും മൂന്ന് വഴികള്‍ ഉണ്ട്. മലമുകളിലേയ്ക്ക്.

ഞങ്ങള്‍ (ശിവ, അരുണ്‍, ആനന്ദ്, അനീഷ്, രാജ് മോന്‍, ശങ്കരന്‍ കുട്ടി) നടന്നത് ഈ വഴിയിലൂടെ.

അപ്പോള്‍ പാറയിടുക്കിലായി വേറൊരു ആശ്രമം. ഒരോ കുഞ്ഞു വഴികളും മുനിമാര്‍ തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന ഓരോ ഗുഹകളിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത്.

ഇനി കീഴ്ക്കാം തൂക്കായ ഈ മലയിടുക്കിലൂടെ നടന്ന് (സോറി, ഇഴഞ്ഞ്, വലിഞ്ഞ് കയറി) മുകളിലേയ്ക്ക്. എല്ലാവരുടെയും മുതുകില്‍ ബാഗ് ഉണ്ട്. അതിനകത്ത് ഓരോന്നിലും നാലും അഞ്ചും കുപ്പി മിനറല്‍ വാട്ടര്‍. പച്ചക്കറികള്‍, പാത്രങ്ങള്‍, അങ്ങനെ കുറെ സാധനങ്ങള്‍. ഇതെല്ലാം ചുമന്ന് വേണം നടക്കാന്‍.

ഹോ! ഇനിയും മുകളിലേയ്ക്ക്. ഒരോ ചുവട് കയറുമ്പോഴും ബാഗ് പിന്നിലേയ്ക്ക് വലിക്കും. ഇടയ്ക്ക് ബാലന്‍സ് തെറ്റി ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ചരിഞ്ഞ് വീഴും. അടുത്തയാള്‍ സഹായിക്കാല്‍ പോകും. അയാളും വീഴും. പിന്നെ പരിഭവം, പിണക്കം, വഴക്ക് പറയല്‍, അത് അങ്ങനെ പോകും.

ദേ! പിന്നെയും മുകളിലേയ്ക്ക്. ഹോ!

ഒരു വശത്തെ മിനുസമുള്ള പാറക്കെട്ടുകള്‍. അതിന്റെ ഒരു വശത്ത് കൂടി നടന്ന് കയറണം എന്ന് പിന്നെയാ മനസ്സിലായത്.

എതു ഭംഗിയാ ഇവയ്ക്ക്.

ഇനി നിരപ്പായ ഈ വഴിയിലൂടെ അല്പദൂരം.

ഇപ്പോള്‍ ദൂരെ താഴെ വയലേലകള്‍ക്കും അപ്പുറത്ത് അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്തായി മണക്കുടിയിലെ ഉപ്പളങ്ങള്‍ കാണാം.

ഇനിയും പാറക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ ചവിട്ടി.

അവിടെ നിന്നും ദൂരെ താഴെ വയലേലകള്‍ക്കും അപ്പുറത്ത് ഇന്‍ഡ്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ തീരത്ത് കന്യാകുമാരിയുടെ ദൃശ്യം. ഇവിടെ ഈ മരച്ചുവട്ടില്‍ അല്പം ഇരിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. ആകെ വിയര്‍ത്തു. വല്ലാത്ത ദാഹം. തുണികളൊക്കെ ആകെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം ഉറക്കെ കേള്‍ക്കാം. ശ്വാസം എടുക്കാന്‍ തന്നെ കഷ്ടം തോന്നി. വീണ്ടും നടന്ന് തുടങ്ങി. സമയം വൈകുന്നു. ഇരുട്ട് വീഴുന്നതിന് മുമ്പ് മുകളില്‍ എത്തണം.

അങ്ങനെ പാറകള്‍ കൊണ്ടുള്ള ഒരു കവാടം എത്തി. ആശ്വാസം ആയി എല്ലാവര്‍ക്കും. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ മുകളില്‍ എത്തി എന്ന് കരുതി. ഹോ! ഇല്ല. അഞ്ച് നെടുവീര്‍പ്പുകള്‍.

ചെമ്മണ്‍പാത പിന്നെയും അടുത്ത മലയിലേയ്ക്ക് അങ്ങനെ നീണ്ടു പോകുന്നു.

പിന്നെ ഒരു ഇറക്കം.

ഇപ്പോള്‍ കുറച്ച് മുകളിലായി ഒരു കൊടി നാട്ടിയിരിക്കുന്നത് കാണാം. ദേ! എത്തിപ്പോയ്.

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ മരുത്വാമലയിലെ എറ്റവും ഉയര്‍ന്ന ഭാഗത്ത് എത്തി. ഇത് മലമുകളിലെ ഹനുമാന്റെ അമ്പലം.

അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്തായി സൂര്യന്‍ അസ്തമിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

പതിയെ പതിയെ അത് താഴാന്‍ തുടങ്ങി.

ഇവിടെ നിന്നും കന്യാകുമാരിയിലെ വിവേകാനന്ദപ്പാറ, തിരുവള്ളുവര്‍ പ്രതിമ എന്നിമ വ്യക്തമായി കാണാം.

കിഴക്ക് ഭാഗത്തായി താഴ്വര നിറയെ കാറ്റാടിയന്ത്രങ്ങള്‍.

ഇവിടെ ഒരു ഗുഹയുണ്ടെന്ന് കേട്ട അറിവ് ഉണ്ട്. ഇനി രാത്രി തങ്ങാന്‍ അത് കണ്ടു പിടിച്ചേ മതിയാകൂ. ഒടുവില്‍ ഞങ്ങള്‍ അത് കണ്ടെത്തി. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ഇളം മഞ്ഞ പ്രകാശം അവിടേയ്ക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ പാറയിടുക്കിലൂടെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉള്ളിലേയ്ക്ക്.

ഇവിടെ നിന്നും പതിയെ ഇഴഞ്ഞ് ഇറങ്ങണം. വല്ലാതെ ഇടുങ്ങിയ വഴി.

ഇവിടെ എത്തുമ്പോള്‍ ആകെയുള്ള ധൈര്യവും നഷ്ടമാകും. അത്രയ്ക്ക് കഷ്ടിച്ച് ഒരാള്‍ക്ക് ഇരുന്ന് ഇഴഞ്ഞ് മാത്രം പോകാം അതിലേ.

ഇവിടെ നിന്നും മുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍.

ഇവിടെയെത്തുമ്പോള്‍ അതിലും കഷ്ടം.

പിന്നെ ഒരു ചാട്ടം താഴേയ്ക്ക്. അവിടെ ഒരു ചെറിയ മുറി ആരോ പണികഴിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

മുറിയുടെ അരികിലെ പാറയില്‍ കൊത്തിയ ചിത്രം.

ആ മുറിയൊക്കെ അടിച്ച് വൃത്തിയാക്കി ബാഗും പാത്രങ്ങളും ഒക്കെ അതിനകത്ത് വച്ചു. പിന്നെ അല്പസമയം അവിടെ തറയില്‍ ഇരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റില്‍ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിപ്പോയി. പിന്നീട് എപ്പോഴോ ഞാന്‍ ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍ സമയം രാത്രി ആകുക ആയിരുന്നു. എല്ലാവരെയും ഉണര്‍ത്തി. ഞങ്ങള്‍ ആ മുറിയില്‍ ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു. അരണ്ട വെളിച്ചം.

ഹനുമാന് വിളക്ക് കത്തിയ്ക്കണം എന്ന് തോന്നി. പിന്നെയും പാറക്കെട്ടുകളിലൂടെ വലിഞ്ഞു കയറി. മുകളില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ വീശിയടിച്ച് പോകുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്. അപ്പോള്‍ അകലെ ബംഗാള്‍ ഉള്‍ക്കടലിന്റെ ഭാഗത്ത് ചന്ദ്ര ബിംബം ഉയര്‍ന്നു വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

ഇത് അറബിക്കടലിന്റെ ഭാഗം. ദൂരെയായി കുളച്ചലിലെ ലൈറ്റ് ഹൌസ് കാണാം.

അങ്ങനെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഹനുമാന്റെ മുന്നിലെത്തി ദീപം തെളിയിച്ചു. അതിനു ശേഷം അതിനു മുന്നിലെ പാറക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ നടന്നു കയറി. ഇവിടെ ആകാശം നോക്കി ഇരിക്കാന്‍ എന്തു രസമാണെന്നോ.

തിരികെ ആ പാറയിടുക്കകളിലൂടെ ഇഴഞ്ഞ് ഇറങ്ങി മുറിയിലേയ്ക്ക്. അവിടെ രാജ് മോന്‍ അപ്പോള്‍ പച്ചക്കറി കഷണങ്ങള്‍ ആക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാനും അരുണും ശങ്കരന്‍ കുട്ടിയും പിന്നെയും പാറമുകളിലേയ്ക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി വിറക് പെറുക്കാന്‍. രാത്രി മരത്തില്‍ നിന്നും വിറക് ഒടിച്ചെടുക്കാന്‍ തന്നെ നല്ല രസം.

അനീഷ് പാറക്കഷ്ണങ്ങള്‍ കൂടി അടുപ്പ് ഉണ്ടാക്കി. അങ്ങനെ ആദ്യം ചായ. അതിനൊപ്പം വട, അച്ചപ്പം, ചിപ്സ്, പിന്നെയും എതൊക്കെയോ. ഇതൊക്കെ അരുണ്‍ സംഘടിപ്പിച്ചതാണ്. ഒരുപാട് നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് ഇങ്ങനെയൊരു ഒത്തുചേരല്‍.

ചായയ്ക്ക് ശേഷം മരച്ചീനി തോല്‍ കളഞ്ഞ കഷണങ്ങളാക്കി അടുപ്പിലേയ്ക്ക്. വെജിറ്റബിള്‍ കറി ഉണ്ടാക്കിയത് വെജിറ്റബിള്‍ പായസം ആയി മാറി.

ഇനിയെന്താ എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ശങ്കരന്‍ കുട്ടി ചെറിയ ഉള്ളികള്‍ കഷണങ്ങളാക്കി മുളകുപൊടിയും വെളിച്ചെണ്ണയും ചേര്‍ത്ത് ചതച്ച് രസകരമായ പുതിയ ഒരു കറി ഉണ്ടാക്കി. എന്തു രുചിയാ അതിന്. അങ്ങനെ അത്താഴം. എനിക്ക് ഇത്രേം മതി.

പിന്നെയും പാ‍റയിടുക്കില്‍ പുതിയ വഴി കണ്ടു പിടിക്കനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ ഞങ്ങളുടെ മുറിയുടെ കുറച്ച് മുകളില്‍ നിന്നും മന്ത്രോച്ചാരണം കേട്ട് അവിടേയ്ക്ക് പോയി. അവിടെ പാറയുടെ അടിയിലായി ഒരു മുറിയില്‍ തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന ഒരാള്‍.

ഒടുവില്‍ എല്ലാവരും ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. മലമുകളില്‍ നിന്നുള്ള പ്രഭാതവും സ്വപ്നം കണ്ട്.

രാവിലെ അനീഷ് ഉണര്‍ന്ന് എല്ലാവരെയും ഉണര്‍ത്തി. പുറത്ത് പ്രഭാതം പതിയെ വിടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീണ്ടും പാറയിടുക്കിലൂടെ വലിഞ്ഞു കയറി മുകളിലേയ്ക്ക്.

മുന്നിലെ ചെറിയൊരു മലയുടെ അപ്പുരത്തായി അകലെ ബംഗാള്‍ ഉള്‍ക്കടലിന്റെ തീരത്തായി ഉദിച്ചുയരാന്‍ കാത്ത് സൂര്യന്‍.

പിന്നെ പതിയെ ഉയര്‍ന്ന് ഉയര്‍ന്ന്.

എതു ഭംഗിയാ ഇതു കാണാന്‍.

ഇപ്പോള്‍ സോ നൈസ്.

പ്രഭാതത്തിലെ ആദ്യരശ്മികള്‍ ഹനുമാന്റെ പ്രതിഷ്ഠയില്‍ വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഇത് അടുത്ത പാറയില്‍ കൊത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഹനുമാന്‍.

മലഞ്ചരിവിലേയ്ക്ക് പതിയെ വെളിച്ചം വീഴാന്‍ തുടങ്ങി.

മലയുടെ അപ്പുറത്ത് അപ്പോള്‍ നിഴല്‍ ആയിരുന്നു. ആ ചരിവിലൂടെ അല്പദൂരം മുന്നോട്ട് പോയി. താഴെ കീഴ്ക്കാം തൂക്കായ കൊക്ക. കാറ്റ് വല്ലാതെ വീശുന്നു. എന്നാലും പതിയെ നടന്ന് അപ്പുറത്തെത്തി.

അകലെ മലനിരകള്‍. പിന്നെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി തിരികെ പാറയിടുക്കിലൂടെ ഇഴഞ്ഞിറങ്ങി മുറിയിലേയ്ക്ക്.

മുറിയിലെ ജനാലയിലൂടെ താഴവര.

മുറിയ്ക്ക് പുറത്ത് ഇറങ്ങിയാല്‍ പാറക്കെട്ടുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ താഴ്വര.

ഇത് ദേശീയപാതയുടെ അരികിലായി ആദ്യം കണ്ട അതെ കുളം.

പെട്ടെന്ന് വല്ലാതൊരു മുഴക്കം കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ നടുങ്ങി. താഴെ പാറ പൊട്ടിക്കുന്നു.

രാത്രി മുഴുവന്‍ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലൂടെ പാറി നടന്ന് ഒടുവില്‍ ചിറക് തളര്‍ന്ന് ....പാവം....

പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ മലയിറങ്ങി.

എന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഇതുപോലൊരു യാത്ര ഇനി എന്നാ എന്ന് അറിയില്ല. എന്നാലും ഈ ഓര്‍മ്മകള്‍ അതൊക്കെ എന്നും ഉണ്ടാവും എന്റെയൊപ്പം.